Διωκόμεν@ φοιτητ@ Αρχιτεκτονικής: Τα παιδιά που δικάζονται επειδή αγωνίζονται μιλούν στη ROSA

Να είσαι φοιτητ@ στην Ελλάδα του 2025 σημαίνει πολλά πράγματα, όπως να μην έχεις πού να μείνεις επειδή τα ενοίκια πιάνουν «ταβάνι» και επαρκής μέριμνα δεν υπάρχει. Επίσης, σημαίνει πως κατά πάσα πιθανότητα εργάζεσαι ταυτόχρονα για να τα βγάλεις πέρα -συνήθως «μαύρα». Σημαίνει πως μπαίνοντας στο εργαστήριό σου μπορεί να σου ζητηθεί να φτιάξεις εξοπλισμό για την πολεμική μηχανή του Ισραήλ. Ότι σχεδόν «φοβάσαι» να βγεις σε αυτή την αγορά εργασίας – «ζούγκλα», είναι αυτονόητο.

Πλέον σημαίνει ακόμα ένα πράγμα: Πως εάν σκεφτείς να αγωνιστείς για τα δικαιώματά σου και των άλλων ανθρώπων γύρω σου, κινδυνεύεις να δικαστείς σαν κοινός εγκληματίας. Η φοιτητική σου ιδιότητα κινδυνεύει να βρεθεί στη «γκιλοτίνα» των πειθαρχικών. Μαζί κι εσύ, αν τολμήσεις να φωνάξεις για τα αυτονόητα. 

Όχι, δεν είναι υπερβολή. Τον τελευταίο καιρό «δίνουν και παίρνουν» οι διώξεις φοιτητ@ σε ελληνικά πανεπιστήμια. Παιδιών που, μαζί με τις σπουδές τους, διαλέγουν να αγωνίζονται. Το είδαμε στους Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς του ΕΜΠ, με φοιτητή να καταδικάζεται σε 14 μήνες φυλάκισης για σύνθημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη σε τοίχο. Το είδαμε και στην Αρχιτεκτονική του ΕΜΠ. Όσα ακολουθούν είναι μια σκοτεινή, από άλλες εποχές, ιστορία. Πίσω από αυτές τις διώξεις κρύβεται ο νέος νόμος Ζαχαράκη, αλλά και οι πρόθυμοι υπερασπιστές του μέσα στις Σχολές.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η ROSA συνομίλησε με τη Μυρτώ Κ. φοιτήτρια Χημικών Μηχανικών ΕΜΠ, και το Κ.Ν., φοιτητό Αρχιτεκτονικής, διωκόμεν@ της κατάληψης της Αρχιτεκτονικής. Η κουβέντα μας φώτισε τόσο τη δική τους υπόθεση, όσο και το σχέδιο διάλυσης της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που υλοποιεί η κυβέρνηση διαχρονικά. Πάνω σε αυτά τα παιδιά, εγκαινιάζεται το νέο «ποινολόγιο» που εφηύρε το υπουργείο Παιδείας για να τιμωρεί όσ@ δεν βολεύονται.

Η υπόθεση σε bullets

• Στις 13 Οκτωβρίου, ενόψει γενικής απεργίας, φοιτητ@ υλοποίησαν απόφαση Φοιτητικών Συλλόγων, προχωρώντας σε συμβολική κατάληψη της Αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ
• Ο πρύτανης του ΕΜΠ, Ιωάννης Χατζηγεωργίου, δεν έχασε χρόνο και, εκμεταλλευόμενος τις… ελευθερίες που του δίνει ο νόμος 5224/2025, κάλεσε την αστυνομία, κάνοντας μήνυση στ@ φοιτητ@ του
• Η αστυνομία μπήκε στο ΕΜΠ και προσήγαγε 15 φοιτητ@
• Οι προσαγωγές μετατράπηκαν σε συλλήψεις για «διατάραξη λειτουργίας»
• Η εκδίκαση της υπόθεσης ορίστηκε για 27/10, αλλά αναβλήθηκε για τις 2 Ιουνίου 2026
• Ο πρύτανης Χατζηγεωργίου κάλεσε τ@ φοιτητ@ του ΕΜΠ (9 άτομα από τα 15) σε πειθαρχική ακρόαση

Σημειώνεται πως μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις, πολλοί καθηγητές έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους, όπως η Σύγκλητος του ΕΜΠ που έμεινε στο πλευρό των διωκόμενων, όσο και η Γενική Συνέλευση της Αρχιτεκτονικής.

«Η πειθαρχική δίωξη και ποινή δε χρειάζεται καταδίκη στο δικαστήριο»

Διαφωτιστική η συζήτηση της ROSA με τα διωκόμενα παιδιά, καθώς, όπως μας εξήγησαν, η πειθαρχική δίωξη και καταδίκη τους δεν χρειάζεται να περάσει από δικαστήριο. 

«Είμαστε από τις πρώτες υποθέσεις» εφαρμογής του νόμου Ζαχαράκη, υπογραμμίζουν τ@ φοιτητ@ του ΕΜΠ, ο οποίος, θα μας πουν «δεν έχει καμία σχέση με “την εύρυθμη λειτουργία των ΑΕΙ” και την “αντιμετώπιση της εγκληματικότητας”, όπως διακηρύσσει η κυβέρνηση. Αντίθετα, επιβάλλει ένα ασφυκτικό πλαίσιο ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής και πολιτικής δράσης στα πανεπιστήμια, φίμωσης κάθε φωνής αντίδρασης και στοχοποίησης της συλλογικής διεκδίκησης».

Υπενθυμίζουν δε, πως ο νόμος προβλέπει ότι «η καταδίκη στο δικαστήριο για “αδικήματα” που τελούνται σε πανεπιστημιακό χώρο μπορεί να επισύρει πειθαρχικές ποινές, μέχρι και την αναστολή της φοιτητικής ιδιότητας ή τη διαγραφή από τη σχολή». 

Μάλιστα, όπως θα σχολιάσουν στη ROSA, «το “το παράλογο” ή και “επικίνδυνο στοιχείο” αυτού του νόμου είναι ότι καταργεί το τεκμήριο της αθωότητας, καθώς η πειθαρχική δίωξη και ποινή δε χρειάζεται καταδίκη στο δικαστήριο, αλλά μπορεί να ξεκινήσει πριν από αυτό, όπως συνέβη και στην περίπτωση μας με τους συλληφθέντες φοιτητές του ΕΜΠ να καλούμαστε σε πειθαρχικές ακροάσεις και μάλιστα οι αρχιτέκτονες από τον ίδιο την πρύτανη και μηνυτή μας».

Πίσω από όλο αυτό, βλέπουν και πολιτική διάσταση, αφού, όπως σημειώνουν, «είναι η πρώτη φορά που εκκενώνεται κατάληψη φοιτητικού συλλόγου, συλλαμβάνονται σε αυτή φοιτητές και οδηγούνται στα δικαστήρια». «Φαίνεται πως η κυβέρνηση επιδιώκει να απονομιμοποιήσει τους Φοιτητικούς Συλλόγους και τις αποφάσεις τους και να τρομοκρατήσει όσους φοιτητές αγωνίζονται», τα χαρακτηριστικά τους λόγια!

Τους έκανε μήνυση ο πρύτανής τους. Read that again.

Το να δικάζονται φοιτητ@ επειδή υλοποίησαν τη δημοκρατική απόφαση Φοιτητικών Συλλόγων, έγραψαν σύνθημα σε τοίχο, κόλλησαν αφίσα με πολιτικό υλικό ή, τέλος πάντων, έκαναν κάτι αντίστοιχο που κάποιοι αποφάσισαν πως είναι «επικίνδυνο για την ομαλή λειτουργία», είναι από μόνο του σκοτεινό. Όμως καταλαβαίνεις πως ο έρεβος απειλεί να κυριαρχήσει, όταν συνειδητοποιείς ότι αυτός που έσυρε τ@ φοιτητ@ σε πειθαρχικά και δίκες, είναι κάποιος που τ@ διδάσκει στα αμφιθέατρα, που διοικεί τα αμφιθέατρα, τον ζωτικό χώρο όπου παράγεται και διαχέεται η επιστημονική γνώση. Είναι ο πρύτανής τους. 

«Ο πρύτανης Χατζηγεωργίου δείχνει την αυταρχική του στάση από την πρώτη στιγμή. Ειδικά το τελευταίο διάστημα επιδιώκει να τελειώνει με την πολιτική έκφραση των φοιτητών και με τη δράση των Φοιτητικών Συλλόγων οι οποίοι διαχρονικά συγκρούονται με τα σχέδια των κυβερνήσεων για διάλυση της δημόσιας, δωρεάν παιδείας και έχουν καταφέρει στο παρελθόν να ρίξουν ολόκληρους νόμους, να “παρασύρουν” σε αγωνιστική κατεύθυνση ολόκληρη την κοινωνία», μας λένε η Μυρτώ και το Κ.Ν.

Και συνεχίζουν: «Για αυτό κατεβάζει αφίσες, “κλέβει” συνδικαλιστικό και πολιτικό υλικό, φέρνει ΟΠΚΕ δίπλα από τις κινητοποιήσεις μας, απειλεί με διώξεις και καταστολή όποιον αγωνίζεται. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το βίντεο που είχε εμφανιστεί να αποκαλεί “escorts” φοιτήτριες του ΕΜΠ». 

Ρωτήσαμε τ@ φοιτητ@ εάν περίμεναν αυτή την κίνηση εκ μέρους του πρύτανή τους, να τους μηνύσει και να τους φέρει σε σημείο να απειλούνται με διαγραφές. Η απάντησή τους; «Δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε πως θα φτάσει αυτή η στάση για πρώτη φορά μετά τη χούντα να φέρει πάνοπλες αστυνομικές δυνάμεις να εισβάλουν στο άσυλο και μάλιστα σε έναν τόσο ιστορικό χώρο, συλλαμβάνοντας βίαια φοιτητές που ήθελαν να συμμετέχουν στην πανελλαδική γενική απεργία ενάντια στη 13ωρη εργασία, αντιλαμβανόμενοι το δυσοίωνο μέλλον, τον “εργασιακό μεσαίωνα”  που μας περιμένει ως εργαζόμενους».

Κάτι έχουν να πουν στους καθηγητές τους

Με τη Μυρτώ και το Κ.Ν. συζητήσαμε για εκείνα τα περιστατικά διώξεων φοιτητ@ του τελευταίου διαστήματος, αλλά και για τον ρόλο που (πρέπει να) επιτελούν οι καθηγητές μέσα σε αυτή τη συνθήκη. Σχολιάζοντας τη δίωξη φοιτητή στη σχολή των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ που για σύνθημα για την Παλαιστίνη καταδικάστηκε σε φυλάκιση και μάλιστα με «μαρτυρία του κοσμήτορα», όπως υπενθυμίζουν, αναφέρουν πως «είναι τραγικό αυτό που συνέβη, ειδικά τη στιγμή που το ΕΜΠ συνεργάζεται σε δεκάδες ερευνητικά προγράμματα με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, που ο πρύτανης με έξοδα του ιδρύματος κάνει ταξίδια στο Ισραήλ την ώρα που διεξάγει με ένταση μια γενοκτονία».

Με τα παραπάνω κατά νου, τα δύο παιδιά ξεκαθαρίζουν πως «για εμάς είναι απαράδεκτη η στάση της διοίκησης των σχολών μας όταν προσπαθεί να υπονομεύσει τις συλλογικές μας αποφάσεις με αυταρχισμό, στάση που “υπακούει” στις εντολές της κυβέρνησης με στόχο να απονομιμοποιήσει τους αγώνες των Φοιτητικών Συλλόγών για δημόσια και δωρεάν παιδεία». «Να μην ξεχνάμε μάλιστα πως ο πρύτανης του ΕΜΠ άσκησε πειθαρχική δίωξη στον κοσμήτορα των Μεταλλειολόγων, επειδή έκανε το αυτονόητο, να σεβαστεί την απόφαση του Φοιτητικού Συλλόγου της σχολής», συμπληρώνουν. 

Επίσης, καλούν τους καθηγητές τους και όλους τους εργαζόμενους στα ΑΕΙ, «να σταθούν στο πλευρό μας απέναντι και στους ψηφισμένους νόμους, όπως οι διαγραφές και η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, αλλά και συνολικότερα. Να παλέψουμε από κοινού για δημόσια, δωρεάν παιδεία για όλους/ες/α χωρίς ταξικούς αποκλεισμούς, αίτημα που αποτελεί ένα πανκοινωνικό ζήτημα, για αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την Παδεία, για γνώση και έρευνα για τις κοινωνικές ανάγκες και όχι για τα κέρδη των επιχειρήσεων και την πολεμική βιομηχανία».

Απέναντι σε αυτό το κλίμα, θα μας πουν τ@ φοιτητ@, «είναι ενδεικτικό πως παράλληλα με τους καθηγητές της αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ, η Σύγκλητος του ΕΜΠ που αποτελεί το ανώτερο αποφασιστικό όργανο αποφάσισε να ζητήσει την απόσυρση των κατηγοριών μας κόντρα στην απόφαση του πρύτανη να μας μηνύσει και να ξεκινήσει πειθαρχικές διώξεις».

Λένε τ@ αγωνιζόμεν@ φοιτητ@ «μειοψηφίες» και «εγκληματίες»

Δεν είναι κρυφό ότι στον δημόσιο-κυβερνητικό διάλογο, πρόσφατα αλλά και προηγουμένως, έχουμε δει το πιο ζωντανό κομμάτι της ακαδημαϊκής κοινότητας, τ@ φοιτητ@, να αναπαρίστανται σχεδόν σαν ένα παραβατικό κομμάτι της κοινωνίας. Όχι όλ@, φυσικά, αλλά εκείν@ που αγωνίζονται απέναντι σε αυταρχικά, αντικοινωνικά και αντεργατικά νομοσχέδια, απέναντι σε αδικίες για νεολαία και λαό. 

Η συγκεκριμένη εφαρμογή πολιτικής και η ρητορική δεν είναι τυχαία. Όπως θα εκφράσουν το Κ.Ν. και η Μυρτώ, «είναι ξεκάθαρο πως η αυταρχική θωράκιση και η ποινικοποίηση της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης στα πανεπιστήμια πάει χέρι-χέρι με την προσπάθεια διάλυσης της δημόσιας εκπαίδευσης στην οποία διαχρονικά “έχουν βάλει το λιθαράκι τους” όλες οι κυβερνήσεις». «Η κυβέρνηση  και διαχρονικά το κράτος απέναντι σε αυτά επιστρατεύει το μόνο μέσο που διαθέτει, την καταστολή», προσθέτουν.

«Γι’ αυτό ξεκίνησε καταργώντας το άσυλο, θεσπίζοντας πανεπιστημιακή αστυνομία, αξιοποιώντας το “νομικό της οπλοστάσιο”, το ξύλο και τα χημικά απέναντι σε αγωνιζόμενους φοιτητές», μας λένε, προσθέτοντας ότι η κυβέρνηση «“βαφτίζει” τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος σε “άσυλο ανομίας” και “παραβατικότητα” και τους φοιτητές σε “μειοψηφίες” και “εγκληματίες”».

Απέναντι σε αυτό, η Μυρτώ και το Κ.Ν., που διώκονται ουσιαστικά ως κομμάτια εκείνων που «διαταράσσουν» την καθημερινότητα στα πανεπιστήμια, επιμένουν: «Οι αγώνες μας δεν καταστέλλονται».

Μια μόρφωση που «δίνει τα χέρια» με τους αγώνες 

Τι είναι τελικά, ή τι πρέπει να είναι το πανεπιστήμιο; Ένας χώρος που απλώς πηγαίνεις να κάνεις μάθημα και να φύγεις, ή ένα σημείο συνάντησης, συζήτησης -επιστημονικής και πολιτικής-, δραστηριοποίησης, ζύμωσης και ενεργοποίησης; Για τη Μυρτώ και το Κ.Ν., η απάντηση είναι απλή: «Το πανεπιστήμιο διαχρονικά δεν αποτελεί απλά έναν χώρο στείρας μάθησης, αλλά έναν ζωντανό χώρο κοινωνικοποίησης, πολιτικής και πολιτιστικής έκφρασης και δημιουργικότητας».

Στο πανεπιστήμιο που θέλει να χτίσει η κυβέρνηση, όπως μας το περιγράφουν τ@ δύο φοιτητ@, βασιλεύει η ιδιωτική πρωτοβουλία, οι μπίζνες, οι διώξεις και η περιστολή κάθε ελευθερίας. Σε μια πραγματικότητα όπως αυτή που δημιουργείται, οι αγώνες είναι «παραφωνία», θα μας πουν, με την κυβέρνηση να θέλει να «ξεμπερδέψει, “αποστειρώνοντας” τα πανεπιστήμια από κάθε πολιτική και συνδικαλιστική δράση». Και πώς ενσαρκώνει το σχέδιο αυτό; «Βάζοντας κάμερες, ελεγχόμενη είσοδο, προωθώντας ένα ασφυκτικό πλαίσιο σπουδών με εξαντλητικούς ρυθμούς και deadlines, το οποίο θα ενισχύσουν ιδιαίτερα οι διαγραφές, οδηγώντας τους φοιτητές στον ατομικό δρόμο και τον “κοινωνικό κανιβαλισμό”, δημιουργώντας τους αποστροφή από τα κοινά και διαπλέκοντας τα παραπάνω με το μοντέλο του πειθήνιου εργαζόμενου».

Κόντρα σε αυτό το τοπίο, το πανεπιστήμιο και οσ@ ζουν και αναπνέουν μέσα σε αυτό, έχει καταφέρει να ανάβει το φως στον λύχνο της κοινωνίας. «Όλα αυτά τα χρόνια έχει καταφέρει να φιλοξενεί πολιτιστικές δράσεις και ομάδες και να αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά μέρη έκφρασης της νεολαιίστικης αμφισβήτησης, με διαρκή και οργανωμένη πολιτική συζήτηση και αναζήτηση μέσω των Φοιτητικών Συλλόγων», τα λόγια των διωκόμενων φοιτητ@ της Αρχιτεκτονικής.

Μάλιστα, μας υπενθυμίζουν πως «οι φοιτητές διαχρονικά κινητοποιούνται από τα πιο “μικρά” μέχρι τα πιο “μεγάλα” ζητήματα, στους φοιτητικούς και πανεκπαιδευτικούς αγώνες μέχρι τους αγώνες για την Παλαιστίνη και τα Τέμπη πυροδοτώντας ακόμα και ευρύτερες κοινωνικές εξελίξεις, όπως συνέβη με τις πορείες του φοιτητικού κινήματος στην περίοδο της πανδημίας παλεύοντας διαρκώς για μόρφωση-δουλειά-ζωή στο ύψος των αναγκών μας».

Από τη συζήτηση μας με τη Μυρτώ και το Κ.Ν., μάθαμε πολλά για τα παιδιά εκείνα που απέναντι στον φόβο, τις απειλές, τις διώξεις και την τρομοκρατία δεν λυγίζουν, γιατί το βλέμμα τους κοιτά ένα μέλλον πιο φωτεινό και πιο δίκαιο, στις σχολές και παντού. Ένα μέλλον που το οραματίζονται με τα μυαλά τους και το πλάθουν με τα χέρια τους. Κρατάμε, λοιπόν, από τα λόγια τους, την ανάγκη για αγώνα πανεκπαιδευτικό, με τη μαθητική κοινότητα πλάι στη φοιτητική, με τους καθηγητές, τους εργαζόμενους, τους ανθρώπους του μόχθου.

Η Μυρτώ, το Κ.Ν., μιλώντας στη ROSA δίνουν τον τόνο: «Η συνθήκη αυταρχισμού που επιβάλλεται στα πανεπιστήμια απαιτεί από την πλευρά μας αύξηση της μαχητικότητας και της μαζικότητας των φοιτητικών μας συλλόγων. Με περισσότερη συζήτηση στις Γενικές μας Συνελεύσεις και οργάνωση του αγώνα, των δράσεων και των κινητοποιήσεών μας, το επόμενο διάστημα οφείλουμε να δράσουμε ειδικά απέναντι στην εφαρμογή των διαγραφών, αλλά και για το μπλοκάρισμα κάθε πειθαρχικής δίωξης».