ΒΙΟΛΑΝΤΑ: Το εργοστάσιο των 250 εργαζομένων και ένα άβολο ερώτημα

Τα ρεπορτάζ που έρχονται από τα Τρίκαλα και αφορούν στην βιομηχανία ΒΙΟΛΑΝΤΑ φωτίζουν μια πραγματικότητα που ξεπερνά το μεμονωμένο περιστατικό και ακουμπά τον πυρήνα των εργασιακών σχέσεων στη σύγχρονη ελληνική βιομηχανία. Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία, στην επιχείρηση απασχολούνται περίπου 250 εργαζόμενοι. Ένας αριθμός που από μόνος του γεννά ένα εύλογο, σχεδόν αυτονόητο ερώτημα.

Και το ερώτημα το θέτει καθαρά ο εργατολόγος Διονύσης Τεμπονέρας: Υπάρχει σωματείο; Και αν όχι, γιατί δεν υπάρχει;

Οι εκπρόσωποι του Εργατικό Κέντρο Τρικάλων καταγγέλουν πως επιχείρησαν επανειλημμένα να επισκεφθούν το εργοστάσιο και να έρθουν σε επαφή με τους εργαζόμενους, χωρίς αποτέλεσμα. Όπως περιγράφεται, η είσοδος δεν τους επετράπη, με επίκληση λόγων υγιεινής και ασφάλειας. «Πηγαίναμε στο εργοστάσιο και μας έκλειναν», αναφέρει χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου, αποτυπώνοντας μια εικόνα όπου η θεσμική παρουσία του συνδικαλιστικού κινήματος σταματά στην πύλη της επιχείρησης. Τις παραπάνω καταγγελίες φέρνει στο προσκήνιο και το ΚΚΕ υπενθυμίζοντας ότι το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων «επανειλημμένα είχε προβεί σε παρεμβάσεις και καταγγελίες για τη λήψη μέτρων υγιεινής, ασφάλειας και προστασίας της ζωής των εργαζομένων», μεταξύ άλλων και στο συγκεκριμένο εργοστάσιο.

Το στοιχείο αυτό δεν είναι τυπικό ούτε μπορεί κανείς να το προσπεράσει μετά από ένα πολύνεκρο εργατικό δυστύχημα. Σε έναν χώρο με εκατοντάδες εργαζόμενους, η απουσία αναφοράς σε επιχειρησιακό σωματείο δεν περνά απαρατήρητη. Αντίθετα, εντείνει το ερώτημα για το κατά πόσο οι εργαζόμενοι έχουν τη δυνατότητα να οργανωθούν, να εκφραστούν συλλογικά και να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους χωρίς φόβο ή εμπόδια.

Η ΓΣΕΕ από την πλευρά της δηλώνει ότι θα παρακολουθεί στενά την εξέλιξη της υπόθεσης, διεκδικώντας δικαιοσύνη και ουσιαστικά μέτρα πρόληψης, «ώστε να μην θρηνήσουμε άλλα θύματα στους χώρους εργασίας». Όπως επισημαίνει, «η απώλεια ανθρώπινων ζωών στους χώρους δουλειάς δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμα στατιστικό στοιχείο. Η προστασία της ζωής και της υγείας των εργαζομένων αποτελεί αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση της πολιτείας και των εργοδοτών».

Τέλος το ερώτημα του Διονύση Τεμπονέρα λειτουργεί ως μεγενθυντικός φακός καθως δεν αφορά μόνο μία βιομηχανία, αλλά ένα ευρύτερο μοντέλο εργασιακών σχέσεων, όπου η «κανονικότητα» της παραγωγής συνυπάρχει με την αδυναμία ή την αποθάρρυνση της συνδικαλιστικής οργάνωσης. Και τελικά, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό και αναπάντητο. Όταν 250 άνθρωποι δουλεύουν πίσω από κλειστές πύλες και χωρίς εκπροσώπηση, ποιος μιλάει για αυτούς και ποιός διεκδικεί για αυτούς;