Ήταν εκείνες οι μέρες που η Αθήνα συγκλονιζόταν από την εξέγερση, η οποία ακολούθησε τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, του 15χρονου που έπεσε νεκρός από το όπλο του ειδικού φρουρού, Ε. Κορκονέα, τη νύχτα της 6ης Δεκέμβρη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τα υπόλοιπα τα έγραψε η ιστορία. Όσα ήρθαν έπειτα της δολοφονίας Γρηγορόπουλου έχουν περάσει στο DNA μιας ολόκληρης γενιάς, στη μνήμη της πόλης, στα παιδικά δωμάτια των 30άρηδων που ίσως παραμένουν ακόμη ατόφια, σαν να μην πέρασε από πάνω τους ο χρόνος.
Από το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη και αφότου ο Αλέξης δολοφονήθηκε, το ερώτημα «τι γύρευε ένας 15χρονος στα Εξάρχεια», που ακούγαμε στα δελτία των 20:00, έχει πλέον απαντηθεί. Στο φωτεινό από τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια κέντρο της Αθήνας, πολλοί 15χρονοι, μαζί με άλλους νέους ανθρώπους, έκαναν εξέγερση.
Τι έκανε μια 9χρονη στην ελληνική επαρχία;
Εγώ θυμάμαι τι έκανα την 6η του Δεκέμβρη και τις μέρες που ακολούθησαν. Έπαιζα με τις κούκλες μου καθώς στο background έπαιζαν οι ειδήσεις των 20:00.
Από το μικρό μου σπίτι στη Ρόδο, θυμάμαι να αναρωτιέμαι τι έγινε και η Αθήνα μοιάζει τρομακτική. Θυμάμαι πως, προσπαθώντας να καταλάβω όλα όσα έβλεπα στις ειδήσεις των 20:00, ρωτούσα συνέχεια γιατί σκότωσαν ένα παιδί που έχει ίδια ηλικία με τη μεγάλη αδερφή μου. Περίπου μέχρι εκεί έφτανε η παιδική μου σκέψη. Μέχρι εκεί που μου επέτρεπε να φτάσω η ταύτιση -δηλαδή ότι η αδερφή μου έχει ίδια ηλικία-, μέχρι την ασφάλεια πως αυτό που συνέβη εκεί, δεν θα συμβεί στο δικό μου «εδώ».
Οι μέρες περνούσαν και οι ειδήσεις των 20:00 επέμεναν όσο επέμενα κι εγώ να παίζω με τις κούκλες μου, ακούγοντας πράγματα που δεν καταλάβαινα. Κάπου ανάμεσα στα δικά μου παιχνίδια και τις κουβέντες των μεγάλων, σήκωνα το βλέμμα μου για να δω την οθόνη της τηλεόρασης. Μετά από τόσες μέρες είχα συνηθίσει την εικόνα της Αθήνας να φλέγεται. Όμως σε ένα τηλεοπτικό «καρέ», φευγαλέα, είδα να καίγεται και το τεράστιο, φωτεινό και εντυπωσιακό χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος. Τέτοιο δέντρο δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου. Με τις μέρες που περνούσαν, περνούσαν και τα χρόνια. Και κάθε 6η Δεκέμβρη θυμόμουν αυτό το χριστουγεννιάτικο δέντρο που καιγόταν.
Και δεν ήμουν η μόνη
Πολλά χρόνια μετά, όταν έφυγα από το μικρό μου σπίτι στη Ρόδο και βρέθηκα στην Αθήνα, συνειδητοποίησα πως αυτό το φλεγόμενο χριστουγεννιάτικο δέντρο δεν ήταν ένα καρέ που μόνο εγώ θυμόμουν.
Συζητήσεις επί συζητήσεων κάθε 6η Δεκέμβρη για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου και για…
Εκείνο το χριστουγεννιάτικο δέντρο που κάηκε στο Σύνταγμα
Γρήγορα ξεκίνησα να καταλαβαίνω πως δεν επρόκειτο απλώς για κάποιους που έβαλαν φωτιά στο δέντρο, αλλά για ένα στιγμιότυπο που θα κλείδωνε μέσα του την εξέγερση του ‘08. Φορτωμένο όχι από στολίδια και φωτάκια, αλλά από συμβολισμούς, γιατί πάνω σε αυτό το δέντρο κάποιος φωτογράφισε τις τελευταίες στιγμές της αθωότητας.
Η εξέγερση το ξεστόλισε πριν την ώρα του και στα κλαδιά του φόρεσε τη φωτιά της αγανάκτησης, της οργής. Τις φλόγες μιας γενιάς που δολοφονήθηκε, σε μια χώρα που βασίλευε το γκρίζο και το μέλλον προδιαγραφόταν πιο ζοφερό από το παρόν της.
Και ίσως το δέντρο κάηκε για να φέρει λίγο φως. Φως όχι σαν αυτό από τα λαμπάκια του, που στόλισε τη χριστουγεννιάτικη βιτρίνα της πόλης τη στιγμή που η χώρα έμπαινε πιο βαθιά στη δίνη της υποδούλωσης και της εξαθλίωσης. Φως σαν αυτό που ζεσταίνει.
Αυτό το χριστουγεννιάτικο δέντρο δεν είχε πάνω του το πρόσωπο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Είχε πάνω του το προσωπείο ενός κράτους που σκοτώνει. Σηκώνοντας όπλο και σημαδεύοντας στο ψαχνό, σκοτώνει. Ψηφίζοντας προϋπολογισμούς για να αγοράσει όπλα, σκοτώνει. Πετώντας ανθρώπους έξω από τα σπίτια τους, σκοτώνει. Βάζοντας εργάτες να δουλεύουν 13ωρα, σκοτώνει. Κόβωντας λεφτά από την Υγεία, σκοτώνει.
Το προσωπείο αυτό είχε φορέσει εκείνες τις μέρες τα γιορτινά του. Μάλλον αυτό έκαψαν καίγοντας αυτό το μεγάλο, εκθαμβωτικό, μαγευτικό χριστουγεννιάτικο δέντρο. Για λίγο το ξεγύμνωσαν. Και μετά αυτό έβαλε ξανά το κοστούμι του. Γρήγορα ντύθηκε και ήρθε μπροστά μας, ξανά.
Ακολουθήστε το rosa.gr
