Πρέπει ένας άντρας να μιλήσει για το Manosphere για να το πάρουμε στα σοβαρά;

Στις 11 Μαρτίου, βγήκε στο Netflix το Inside the Manosphere, το ντοκιμαντέρ του Λούι Θερού που υποτίθεται πως σε βάζει στα άδυτα αυτού του ιντερνετικού οικοσυστήματος που παρουσιάζει τον μισογυνισμό ως αυτοβελτίωση και τον αντιφεμινισμό ως σκοπό ζωής.

Από τις 11 Μαρτίου, διαβάζεις όλο και περισσότερα άρθρα για το πόσο κακό κάνει το manosphere, βλέπεις όλο και περισσότερα βίντεο στα σόσιαλ που κάνουν expose τους διασημότερους αυτού του χώρου ενώ ξαναγίνονται viral αποσπάσματα από τα podcasts τους. Το ζήτημα είναι ότι το συγκεκριμένο θέμα τίθεται σε συζήτηση όταν ένας άντρας κυκλοφορεί ντοκιμαντέρ, ενώ γυναίκες μιλούν εδώ και καιρό για ό,τι συμβαίνει.

Είναι ακριβώς αυτό που συνέβη με τους incels, όταν κυκλοφόρησε το Adolescence.

Και ξαφνικά, ο κόσμος «ανακαλύπτει» κάτι που, μεταξύ μας, δεν ήταν ποτέ κρυφό.

Το manosphere δεν είναι μια σκοτεινή γωνιά του ίντερνετ που τώρα φωτίστηκε από τον Λούι Θερού. Είναι ένα οικοσύστημα που λειτουργεί χρόνια σε κοινή θέα -σε TikTok feeds, σε YouTube recommendations, σε podcasts που παίζουν στο background ενώ κάνεις scrolling. Είναι το μέρος που ο μισογυνισμός βαφτίζεται «αλήθεια», που η ανασφάλεια γίνεται περιεχόμενο και που η οργή μετατρέπεται σε κοινότητα.

Αυτό που αλλάζει κάθε φορά δεν είναι η ύπαρξη του προβλήματος. Είναι το ποιος μιλάει γι’ αυτό.

Όταν γυναίκες γράφουν, μιλούν, εξηγούν, καταγγέλλουν, είναι «υπερβολικές», «προκατειλημμένες», «πολιτικοποιημένες», μέχρι και «μίσανδρες». Όταν ένας άντρας, με την ψυχραιμία του παρατηρητή και το κύρος του ντοκιμαντερίστα, αποφασίζει να κατέβει στο ίδιο rabbit hole, τότε το θέμα γίνεται ρέλεβαντ κι αξίζει να ασχοληθείς με αυτό.

Άρα δεν μιλάμε για το αν υπάρχει πρόβλημα, αλλά το αν τώρα μπορούμε επιτέλους να το δούμε. Αλλά να το δούμε πώς; Σαν ένα περίεργο κοινωνιολογικό φαινόμενο; Σαν μια ακόμα τάση του ίντερνετ; Ή σαν κάτι που έχει ήδη πραγματικές συνέπειες στις ζωές των γυναικών;

Το manosphere δεν είναι απλώς λόγια σε μικρόφωνα. Είναι ο τρόπος που ένα αγόρι μαθαίνει να σε βλέπει. Είναι τα σχόλια κάτω από ένα βίντεο. Είναι η κανονικοποίηση της ιδέας ότι οι γυναίκες «σου χρωστάνε», ότι η απόρριψη είναι αδικία, ότι η ενσυναίσθηση είναι αδυναμία.

Και ίσως το πιο επικίνδυνο δεν είναι καν η ακραία εκδοχή του, δηλαδή οι incels κι οι ανοιχτά (και εντελώς αναπολογητικά) μισογυνικές ρητορικές. Είναι η πιο «μαλακή» εκδοχή του. Εκείνη που μοιάζει με αυτοβελτίωση. Με γυμναστήριο, με «δουλειά με τον εαυτό σου», με συμβουλές για σχέσεις που στην πραγματικότητα σου μαθαίνουν να αντιμετωπίζεις τις γυναίκες σαν πίστες σε ένα παιχνίδι.

Γι’ αυτό και κάθε τέτοια «αφύπνιση» μοιάζει λίγο καθυστερημένη. Όχι γιατί δεν χρειαζόμαστε αυτά τα ντοκιμαντέρ και τις σειρές -όλα τα χρειαζόμαστε. Αλλά γιατί δεν είναι η αρχή της συζήτησης. Είναι απλώς η στιγμή που η συζήτηση γίνεται αποδεκτή από ένα πιο ευρύ κοινό.

Και ίσως το ερώτημα δεν είναι «τι είναι το manosphere». Το ξέρουμε ήδη.

Το ερώτημα είναι: γιατί πρέπει κάθε φορά να το εξηγεί ένας άντρας για να το πάρουμε στα σοβαρά;