Η κίνηση ίσως είναι ρίσκο, η ακινησία βέβαιη καταδίκη

Η κατάσταση στην κεντροαριστερά και την ευρύτερη Αριστερά βρίσκεται στο χειρότερο δυνατό επίπεδο ιστορικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι, αν αυτή τη στιγμή αθροίσει κανείς τα υψηλότερα δημοσκοπικά ποσοστά των κομμάτων της ευρύτερης προοδευτικής αντιπολίτευσης, οριακά ξεπερνούν το 20%.

Το γιατί συμβαίνει αυτό επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες, διαφορετικές, παράλληλες, ενίοτε και συγκλίνουσες. Το ΠΑΣΟΚ ταλανίζεται από μάχες συσχετισμών, οι οποίες δεν αφορούν μόνο πρόσωπα ή «δελφίνους», αλλά, κυρίως, αντιπαρατιθέμενες στρατηγικές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να πληρώνει την κατρακύλα, τη γελοιοποίηση και τη συνολική απαξίωση της περιόδου Κασελάκη στην ηγεσία της Κουμουνδούρου. Δύσκολα μπορεί ένας πολίτης να δείξει εμπιστοσύνη σε ένα κόμμα που για έναν χρόνο έμοιαζε με γκροτέσκο σενάριο επιθεώρησης, παρά τις ειλικρινείς και σοβαρές προσπάθειες της ηγεσίας Φάμελλου.

Η Νέα Αριστερά, μετά την εκλογική αποτυχία των ευρωεκλογών, βρέθηκε διαρκώς αντιμέτωπη με στρατηγικές αντιφάσεις, οι οποίες εκφράζονταν από τον πρόεδρο και τον γραμματέα. Η επιλογή αυτές να «κρύβονται» και η διαρκής αναζήτηση εύθραυστων ισορροπιών οδήγησαν σε δημοσκοπική συρρίκνωση, αδυναμία καθαρής πολιτικής γραμμής και εσωκομματικές έριδες.

Σε αντίστοιχα αδιέξοδα και συγκρούσεις διαρκείας βρίσκεται και το ΜέΡΑ25 του Γιάνη Βαρουφάκη: κλυδωνισμοί στην εκλογική συμμαχία, αποχωρήσεις, διασπάσεις – όλο το γνώριμο «μενού» των αριστερών οργανισμών.

Παράλληλα, ένα μεγάλο ποσοστό αριστερόστροφων ψηφοφόρων παραμένει στο σπίτι του: απογοητευμένο και συχνά αρνητικό ακόμη και στο να παρακολουθήσει τις εξελίξεις, οι οποίες, μπροστά στη μεγάλη εικόνα -διεθνώς, εσωτερικά και κοινωνικά- μοιάζουν περιθωριακές στα μάτια των μη στρατευμένων.

Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα και η προαναγγελθείσα συγκρότηση νέου φορέα έχουν, στην πράξη, αποδειχθεί καθοριστικές για τις διεργασίες στον χώρο. Στον ΣΥΡΙΖΑ, η στάση απέναντι στον πρώην πρόεδρό του αποτελεί βασικό πεδίο αντιπαράθεσης και κεντρικό θέμα στην Κεντρική Επιτροπή.

Στη Νέα Αριστερά, ο πρόεδρος του κόμματος παραιτείται, με τα ενδεχόμενα για τις επόμενες κινήσεις να παραμένουν ανοιχτά. Δεν αποτελεί μυστικό το «φλερτ» κορυφαίων στελεχών με τον Αλέξη Τσίπρα.

Στο ΠΑΣΟΚ, ο παράγοντας Τσίπρας είναι επίσης υπαρκτός, αν και όχι τόσο ανοιχτά όσο στα κόμματα των πρώην συντρόφων του. Μετά το συνέδριο, η εικόνα στη Χαριλάου Τρικούπη αναμένεται σαφώς πιο καθαρή. Όλοι, πάντως, προαναγγέλλουν ένα δύσκολο τριήμερο στο Tae Kwon Do.

Εν κατακλείδι, οι συγκρούσεις, οι εντάσεις, ακόμη και οι διασπάσεις μπορούν, υπό προϋποθέσεις, να λειτουργήσουν ως οξυγόνο. Αυτή τη στιγμή, το πολιτικό σκηνικό έχει ανάγκη από ανασύνταξη και κανονικοποίηση. Ο προοδευτικός χώρος και η Αριστερά χρειάζονται επανατοποθέτηση και νέα σημεία αναφοράς.

Το καλοκαίρι είναι πιθανό να βρεθούμε μπροστά σε ένα εντελώς νέο τοπίο. Αν, μάλιστα, οι εκλογές έρθουν πιο κοντά προς τον Οκτώβριο, όπως όλο και πιο έντονα φημολογείται, απέναντι στη Δεξιά θα πρέπει να υπάρχει ένας ανταγωνιστικός πόλος που θα διεκδικήσει την εξουσία.

Το ίδιο απαραίτητη, όμως, είναι και μια Αριστερά των κινημάτων, των αγώνων, της κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης. Όσο καταστροφικά είναι τα μονοκομματικά συστήματα, άλλο τόσο προβληματικός είναι και ο θεσμικός δικομματισμός.

Οι έντονες διεργασίες, οι κινήσεις και οι δυναμικές που αναπτύσσονται εμπεριέχουν πράγματι μεγάλο ρίσκο. Μπορούν, όμως, να οδηγήσουν σε διέξοδο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η ακινησία οδηγεί στην καταστροφή – στην απαξίωση και, τελικά, στην εξαφάνιση.