«Ισλαμοαριστεροί και Γαζαίοι»- κατά το «φασαίοι» ή το «ΣΥΡΙΖΑίοι»;- είναι ο τίτλος του τελευταίου άρθρου της Σώτης Τριανταφύλλου στα «Νέα», σύμφωνα με το οποίο η «Ισραηλινή επιθετικότητα και ο παροιμιώδης εβραϊκός ναρκισσισμός που εκδηλώνονται αυτές τις ημέρες στο σχέδιο κατάληψης της Γάζας είναι ένα ωραίο δώρο για εκείνο το μέρος της αριστεράς που έχει συμμαχήσει με το Ισλάμ».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η συγγραφέας υποστηρίζει ότι «αριστεροί και αναρχικοί καθρεφτίζονται σε παραφασιστικά οράματα, παρουσιάζουν τον αντισημιτισμό ως αντισιωνισμό, με τη συνήθη επιλεκτική ευαισθησία: τα θύματα είναι πάντοτε οι “Ανατολικοί”, οι “αντιδυτικοί”, οι μη λευκοί, οι μη χριστιανοί, ιδιαίτερα οι μουσουλμάνοι».
Κατά την κυρία Τριανταφύλλου, η στήριξη στη Γάζα – στα θύματα δηλαδή αυτής της συνθήκης – εντάσσεται σε μια λογική «ανέμελης πολυπολιτισμικότητας για τις δυτικές κοινωνίες και αυταπάρνησης, στάση του “μη ανήκειν” στον δυτικό πολιτισμό» και ως εκ τούτου λειτουργεί «ως μανιχαϊστική ιδεολογική κατασκευή», που «πείθει επίδοξους μαρξιστές-λενινιστές, χαζόπαιδα πανεπιστημίων, αναρχοπατέρες και γεροφρικιά – όλες τις ευαίσθητες καρδιές που, κατά τ’ άλλα, πιστεύουν ότι όλα τα μέσα είναι αποδεκτά για καλό σκοπό».
Όχι, δεν είναι ίσο το δίκιο Ισραήλ – Παλαιστίνης
Δεν ξέρω αν θα θεωρηθώ «επίδοξος μαρξιστής-λενινιστής» – τελευταία βέβαια δηλώνω αρκετά επηρεασμένος από τον Μαρκ Φίσερ, το ομολογώ – ή «χαζόπαιδο του πανεπιστημίου». «Γεροφρικιό» ελπίζω να μην χαρακτηρίζομαι ακόμη, κυρίως λόγω ηλικίας. Όμως ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω.
Αναγνωρίζω ότι η κυρία Τριανταφύλλου δεν υιοθετεί την άκριτη στήριξη στην ακροδεξιά κυβέρνηση Νετανιάχου. Έχει επισημάνει η ίδια την ακραία επιθετικότητα του Ισραήλ – έγραφε μάλιστα την περασμένη εβδομάδα στην Athens Voice σε ενα πολυ ενδιαφέρον άρθρο για το «overkill» στη Γάζα και τη μετατροπή του Ισραήλ σε κράτος-παρία.
Ωστόσο, στην ανάλυσή της τοποθετεί το ζήτημα σε ένα σχήμα «και οι δύο έχουν ένα δίκιο», εξισώνοντας τον καταπιεσμένο κατεχόμενο λαό με τον κατακτητή του.
Η συμπάθεια στους Παλαιστίνιους ως εν γένει «αντισημιτισμός»
Σε παλαιότερο άρθρο της στα «Νέα» έγραφε: «Αναμφίβολα το Ισραήλ είναι στρατιωτικοποιημένη χώρα και οι αποκρίσεις του στις προκλήσεις είναι, κατά καιρούς, ασύμμετρες». Αλλά προσέθετε ότι «η συμπάθεια προς τους Παλαιστινίους πρέπει να αποδοθεί επίσης στον παραδοσιακό αντισημιτισμό και στον αντιαμερικανισμό καθώς και στη σύνδεση της υπόθεσής τους με διάφορα απελευθερωτικά κινήματα, ιδιαίτερα με εκείνο κατά του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική – με το οποίο βεβαίως δεν έχει καμία σχέση».
Με άλλα λόγια, όποιος στηρίζει τον παλαιστινιακό λαό δεν το κάνει επειδή βλέπει μια γενοκτονία σε εξέλιξη, αλλά επειδή τρέφει μίσος για τους Εβραίους ή τις ΗΠΑ.
Δεν υπάρχει σύγκρουση Δυτικού- Αραβικού κόσμου, υπάρχει η γενοκτονία του Ισραήλ στην Γάζα
Το πρίσμα του άκρατου «φιλοαραβισμού» κάτω από το οποιο τοποθετεί συλλήβδην την αριστερά και τους υποστηρικτές της Παλαιστίνης η κυρία Τριανταφύλλου είναι στρεβλό και ξεπερασμένο. Τι κάνει με αυτό το σχήμα η συγγραφέας; Ανάγει αποσπασματικές και μεμονωμένες θέσεις εντός της αριστεράς και του αντιπολεμικού κινήματος, σε κεντρικές και κυρίαρχες. Πράγμα που φυσικά, απέχει από την πραγματικότητα. Δεν ζούμε στο ’80. Δεν υπάρχει κίνημα γενικώς και αδιακρίτως υπέρ του Αραβικού κόσμου και κατά του δυτικού.
Δεν τάσσονται υπερ των Σείχηδων της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων ή των μουλάδων της Υεμένης όσοι διαδηλώνουν για την γενοκτονία. Τους ανθρώπους που βομβαρδίζονται και πεθαίνουν καθημερινά από την πείνα, σε μια άνιση, άδικη και παράνομη μάχη, υποστηρίζουν. Το αφήγημα θα μπορούσε να έχει βάση αν ο πόλεμος ήταν, πράγματι, μεταξύ μιας Αραβικής και μιας Δυτικής Συμμαχίας. Δεν υφίσταται όμως αυτό.
Αντίστοιχα δεν υφίσταται κάποιο κίνημα ή κάποια ιδεολογία υπεράσπισης της Τζιχάντ, της Σαρίας ή του Κορανίου. Υπάρχει κίνημα υπεράσπισης του δικαιώματος των ανθρώπων να ζουν ειρηνικά στον τόπο τους, με εξασφαλισμένη παροχή σε τροφή, νερό και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Τόσο απλά είναι τα πράγματα.
Το ίδιο συμπέρασμα με τους υποστηρικτές της γενοκτονίας
Έτσι χτίζεται το επιχείρημα της κυρίας Τριανταφύλλου: αποφεύγει μεν την ταύτιση με τον Νετανιάχου, καταλήγει δε στο ίδιο συμπέρασμα με όσους νομιμοποιούν την ισραηλινή βαρβαρότητα. Δηλαδή ότι όποιος μιλά για το δίκαιο της Γάζας, την ανάγκη για τερματισμό της γενοκτονίας και την καταδίκη των εγκλημάτων του Ισραήλ είναι αντισημίτης, ισλαμοαριστερός, φίλος της Χαμάς, πολέμιος των ανθρώπινων δικαιωμάτων και εχθρός της Δύσης.
Η σιωπή απέναντι στη γενοκτονία
Αναγνωρίζει η κυρία Τριανταφύλλου ότι στη Γάζα διεξάγεται γενοκτονία; Ότι εφαρμόζονται ακραίες πρακτικές πολιορκίας και εξόντωσης – λιμός, αποκλεισμός από τρόφιμα, νερό, ρεύμα, φάρμακα, περίθαλψη; Διότι ΟΗΕ, Διεθνής Αμνηστία, εκατοντάδες οργανώσεις και κυβερνήσεις το αναγνωρίζουν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Το διεθνές δίκαιο και η Χάγη
Οι εποικισμοί, οι εκδιώξεις, οι επιθέσεις σε Παλαιστινίους, η στρατιωτική κατάληψη, συνιστούν παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου. Για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ο Μπένιαμιν Νετανιάχου και ο πρώην υπουργός Άμυνας Γκάλαντ, είναι αντιμέτωποι με κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Ας ενημερώσουμε την κυρία Τριανταφύλλου ότι οι εισαγγελείς του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου εξετάζουν την έκδοση ενταλμάτων για δυο κορυφαίους υπουργούς του Νετανιάχου με την πρωτοφανή κατηγορία για το έγκλημα του απαρτχάιντ.
Ισλαμοαριστεροί και «φιλοτζιχανιστές» και στη Χάγη, λοιπόν;
Οι εκτελέσεις πολιτών για ένα σακί αλεύρι, τα πυρά σε παιδιά που κουβαλούν νερό, οι απαγωγές, τα βασανιστήρια – συνάδουν άραγε με την «κοσμική δημοκρατία», τον «προμαχώνα της Δύσης» στη Μέση Ανατολή;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Το ψέμα της εξίσωσης αντισιωνισμού και αντισημιτισμού
Ας τελειώνουμε με το παραμύθι της εξίσωσης του αντισιωνισμού με τον αντισημιτισμό. Ο σπουδαίος Ισραηλινός ιστορικός Ιλάν Παπέ έχει αναλύσει για το πως ο σιωνισμός εξελίχθηκε από ένα κίνημα εβραίων ακτιβιστών και διανοούμενων σε μια εθνικιστική και βαθιά θρησκευτική ιδεολογία.
Μια ιδεολογία η οποία στον πυρήνα της και στην πρακτική της απόληξη, ελάχιστο διαφέρει από τον τζιχαντισμό. Είμαι βέβαιος ότι δεν διαφωνεί η κυρία Τριανταφύλλου σε αυτό.
Όταν κάποιος υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να πεθαίνουν μωρά από την πείνα και ότι έχουν δικαίωμα οι άνθρωποι να ζουν στην γη τους ειρηνικά, δεν αποτελεί ομολογία πίστης στο Ισλάμ και στον τρόπο ζωής που αυτό επιβάλλει.
Ο δυτικοκεντρικός τρόπος αντίληψης των πραγμάτων, έχει δικαιολογήσει τα πιο ειδεχθή εγκλήματα της σύγχρονης ιστορίας. Από τις φρικαλεότητες των ευρωπαίων αποικιοκρατών, από το Κονγκό ως την Αλγερία και από τη Νότια Αφρική ως την Ινδία έως την «εξαγωγή της δημοκρατίας» από τις ΗΠΑ στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν κλπ.
Η αριστερά και το «Ποτέ ξανά»
Η «Ισλαμοαριστερά» που καταγγέλλει η κυρία Τριανταφύλλου είναι η αριστερά που έχει στο DNA της τον αντιφασισμό και τον αντιναζισμό, που «μεγάλωσε» με το Άσμα Ασμάτων και το Μαουτχάουζεν, που οφείλει την γέννηση της στους ριζοσπάστες σοσιαλιστές Εβραίους. Είναι η αριστερά που έχει ως συστατικό της στοιχείο το «Ποτέ ξανά».
Κι αυτό ακριβώς κάνουν σήμερα εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο – ακόμη και μέσα στο Ισραήλ όπως είδαμε χθες. Φωνάζουν «Ως εδώ – Ποτέ ξανά», γιατί μπροστά στα μάτια μας εξελίσσεται ένα ολοκαύτωμα που κηλιδώνει την ανθρωπότητα.
Η ιστορία θα κρίνει
Όταν η φρίκη συμβαίνει τώρα, δίπλα μας, δεν χωρούν ούτε ίσες αποστάσεις ούτε θεωρίες τύπου whataboutism. Η ιστορία θα κρίνει αυστηρά. Ιδίως όσους επιλέγουν να εκτεθούν δημόσια.
Ακολουθήστε το rosa.gr
