Τη Δευτέρα, τη Βασιλική τη σκότωσε ο άντρας της. Την έδειρε κι έπειτα τη μαχαίρωσε 45 φορές. Της πήρε τη ζωή επειδή πίστευε ότι έχει δικαίωμα να το κάνει. Επειδή έτσι έμαθε, υπάρχοντας σε μία κοινωνία κομμένη και ραμμένη για αυτόν.
Κάθε φορά που μιλάμε για γυναικοκτονίες, κάτι συμβαίνει. Κάπως τριγκεράρονται οι σούπερ στρέητ Ελληνάρες του ίντερνετ.
Το πρώτο που κάνουν, είναι να ουρλιάξουν (δηλαδή να γράψουν με κεφαλαία στα σχόλια) «ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΤΣΙ, ΠΑΛΙΟΦΕΜΙΝΑΖΙ». Το γνωρίζουμε ότι δεν είναι όλοι οι άντρες φονιάδες. Γνωρίζουμε ότι δεν σκοτώνουν όλοι γυναίκες απλώς επειδή είναι γυναίκες. Γνωρίζουμε ότι δεν είναι όλοι παραβιαστικοί, ότι δεν είναι όλοι κακοποιητές. Ποτέ δεν είπαμε ότι είναι όλοι. Είναι, όμως, πολλοί. Πάρα πολλοί. Κι όταν μιλάμε για δολοφονημένες, δεν πρόκειται να μετατοπίσουμε τη συζήτηση από εκείνες στους άντρες που πληγώθηκαν επειδή θεωρούν ότι τσουβαλιάζουμε. Δεν θα μιλάμε για τις εξαιρέσεις αλλά για τον κανόνα.
Προχωράμε.
Άλλη ένσταση της συγκεκριμένης ομάδας αντρών είναι ο όρος. Δεν τους αρέσει να το λέμε γυναικοκτονία. Τους αρέσει το «ανθρωποκτονία γιατί και οι γυναίκες άνθρωποι είναι και, αν είναι έτσι, γράψτε και για ανδροκτονίες να σας δούμε». Το χειρότερο εδώ δεν είναι μονάχα η αδυναμία (και η επιλογή) να κατανοήσουν τη φύση του εγκλήματος, αλλά ότι έχουν και την κυβέρνηση με το μέρος τους. Όταν ο υπουργός Δικαιοσύνης επιμένει πως ο όρος «γυναικοκτονία» δεν μπορεί να ενταχθεί στον ποινικό κώδικα και πως η ποινή είναι η ανώτατη, επειδή πρόκειται για ανθρωποκτονία, θεωρούν πως είναι καλυμμένοι.
Να θυμηθούμε ένα λεπτάκι τι δήλωνε ο Γιώργος Φλωρίδης, τον Δεκέμβρη του ’24: «Όλοι όσοι μιλούν στη θεωρία λένε ότι κάποιος σκοτώνει μία γυναίκα, επειδή είναι γυναίκα. Υπάρχει αυτή η άποψη. Αλλά είναι αυτό; Έχουμε περιπτώσεις που ένας δολοφονεί τη γυναίκα του και αυτοκτονεί, εκεί τι έχεις;».
Να πούμε εδώ πως οι άντρες δεν μας σκοτώνουν επειδή οι ποινές δεν είναι αρκετά βαριές. Μας σκοτώνουν επειδή είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν την ελευθερία τους προκειμένου να μην αποδεχτούν τη δική μας. Το ότι κάποιος σκοτώνει μία γυναίκα επειδή είναι γυναίκα, δεν είναι άποψη. Αυτοκτονήσει – δεν αυτοκτονήσει μετά. Το λένε γυναικοκτονία.
Και κάτι ακόμα εξοργιστικό. Οι άντρες που μας αποκαλούν φεμιναζί κάτω από ειδήσεις για γυναικοκτονίες, είναι οι ίδιοι που δίνουν συγχαρητήρια στους γυναικοκτόνους. Πέραν των βίντεο που, για ευνόητους λόγους, δεν πρόκειται να βάλουμε εδώ, υπάρχουν σχόλια και ποστ. «Τα ήθελε», «Ας πρόσεχε», «Ποιος ξέρει τι έκανε και τον ώθησε στο έγκλημα», «Ας μην έβγαινε μέχρι τις 2». Τα γράφουν για τη Βασιλική από την Κόρινθο και στηρίζουν τον γυναικοκτόνο επειδή ισχυρίζεται πως η γυναίκα, την οποία συνειδητά επέλεξε να σκοτώσει, είχε εξωσυζυγικές σχέσεις. Στηρίζουν τον γυναικοκτόνο επειδή η Βασιλική ήθελε διαζύγιο. Και δεν στηρίζουν μόνο τον γυναικοκτόνο της Βασιλικής, αλλά κάθε γυναικοκτόνο.
Παρακάτω δύο μόνο σχόλια, για να σε βάλω στο πνεύμα:
Δεν είναι ότι υπάρχουν μόνο γυναικοκτόνοι, λοιπόν. Το πιο τρομακτικό είναι ότι υπάρχουν χιλιάδες άλλοι που σπεύδουν να τους δικαιολογήσουν. Που ψάχνουν τι έκανε εκείνη, τι φόρεσε, τι είπε, με ποιον μίλησε, γιατί έφυγε, γιατί έμεινε, γιατί ζήτησε διαζύγιο. Που βρίσκουν πάντα έναν λόγο για να εξηγήσουν το έγκλημα και ποτέ έναν λόγο για να σταθούν, έστω για μία στιγμή, δίπλα της.
Κι η κοινωνία που γεννά τους γυναικοκτόνους συνεχίζει να τους ξεπλένει. Στα σχόλια, στα πάνελ, στα καφενεία, στα υπουργικά γραφεία, στα αστυνομικά τμήματα.
Δεν μας σκοτώνουν σε μια «κακιά στιγμή». Δεν είναι «οικογενειακό δράμα». Δεν είναι ότι κάποιος θόλωσε. Κάποιος δολοφόνησε. Και το ελάχιστο οφείλουμε στις δολοφονημένες είναι να έχουμε το θάρρος να κοιτάξουμε κατάματα όχι μόνο τον δολοφόνο της, αλλά και το σύστημα που εξακολουθεί να του ψιθυρίζει πως είχε λόγο να το κάνει.
Ακολουθήστε το rosa.gr
