Η τοποθέτηση πως οι αμβλώσεις είναι ένα θέμα που πρέπει να μπει σε δημόσια διαβούλευση γιατί και τα έμβρυα έχουν ζωή λειτούργησε ως πολιτικός αποκαλυπτικός μηχανισμός. Με μία πρόταση, η κ. Καρυστιανού αφαίρεσε το πέπλο ουδετερότητας που με επιμέλεια είχε απλωθεί γύρω από το πολιτικό εγχείρημα που ετοιμάζει.
Γιατί η δημόσια διαβούλευση, όταν αφορά κατοχυρωμένα ατομικά δικαιώματα, συνιστά θέση. Και η επίκληση της «ζωής του εμβρύου» κουβαλά ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό φορτίο, με μακρά ιστορία και παράδοση στον χώρο του κοινωνικού συντηρητισμού.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Και κάπου εδώ καταρρέει και ο μύθος της Μαρίας Καρυστιανού. Εκείνος της υπέρβασης του δίπολου Δεξιά–Αριστερά. Γιατί η υπέρβαση προϋποθέτει ρήξη με παγιωμένες αφηγήσεις. Όταν όμως αναπαράγεται το βασικό επιχείρημα της πιο σκληρής δεξιάς αντίληψης για το σώμα, τη μητρότητα και την αυτοδιάθεση, η τοποθέτηση αποκτά σαφές ιδεολογικό αποτύπωμα και αντί υπέρβασης έχουμε ταύτιση με ότι πιο συντηρητικό.
Οι αμβλώσεις στην Ελλάδα αποτελούν νομικά και κοινωνικά κατακτημένο δικαίωμα. Η μετατροπή τους σε αντικείμενο πολιτικής «συζήτησης» επαναφέρει ένα πλαίσιο αμφισβήτησης που αφορά πρωτίστως τον έλεγχο των σωμάτων και τη μετατόπιση της ατομικής επιλογής στο πεδίο της ηθικής επιτήρησης. Εκεί ακριβώς εδράζεται ο σύγχρονος υπερσυντηρητισμός. Και εκεί τοποθετήθηκε ιδεολογικά η κ. Καρυστιανού. Δεξιότερα και της Δεξιάς.
Ακολουθήστε το rosa.gr
