Όποιος άνοιξε σήμερα τον υπολογιστή ή το κινητό του, είδε πως δύο ήταν τα βασικά θέματα που απασχόλησαν τα ελληνικά ΜΜΕ. Από τη μία έχουμε τον πόλεμο στο Ιράν, ο οποίος συνεχίζεται επί σχεδόν έναν μήνα και από την άλλη υπάρχει η δίκη για την υπόθεση revenge porn σε βάρος της influencer Ιωάννας Τούνη.
Σήμερα, Παρασκευής 27 Μαρτίου, η Ιωάννα Τούνη βρέθηκε στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης για τη διεξαγωγή της δίκης για το revenge porn, η οποία τελικά διακόπηκε και θα συνεχιστεί την επόμενη εβδομάδα και συγκεκριμένα την 1η Απριλίου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Πρόκειται για τη δίκη μίας γυναίκας, η οποία αφενός βίωσε μια πολύ σοβαρής μορφής σεξουαλική παρενόχληση, καθώς οι προσωπικές της στιγμές αναπαράχθηκαν χωρίς τη συγκατάθεσή της από άνδρες (μεταξύ των οποίων και πρώην σύντροφός της), με σκοπό την προσβολή της αξιοπρέπειάς της. Την περίοδο που τραβήχτηκε το βίντεο, μάλιστα, η Ιωάννα Τούνη ήταν μόλις 23 ετών.
Ωστόσο, στα media το μόνο που διαβάσαμε ήταν ότι το βίντεο προβλήθηκε στο δικαστήριο 8 φορές.
Η Ιωάννα Τούνη αναγκάστηκε να δει, δηλαδή, 8 φορές ένα βίντεο από μία στιγμή που όχι μόνο της δημιούργησε ένα αδιανόητο τραύμα, αλλά μάλιστα προβλήθηκε μπροστά σε αρκετά άτομα στη δικαστική αίθουσα – δικηγόρους, κατηγορούμενους, έδρα.
«Είναι κάτι το οποίο γενικά με πληγώνει πάρα πολύ, κάτι το οποίο δεν θα ήθελα να ξαναδώ ποτέ. Και είναι και ο λόγος για τον οποίο έχω ζητήσει να είναι κεκλεισμένων των θυρών. Γιατί κάτι τέτοιο δεν θεωρώ ότι είναι θέαμα για κανέναν βασικά. Δεν θεωρώ ότι είναι θέαμα για κανέναν. Ξέρετε, πολύς κόσμος μπερδεύεται γιατί με βλέπει σήμερα, δυνατή, με βλέπει εδώ πέρα και, αυτό που είναι πολύ σημαντικό, είναι το ότι πραγματικά δεν βρίσκομαι εδώ πέρα για μένα. Δεν είμαι εδώ πέρα για την Ιωάννη που βλέπετε σήμερα. Όλο αυτό συνέβη 9 χρόνια πριν, σε μία κοπέλα μόλις 23 χρονών, η οποία πραγματικά είχε χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της. Ήταν κάτι πάρα πολύ σκληρό, ήταν κάτι χυδαίο, στιγματίστηκα», δήλωσε η Ιωάννα Τούνη.
Το δικαστήριο είχε δηλώσει ότι η επαναλαμβανόμενη προβολή του βίντεο είχε ως στόχο να διασφαλιστεί ότι κάθε στοιχείο θα εξεταστεί «με προσοχή και υπευθυνότητα». Παρόλα αυτά, η δίκη ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί, ενώ μόνο ο πρώτος κατηγορούμενος απολογήθηκε.
Το γεγονός ότι η ελληνική δικαιοσύνη δεν επιδεικνύει τον απαιτούμενο σεβασμό στα θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης ή κακοποίησης είναι γνωστό και κάτι που γίνεται αντιληπτό σε αρκετές δίκες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόταση της εισαγγελέα στη δίκη του Λάμπρου Φιλίππου, η οποία είχε προτείνει την απαλλαγή του από τις κατηγορίες του βιασμού και της απόπειρας βιασμού κατ’ εξακολούθηση σε βάρος δύο γυναικών, θέτοντας μάλιστα το εξής (απαράδεκτο) ερώτημα «πότε και πώς αντιλαμβάνεται ένα άτομο ότι έχει υποστεί βιασμό;».
Στη δίκη της Ιωάννας Τούνη για revenge porn, η αδιαφορία της δικαιοσύνης απέναντι στο θύμα φαίνεται από το πόσες φορές έπρεπε να ζήσει ξανά τον εφιάλτη της.
Από την πλευρά του, ο δικηγόρος Βασίλης Σωτηρόπουλος δήλωσε άναυδος ακούγοντας την είδηση.
«Έχω μείνει άναυδος από την είδηση που αναφέρει το ρεπορτάζ ότι το βίντεο με τις προσωπικές στιγμές της κ. Τούνη προβλήθηκε οκτώ ( 8 ) φορές στην δικαστική αίθουσα – ευτυχώς κεκλεισμένων των θυρών, αλλά και πάλι. Σε υπόθεση βίντεο με προσωπικές στιγμές δικής μου εντολέως, το υλικό δεν προβλήθηκε ούτε μία (1) φορά, τόσο στον πρώτο, όσο και στον δεύτερο βαθμό του ποινικού δικαστηρίου, ούτε βέβαια και στο αστικό δικαστήριο. Δεν υπήρχε περίπτωση να επιτρέπαμε να συμβεί κάτι τέτοιο. Η προβολή στο ακροατήριο, ξανά και ξανά είναι μια πρακτική που προκαλεί την λεγόμενη δευτερογενή θυματοποίηση της παθούσας, μια πράξη η οποία απαγορεύεται πλέον από την ενωσιακή νομοθεσία. Είναι επίσης ένας λόγος για τον οποίο οι παθούσες συχνά αποφεύγουν να καταγγέλλουν τέτοια περιστατικά στην Δικαιοσύνη, αφήνοντας έτσι ατιμώρητους τους δράστες σοβαρών αδικημάτων. Έχουμε όλοι μας καθήκον να μην επιτρέπουμε τέτοια δευτερογενή θυματοποίηση, ούτε στα δικαστήρια, ούτε βέβαια στα μέσα ενημέρωσης, ούτε και πουθενά», έγραψε σε ανάρτησή του.
Τι μήνυμα δίνει αυτό σε ένα άτομο που θέλει να βρει δικαίωση ενώ έχει παρενοχληθεί ή κακοποιηθεί σεξουαλικά;
Ο δρόμος που πρέπει να διανύσουν τα θύματα από τη στιγμή της καταγγελίας ως τη δίκη είναι ήδη εξαιρετικά μακρύς και δύσκολος και δεν εγγυάται πάντα καταδίκη του δράστη.
Το γεγονός ότι πρέπει, μάλιστα, να γίνονται μάρτυρες του εφιάλτη τους επανειλημμένα, συμβάλλει στο να γίνονται οι γυναίκες θύματα του ίδιου περιστατικού για άλλη μια φορά ενώπιον της δικαστικής αίθουσας, ενώ αποτελεί αποθαρρυντικό παράγοντα για όσες επιθυμούν να προσφύγουν στη δικαιοσύνη.
Το τραύμα τους αντί να επουλώνεται, γίνεται μεγαλύτερο και γίνεται αντικείμενο ενός άρρωστου θεάματος (και σε ορισμένες περιπτώσεις απαξίωσης του θύματος).
Η δικαιοσύνη θα έπρεπε να προστατεύει τα θύματα, όχι να τα εκθέτει. Διαφορετικά, ο κύκλος της σιωπής απέναντι σε περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης δεν θα «σπάσει» ποτέ.
Ακολουθήστε το rosa.gr
