“Ήταν σκληρά εργαζόμενη”, “Έτρεχε συνεχώς για να το μεγαλώσει”, “Το φρόντιζε πολύ, πάλευε καθημερινά γι’ αυτό”.
Με αυτά τα λόγια οι κάτοικοι της Γιάλοβας Μεσσηνίας περιγράφουν την 32χρονη γυναίκα που έχασε το παιδί της από πνιγμό στην πισίνα του σπιτιού που η ίδια δούλευε σαν καθαρίστρια.
Το παιδάκι περπατούσε γύρω από την πισίνα, γλίστρησε, έπεσε και πνίγηκε. Η μητέρα του το αναζητούσε αλαφιασμένη. Όταν το βρήκε, ειδοποίησε το ΕΚΑΒ. Δυστυχώς ήταν αργά. Συνελήφθη, σε κατάσταση σοκ, για ανθρωποκτονία από αμέλεια, αλλά αφέθηκε ελεύθερη με εντολή εισαγγελέα.
Μια νεαρή γυναίκα, μονογονέας, μετανάστρια από την Αλβανία, μια μητέρα που έκανε όχι μία, αλλά δύο δουλειές για να ζήσει εκείνη και το 6χρονο αγοράκι της. Αυτή η γυναίκα χρεώνεται, πέρα από τον ατελείωτο πόνο και την ανθρωποκτονία του παιδιού της από “αμέλεια”.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αλήθεια, πόση “αμέλεια” μπορεί να έδειξε μια γυναίκα που αναγκάστηκε να πάρει το παιδί της μαζί στην δουλειά επειδή δεν έχει που να το αφήσει; Που το πήρε μαζί της γιατί, ελλείψει εναλλακτικών, αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να είναι ασφαλές;
Πόσες γυναίκες θα μπορούσαν να είναι στην θέση της; Μητέρες μόνες, με πατεράδες ανύπαρκτους, χωρίς βοήθεια από την οικογένεια, την γειτονιά, αλλά κυρίως χωρίς βοήθεια από την πολιτεία; Πόσες γυναίκες, σκληρά εργαζόμενες, εξαντλημένες, τσακισμένες, δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, και κουβαλούν μαζί τα παιδιά τους γιατί δεν έχουν που να τα αφήσουν, ενώ ταυτόχρονα δεν μπορούν να στερηθούν το μεροκάματο;
Πόσες γυναίκες είναι αναγκασμένες να ζουν με τις τύψεις ότι παραμελούν τα παιδιά τους, επειδή δεν φτάνει ο ελεύθερος χρόνος για να τα χαρούν και να τα φροντίσουν όπως θα ήθελαν; Ή επειδή δεν φτάνει το εισόδημα για να τους προσφέρουν συνθήκες απόλυτης ασφάλειας και δημιουργικής απασχόλησης τις ώρες που εκείνες εργάζονται;
Τι κάνει το κράτος για τις γυναίκες που ενώ τα σχολεία σταματούν, εκείνες συνεχίζουν να δουλεύουν μέρα – νύχτα; Ποιες δομές έχει μεριμνήσει να στήσει για να τις βοηθήσει; Πως ενισχύει ουσιαστικά το εισόδημα τους ώστε να μην είναι αναγκασμένες να κάνουν και δεύτερη δουλειά; Ώστε να είναι παρούσες στο μεγάλωμα των παιδιών τους χωρίς να βασανίζονται από τις ενοχές;
Η αμέλεια δεν θα πρεπε να βαραίνει μία βιοπαλαίστρια. Θα πρεπε να βαραίνει την πολιτεία. Αμέλεια είναι οι συνθήκες του 13ωρου, της εργασιακής επισφάλειας, των μισθών πείνας που εξανεμίζονται από την ακρίβεια, η απουσία κοινωνικών δομών για τις πιο ευάλωτες οικογένειες, η έλλειψη ουσιαστικής στήριξης των μονογονέων.
Το ότι μία γυναίκα δούλευε για να ζήσει το παιδί της, και το παιδί της πέθανε όσο εκείνη δούλευε, δεν είναι αμέλεια. Είναι ο χειρότερος εφιάλτης μιας μάνας, χωρίς άλλη επιλογή, χωρίς εναλλακτική, που δυστυχώς στη Μεσσηνία έγινε πραγματικότητα.
Ακολουθήστε το rosa.gr
