Υπάρχουν ζώα που η ανθρωπότητα τα ύμνησε, τα ζωγράφισε, τα προστάτεψε. Και υπάρχουν κι εκείνα που κουβάλησαν κυριολεκτικά τον κόσμο στις πλάτες τους, μόνο και μόνο για να καταλήξουν αόρατα. Το γαϊδούρι ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα γαϊδουριών , η σιωπή γύρω από το μαρτύριό τους σπάει μέσα από εικόνες που μοιάζουν βγαλμένες από δυστοπικό εφιάλτη. Εικόνα όπως αυτή που αντίκρυσαν τελωνειακοί υπαλλήλους στο αεροδρόμιο του Λάγος όταν άνοιξαν 16 δέματα έτοιμα να φορτωθούν σε πτήση προς το Χονγκ Κονγκ. Μέσα στους σάκους βρίσκονταν, σε κατάσταση πρώιμης αποσύνθεσης, 7.000 πέη γαϊδουριών. Ένα ακόμα φορτίο ενός τεράστιου παράνομου εμπορίου που εξαπλώνεται από την Αφρική έως τη Νότια Αμερική, με τελικό προορισμό εργαστήρια παραγωγής του περιβόητου “ejiao” στην Κίνα.
Το ejiao, ένα παραδοσιακό σκεύασμα που παρασκευάζεται από τη ζελατίνη ανάμεσα στο δέρμα και τη σάρκα του ζώου, θεωρείται θεραπεία για τα πάντα: από το κρυολόγημα μέχρι τη γήρανση. Πίσω όμως από αυτή τη βιομηχανία κρύβεται μια ανείπωτη σφαγή. Υπολογίζεται πως κάθε χρόνο θανατώνονται περίπου 4,8 εκατομμύρια γαϊδούρια ώστε να καλυφθεί η τεράστια ζήτηση της αγοράς.
Η γενοκτονία των γαϊδουριών
Η κρίση ξεκίνησε στην Κίνα, όπου ο πληθυσμός των γαϊδουριών μειώθηκε δραματικά τα τελευταία χρόνια. Όταν τα ζώα άρχισαν να σπανίζουν, η βιομηχανία στράφηκε στο εξωτερικό. Η εύκολη λύση ήταν η Αφρική. Με κινεζικά κεφάλαια δημιουργήθηκαν εκατοντάδες σφαγεία σε περισσότερες από 20 αφρικανικές χώρες. Το 2017, έρευνα αποκάλυψε σοκαριστικά πλάνα από σφαγεία στην Κένυα. Χιλιάδες γαϊδούρια μεταφέρονταν στοιβαγμένα σε φορτηγά, χωρίς νερό και τροφή. Πολλά πέθαιναν καθ’ οδόν. Άλλα έφταναν με σπασμένα πόδια, για να συρθούν από τα αυτιά και τις ουρές μέχρι τη σφαγή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αγώνας για διάσωση
Η διεθνής κατακραυγή ανάγκασε χώρες όπως η Μποτσουάνα, η Tανζανία και η Ουγκάντα να απαγορεύσουν τις εξαγωγές δέρματος γαϊδάρου και να κλείσουν σφαγεία κινεζικών συμφερόντων. Όμως το εμπόριο συνεχίζεται παράνομα. Χιλιάδες ζώα εξακολουθούν να κλέβονται από χωριά και να ταξιδεύουν για ημέρες νηστικά και τραυματισμένα μέχρι τον θάνατο. Σύμφωνα με καταγγελίες οργανώσεων, πολλά σκοτώνονται με χτυπήματα από ρόπαλα, καθώς ακόμη και η χρήση όπλου θεωρείται «περιττό κόστος». Σήμερα, η πίεση μεταφέρεται πλέον στη Νότια Αμερική. Στην Βραζιλία, ο πληθυσμός των γαϊδουριών έχει ήδη μειωθεί δραματικά, καθώς η χώρα μετατρέπεται σε νέο κέντρο προμήθειας πρώτης ύλης για το ejiao. Ο βρετανικός οργανισμός The Donkey Sanctuary προειδοποιεί ότι, αν συνεχιστούν οι σημερινοί ρυθμοί σφαγής, ο παγκόσμιος πληθυσμός των γαϊδουριών μπορεί να μειωθεί στο μισό μέσα στα επόμενα χρόνια.
Η κραυγή που δεν φτάνει ποτέ
Το γαϊδούρι συνόδευσε τον άνθρωπο σε πολέμους, σε χωράφια, σε βουνά και σε τόπους φτώχειας. Έγινε σύμβολο υπομονής, αντοχής και σιωπηλής προσφοράς. Κι όμως, σήμερα αφανίζεται σχεδόν αθόρυβα. Οι κραυγές αυτών των ζώων δεν φτάνουν ποτέ στα αυτιά της ανθρωπότητας. Ίσως γιατί μάθαμε να θεωρούμε δεδομένο ό,τι δεν φωνάζει δυνατά. Ίσως γιατί η δυστυχία που συμβαίνει μακριά μας μοιάζει λιγότερο αληθινή. Αλλά η Παγκόσμια Ημέρα των γαϊδουριών υπάρχει ακριβώς γι’ αυτό. Για να θυμίσει ότι πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένα πλάσμα που υποφέρει. Ας γίνουμε, έστω για μία ημέρα, η φωνή και η κραυγή τους.
Ακολουθήστε το rosa.gr
