Το επιλεκτικό σοκ της αρένας

Σοκ – διαβάζω στα ΜΜΕ – προκάλεσε η εικόνα του ταύρου που τραυμάτισε διάσημο ταυρομάχο σε αρένα της Ισπανίας. Αντιθέτως, κανένα σοκ δεν έχω δει να προκαλούν για τα ΜΜΕ οι εικόνες των ταυρομάχων που δολοφονούν σχεδόν καθημερινά ταύρους στις αρένες της Ισπανίας.

Έτσι λοιπόν, κάθε φορά που ένας ταύρος τραυματίζει ταυρομάχο, τα μέσα ενημέρωσης γεμίζουν με τίτλους: «σοκ», «φρίκη», «δραματικές στιγμές». Η είδηση παίζει παντού με την εικόνα να γίνεται viral.

Την ίδια στιγμή, στην ίδια αρένα, ένας ταύρος βασανίζεται και θανατώνεται. Αυτό αποτελεί τον κανόνα της ταυρομαχίας. Εκεί, οι λέξεις αλλάζουν και τα ΜΜΕ μιλούν για «παράδοση», «θέαμα», «έθιμο». Καμία ένταση, καμία κραυγή, καμία «έκτακτη είδηση».

Αυτή η αντίφαση δείχνει κάτι πολύ απλό. Ο πόνος του ανθρώπου μετράει περισσότερο από τον πόνο του ζώου. Όχι επειδή είναι μεγαλύτερος, αλλά επειδή έτσι έχει μάθει η κοινωνία να τον βλέπει.

Η ταυρομαχία δεν είναι τέχνη όπως κάποιοι επιμένουν να την βαφτίζουν. Είναι μια διαδικασία όπου το ζώο εξαντλείται, τραυματίζεται και τελικά σκοτώνεται μπροστά σε κοινό.

Άρα το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο. Γιατί προκαλεί σοκ η στιγμή που ο ταύρος αντιδρά, αλλά περνά σχεδόν απαρατήρητη η στιγμή που ο ταύρος πεθαίνει;

Η απάντηση δεν είναι περίπλοκη. Έχει να κάνει με συνήθεια και ανοχή. Όταν κάτι επαναλαμβάνεται για χρόνια και βαφτίζεται «παράδοση», παύει να αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα.

Όμως η ουσία παραμένει ίδια. Υπάρχει ένα ζώο που υποφέρει και πεθαίνει για διασκέδαση. Αυτό είναι το γεγονός.

Ίσως, λοιπόν, αξίζει να αλλάξει το ερώτημα. Όχι ποια είδηση προκαλεί «σοκ», αλλά ποια πραγματικότητα έχουμε μάθει να αποδεχόμαστε χωρίς αντίδραση.