Οι υπέρογκες αυξήσεις (65%-90%) στους μισθούς Αρχιεπισκόπου και Μητροπολιτών τις οποίες φέρνει η κυβέρνηση σφήνα σε πολυνομοσχέδιο για τα μέτρα κατά της ενεργειακής κρίσης και για τις εισοδηματικές ενισχύσεις προς τις οικογένειες, τους συνταξιούχους και άλλες ευπαθείς ομάδες, έχουν προκαλέσει οργισμένες αντιδράσεις. Εύλογα, αφού την ίδια ώρα οι γιατροί καταγγέλλουν ότι οι μισθοί τους έχουν αυξηθεί λιγότερο από 1 ευρώ το χρόνο τα τελευταία 15 χρόνια, ενώ οι εκπαιδευτικοί διαμαρτύρονται πως η αύξηση της τάξης των 22-31 ευρώ ανά μήνα στις απολαβές τους εξανεμίζεται από την ακρίβεια. Η γενναιοδωρία της κυβέρνησης απέναντι στην ηγεσία της εκκλησίας, επαναφέρει την συζήτηση για την ευνοϊκή μεταχείριση της Εκκλησίας από το κράτος.
Και όχι, η συζήτηση αυτή δεν είναι κοινωνικός αυτοματισμός, ούτε γίνεται στη λογική “να πεθάνει η κατσίκα του μητροπολίτη γείτονα”. Είναι συζήτηση ουσιαστική που αναπόφευκτα καθιστά ξανά επίκαιρο το ερώτημα: Μήπως αυτός ο διαχωρισμός έχει αργήσει πάρα πολύ;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Την απάντηση, εκτός από την πλειονότητα του προοδευτικού κόσμου στην χώρα, δίνει η ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Από τις 27 χώρες της ΕΕ η Ελλάδα συγκαταλέγεται μεταξύ των τεσσάρων που δεν έχουν προχωρήσει στον απαραίτητο (για ένα εκκοσμικευμένο κράτος) διαχωρισμό. Κι ενώ ο πρωθυπουργός κάνει λόγο για μία πρόταση Συνταγματικής Αναθεώρησης γεμάτη “τομές” και “εκσυγχρονισμό”, για την μεγαλύτερη τομή που θα πρέπει να γίνει έστω και καθυστερημένα, η αναθεώρηση αυτή αποτελεί μια ακόμα χαμένη ευκαιρία. Φυσικά δεν πέφτει κανείς από τα σύννεφα. Άλλωστε η γαλάζια παράταξη ήταν εκείνη που το 2019 μπλόκαρε την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας στην Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος.
Πώς θα έλυνε ο διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας τέτοια ζητήματα που γεμίζουν αγανάκτηση και απογοήτευση για το πολιτικό σύστημα τους πολίτες που βλέπουν στους δικούς τους μισθούς από μηδενικές έως ελάχιστες αυξήσεις; Πρώτα απ’ όλα θα σταματούσε η πληρωμή των μισθών των ιερέων από τον κρατικό προϋπολογισμό, και η Εκκλησία θα αυτοχρηματοδοτούταν. Αυτό δεν είναι αποκύημα κάποιας καλπάζουσας σε ολάνθιστα λιβάδια φαντασίας, αλλά ένα μέτρο που ισχύει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Επιπλέον θα σταματούσε και η προνομιακή φορολόγηση της Εκκλησίας. Εκτός βέβαια από τα οικονομικά, ο διαχωρισμός αφορά και σε ζητήματα ισοπολιτείας και δημοκρατίας, όπως για παράδειγμα την δυνατότητα να εκλέγεται Πρόεδρος της Δημοκρατίας κάποιος πολίτης ο οποίος δεν είναι απαραίτητα χριστιανός ορθόδοξος.
Και επιτέλους, στα 2026 δεν μπορεί ένα τέτοιο ζήτημα να αντιμετωπίζεται από την πλειοψηφία του Κοινοβουλίου με ψηφοθηρικούς όρους. Ούτε το μπόνους στον κλήρο να γίνεται ως απαραίτητο “τυράκι”. Η εκκλησία είναι και θα είναι ελεύθερη να επιτελεί το πνευματικό της έργο, οι πιστοί μπορούν και θα μπορούν να ασκούν τη θρησκεία τους ατομικά και συλλογικά. Αυτή όμως είναι μία υπόθεση που δεν θα έπρεπε να αφορά το κράτος. Το κράτος οφείλει να βλέπει πολίτες και όχι πιστούς. Και για αυτούς να προνοεί. Αν θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ευρωπαϊκό και σύγχρονο.
Ακολουθήστε το rosa.gr
