Πότε έγινε ΟΚ να τραμπουκίζουμε καθηγητές και να σφαζόμαστε για τη μπάλα;

Η κοινωνία βυθίζεται εδώ και πολλά χρόνια σε ένα σπιράλ απόγνωσης, παραίτησης και βίας. Η απουσία προοπτικής και ελπίδας έχει μετατραπεί σε κανονικότητα για τη μεγάλη πλειοψηφία. Ο θάνατος της καθηγήτριας στη Θεσσαλονίκη, η δολοφονία του 20χρονου στην Καλαμαριά, είναι απλώς τα πιο πρόσφατα κομμάτια στο παζλ. Ένα παζλ που αποτυπώνει την ελληνική πραγματικότητα.

Μια χώρα που μοιάζει να πεθαίνει αργά και σταθερά. Με μια κοινωνία παραιτημένη που χάνει κάθε μέρα, λίγο λίγο, την ελπίδα και το χαμόγελό της. Η βία έρχεται ως φυσική συνέπεια. Και όταν η βία κατακτά με αυτόν τον τρόπο την καθημερινότητα, ο θάνατος γεμίζει τις οθόνες μας.

Και φαίνεται ότι δεν μας ενδιαφέρει και τόσο.

Η ηθικολογία και η υποκρισία ορίζουν την αντίδραση, από τα κάτω μέχρι τα πάνω. Στα σπίτια μας, στην Πολιτεία, στα μέσα ενημέρωσης. Πλέον ο θάνατος είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Μια κακόφωνη μελωδία που παίζει σε λούπα.

Πάντα συνέβαιναν. Πάντα είχαμε οπαδικές συγκρούσεις, πάντα είχαμε μπούλινγκ σε εκπαιδευτικούς μέσα και έξω από την τάξη. Όμως πλέον τα πράγματα έχουν αναβαθμιστεί. Και μέσα από τα social media αυτό εξαπλώνεται.

Δεν είναι ΟΚ οι εκπαιδευτικοί να κάνουν το μεροκάματο του τρόμου για τρεις κι εξήντα. Να μπαίνουν σε τάξεις από τις οποίες θα βγουν κλαίγοντας, ψυχικά και ενίοτε σωματικά κακοποιημένοι. Δάσκαλοι που διδάσκουν παιδιά σε αυτή τη συνθήκη δεν μπορούν να υπάρξουν.

Η ευθύνη ανήκει πρωτίστως στο κράτος. Η εγκατάλειψη της δημόσιας εκπαίδευσης, οι μισθοί πείνας στους εκπαιδευτικούς, το εκπαιδευτικό σύστημα μπάχαλο, τα ετοιμόρροπα κτίρια, δεν προετοιμάζουν καλούς πολίτες. Από αυτά τα σχολεία θα βγουν οι επόμενοι που θα σφάξουν κάποιον συνομήλικό τους.

Φταίνε και οι γονείς; Προφανώς έχουν το μερίδιό τους. Πώς όμως, αλήθεια, έχουμε την απαίτηση από τις οικογένειες που παλεύουν καθημερινά για να τα βγάλουν πέρα, με τον φόβο του λογαριασμού, της τράπεζας και των funds, της κακοπληρωμένης δουλειάς, να λειτουργήσουν ως «δίχτυ ασφαλείας» για τα παιδιά; Πώς ζητάς από γονείς που μπορεί να κάνουν δύο και τρεις δουλειές και πάλι να μη βγαίνουν, να μην περνούν το στρες και τους φόβους τους στα παιδιά;

Η λύση δεν θα έρθει με τον ηθικό πανικό ούτε με την απειλή της καταστολής, σε ένα αποτυχημένο δόγμα νόμου και τάξης. Η απάντηση έρχεται μέσα από περισσότερη δικαιοσύνη, λιγότερες ανισότητες, στήριξη του κράτους στην εκπαίδευση. Μέσα από μια Πολιτεία και θεσμούς που λειτουργούν και γεννούν εμπιστοσύνη στους πολίτες.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι η Πολιτεία έχει αποτύχει πλήρως και παταγωδώς. Μέχρι τα πράγματα να αλλάξουν, παραμένουμε στις οθόνες μας, αναμένοντας το επόμενο περιστατικό.