Αν βλέπαμε κάποιον να κρατά από το πόδι ένα σκυλί και να το χτυπά στο τσιμέντο, θα καλούσαμε την αστυνομία. Θα φωνάζαμε. Θα εξοργιζόμασταν.
Για το χταπόδι γιατί σωπαίνουμε; Επειδή δεν έχει φωνή που να μοιάζει με τη δική μας; Επειδή δεν έχει μάτια που να μας κοιτούν με τρόπο οικείο; Επειδή ζει στο νερό και όχι στον καναπέ μας;
Αυτό είναι ο σπισισμός. Η αυθαίρετη ιεράρχηση της ζωής με βάση το είδος. Η ιδέα ότι ο πόνος μετράει μόνο όταν προέρχεται από ένα ζώο που μας μοιάζει, που το χαϊδεύουμε, που του δίνουμε όνομα. Το χταπόδι όμως δεν είναι «πράγμα». Είναι ένας σύνθετος, ευφυής οργανισμός με νευρικό σύστημα, με ικανότητα να νιώθει στρες και πόνο. Το ότι δεν ουρλιάζει όπως ένα σκυλί δεν σημαίνει ότι δεν υποφέρει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η ηθική δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν ένα πλάσμα έχει φωνή που να μας συγκινεί. Αν ο πόνος είναι κριτήριο, τότε ο πόνος μετρά ανεξάρτητα από το είδος. Αν η βαρβαρότητα μας σοκάρει όταν στρέφεται σε έναν σκύλο, οφείλει να μας σοκάρει και όταν στρέφεται σε ένα χταπόδι. Και όσο δικαιολογούμε τη βία απέναντι σε όσα πλάσματα δεν έχουν «φωνή», τόσο διευρύνουμε το όριο του αποδεκτού πόνου.
Το ερώτημα δεν είναι αν το χταπόδι ουρλιάζει.
Το ερώτημα είναι αν εμείς ακούμε
Ακολουθήστε το rosa.gr
