Ξανάρθε η εποχή που το να φοράς το μαγιό σου γίνεται είδηση

Ήρθε ξανά η εποχή. «Ακομπλεξάριστη» η μία που δείχνει το σώμα της χωρίς ρετούς. «Θαρραλέα» η άλλη που «τολμά να ποζάρει με κυτταρίτιδα και μας εμπνέει». Σέξι στα 50. Έχασε τα κιλά της εγκυμοσύνης και απολαμβάνει τον ήλιο με νέα σιλουέτα. Αψεγάδιαστο το σώμα της κάτω από τον ήλιο. «Έβαλε φωτιά στην παραλία». Έβαλε μικροσκοπικό μπικίνι και ανέβασε τη θερμοκρασία. Ποζάρει τόπλες στη θάλασσα.

Ήρθε ξανά η εποχή. Πλησιάζει κι ο καιρός που, μετά τα σάιτ, θα πάρουν σειρά τα πρωινάδικα και θα μας λένε ποιες μπορούμε να ντυθούμε όπως μας αρέσει και ποιες όχι.

Είναι οι αναλογίες μας όπως τις θέλουν; Αν όχι, οκ, ας ντυθούμε όπως θέλουμε αλλά για να εμπνεύσουμε και να δώσουμε μαθήματα αυτοπεποίθησης. Όχι επειδή εμάς έτσι μας αρέσει.

Είμαστε κάτω από 45;

Είμαστε μανούλες; Προσοχή, όχι μητέρες, ούτε μανάδες. Μανούλες αποκαλούν τις γυναίκες στα μίντια, όταν θέλουν να αναδείξουν αυτήν τους την πλευρά.

Έχουμε ραγάδες ή κυτταρίτιδα; Ισχύει το ίδιο με τις αναλογίες.

Kι έπειτα, είναι  και το είδος του μαγιό. Πρέπει να είναι σέξι αλλά όχι πολύ. Και να «αναδεικνύει τη σιλουέτα».

Σε όλο αυτό, βγαίνουν από το συρτάρι και τα άρθρα με τα tips. Tips αποτοξίνωσης πριν το καλοκαίρι, tips για να ξεπρηστείς πριν την παραλία, για να χάσεις 5 κιλά πριν τις διακοπές, για να φύγει η χαλάρωση εκεί στον τρικέφαλο.

Το εντυπωσιακό είναι ότι όλα αυτά παρουσιάζονται σχεδόν σαν γιορτή. Μια γιορτή στην οποία τα γυναικεία σώματα περνούν από επιθεώρηση και βγαίνουν τα αποτελέσματα. Ποια «κρατιέται», ποια «αφέθηκε», ποια «δεν μασάει» και ποια «θα έπρεπε να προσέχει λίγο περισσότερο». Μόνο που δεν πρόκειται για γιορτή. Είναι η ίδια παλιά πεποίθηση ότι το σώμα των γυναικών δεν τους ανήκει ολοκληρωτικά. Ανήκει και στο βλέμμα των άλλων. Κι εκείνες πρέπει να προσαρμόζονται στο βλέμμα των άλλων.

Τα κείμενα αυτά δεν είναι κάπου χωμένα, σε μια σκοτεινή μεριά του ίντερνετ. Κι εκπομπές είναι στα mainstream κανάλια. Μας παρουσιάζονται ως αθώο περιεχόμενο, ως καλοκαιρινή ψυχαγωγία. Λες και δεν γνωρίζουμε τι αφήνει πίσω της αυτή η αδιάκοπη υπενθύμιση ότι το σώμα μας βρίσκεται διαρκώς υπό αξιολόγηση. Λες και δεν έχουμε δει γενιές γυναικών να μεγαλώνουν με την αίσθηση ότι πριν φορέσουν το μαγιό τους πρέπει πρώτα να διορθώσουν κάτι πάνω τους.

Εγώ ανήκω σε μια τέτοια γενιά. Που οι μαμάδες είχαν εμμονή με τα αερόμπικς στο γυμναστήριο και οι περισσότερες έκαναν διαρκώς δίαιτα. Που βλέπαμε το GNTM το πρώτο, το ορθόδοξο, κι ακούγαμε ανθρώπους που σήμερα προωθούν την ευεξία και την καλή ενέργεια, να κάνουν ακραίο fat shaming σε αδύνατα κορίτσια 19 χρονών. Που διαβάζαμε Κατερίνα και Σούπερ Κατερίνα και μαθαίναμε πώς να μην τρώμε στα 11. Που μεγαλώσαμε πιστεύοντας ότι η πείνα είναι αυτοπειθαρχία, ότι το αδυνάτισμα είναι επίτευγμα και ότι η σχέση μας με το φαγητό είναι κάτι που πρέπει να βρίσκεται διαρκώς υπό έλεγχο.

Δεν είναι τυχαίο ότι τόσοι άνθρωποι κουβαλάμε μέχρι σήμερα  διαταραγμένες σχέσεις με το σώμα και το φαγητό μας. Και τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και τόσο από τότε.

Πίσω από τα σχόλια για την κυτταρίτιδα, πίσω από τα «πέντε κιλά που πρέπει να φύγουν πριν τις διακοπές» και τα άρθρα που υπόσχονται το σώμα του καλοκαιριού σε δέκα μέρες, υπάρχουν πραγματικές ανασφάλειες. Υπάρχουν άνθρωποι που μετρούν την αξία τους με βάση τον αριθμό στη ζυγαριά, που ακυρώνουν εξόδους, που αποφεύγουν τη θάλασσα, που νιώθουν ότι το σώμα τους δεν είναι αρκετά καλό για να εκτεθεί στον ήλιο. Δεν είναι αρκετά καλό για να ζήσουν όπως θέλουν.

Και έχει προστεθεί και μια νέα πίεση. Η κανονικοποίηση των φαρμάκων απώλειας βάρους ως εργαλείων αισθητικής βελτίωσης. Η ιδέα ότι το αδυνάτισμα δεν είναι απλώς επιθυμητό αλλά κάτι που οφείλουμε να επιδιώκουμε με κάθε διαθέσιμο μέσο. Σε μια εποχή που οι διατροφικές διαταραχές συνεχίζουν να επηρεάζουν χιλιάδες ανθρώπους, η εμμονή με το «σωστό σώμα» εξακολουθεί να παρουσιάζεται ως φροντίδα του εαυτού και όχι ως αυτό που συχνά είναι: μια κοινωνική απαίτηση μεταμφιεσμένη σε προσωπική επιλογή.

Δεν τους φταίει ούτε η κυτταρίτιδα, ούτε τα κιλά μας, ούτε το μαγιό μας. Τους φταίμε όταν δεν χωράμε στα κουτάκια που παλεύουν να  μας στριμώξουν. Να είμαστε σέξι αλλά όχι πολύ -αν έχεις παιδιά, ό,τι και να κάνεις είναι ντροπή. Πάντα νέες αλλά όχι με πολλές επεμβάσεις. Να μας αγαπάμε αρκετά αλλά όχι τόσο ώστε να ξεφεύγουμε από την εικόνα που αυτοί θεωρούν αποδεκτή.

Μόνο που δεν είμαστε τίτλοι lifestyle site και εκπομπών. Δεν είμαστε κατηγορίες. Δεν είμαστε «κορμί μετά την εγκυμοσύνη», «σέξι στα 50», «ακομπλεξάριστη με κυτταρίτιδα» ή «εντυπωσιακή με μπικίνι».

Είμαστε άνθρωποι που πήγαμε για μπάνιο.