Να είναι Ιούνιος κάθε μέρα

Ο Ιούνιος είναι μήνας Υπερηφάνειας, μήνας που γιορτάζουμε την ορατότητα των ΛΟΑΤΚΙ+. Τη γιορτάζουμε γιατί δεν είναι αυτονόητη και την κέρδισαν σπιθαμή προς σπιθαμή τα άτομα της κοινότητας μαζί με τα κοινωνικά κομμάτια που σπρώχνουν την κοινωνία προς τα μπρος. 

Μαζί με την ορατότητα, γιορτάζουμε και τους αγώνες, γιατί κάθε αγώνας που καταργεί -έστω και λίγο- την καταπίεση, αξίζει να γιορτάζεται. 

Για το Pride, τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, αλλά και ευρύτερα τα έμφυλα ζητήματα, γράφονται πολλά, λέγονται πολλά. Ειδικά σε μια εποχή που ο φασισμός φοράει γραβάτα και πασχίζει να γίνει κουλ, με trends στα social media, «γνωμούλες» και «αποψούλες» ανθρώπων που παράγουν και αναπαράγουν μίσος.

Εμείς δεν θέλουμε να πούμε πολλά λόγια. Μόνο ότι ο αγώνας για τα δικαιώματα της κοινότητας είναι αγώνας ζωής και αξιοπρέπειας. Ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Γιατί κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να συνεχίσει να αναπνέει ελεύθερος σε έναν κόσμο σαν τον δικό μας. Κάποι@ έχουν την εντύπωση ότι πλέον όλα είναι «καλώς καμωμένα», ότι τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα πήραν όσα δικαιώματα τους «αντιστοιχούσαν» στη… μοιρασιά των «ισχυρών» και των «κανονικών» και άρα γιατί να συνεχίσουν να διεκδικούν; Τι άλλο θέλουν;

Η πραγματικότητα θέλει τρανς άτομα αποκλεισμένα από Υγεία, Παιδεία, Εργασία, γκέι παιδιά -και ενήλικες- να αυτοκτονούν επειδή ο κύκλος τους και η κοινωνία δεν αποδέχεται τη σεξουαλικότητά τους. Ιστορίες αποκλεισμού, ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα νεκρά, θύματα της ομοτρανσφοβίας, αόρατ@ για το κράτος.

Μέχρι κανένας να μην απειλεί τη ζωή, την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια κάποιου ανθρώπου λόγω σεξουαλικότητας ή φύλου, μέχρι τα ομόφυλα ζευγάρια να μοιράζονται την αγάπη τους ελεύθερα στις δικές τους οικογένειες, μέχρι το κράτος να κοιτάξει στα μάτια τα τρανς και τα ίντερσεξ άτομα, να αναγνωρίσει την ύπαρξή τους και να ζήσουν με αξιοπρέπεια και ελευθερία. Μέχρι το στίγμα να ξεθωριάσει για πάντα, μέχρι το δίπολο να μην είναι ο κανόνας που χωρίζει ανθρώπους στα δύο. Μέχρι τότε, είμαστε εδώ και παλεύουμε.

Καμία κοινωνία, ποτέ στην ιστορία, δεν έχασε τίποτα από την αποδοχή. Και επειδή τελευταία το σκοτάδι μας πνίγει, να βάλουμε το γκλίτερ μας, να πάμε σήμερα στο Athens Pride και να είμαστε εκεί όταν η ζωή χαίρεται την ίδια της την ύπαρξη. Να ανοίγει η καρδιά στη θέα της αγάπης και της αποδοχής, να ανοίγει το βήμα στους αγώνες που έχουμε να δώσουμε. Να φτιάξουμε για όλ@ μας έναν κόσμο όπου κάθε μέρα θα είναι Ιούνιος.