Θα βουλιάξουμε στον βούρκο ή δεν θα βουλιάξουμε;

“Ρατσιστική επίθεση σε τρανς γυναίκα στην Καλλιθέα”, “55χρονος επιτέθηκε με ρόπαλο σε δύο Αιγύπτιους”, “Αλεξανδρούπολη: Ανήλικοι μαθητές χαιρετούν ναζιστικά, χλευάζουν περαστικούς και φωνάζουν συνθήματα υπέρ της Χρυσής Αυγής”, “Ομοφοβική επίθεση στο Ζάππειο – Συνελήφθησαν τρεις νεαροί”.

Κάθε μέρα και μία τουλάχιστον είδηση που προκαλεί ανατριχίλα. Στο διαδίκτυο, κάτω από ειδήσεις όπως η γυναικοκτονία της Βασιλικής, ή τα βασανιστήρια που καταγγέλλουν ότι υπέστησαν από τον ισραηλινό στρατό ακτιβιστές του Φοτίλια, η ακροδεξιά οργιάζει. Θαυμαστές του Τραμπ, νοσταλγοί του Χίτλερ αλλά και πολύ Έλληνες “πατριώτες” ταυτόχρονα. Προφίλ που ξερνούν σεξισμό, ρατσισμό, απειλές. Σχόλια τόσο εμμετικά και επικίνδυνα, που στην περίπτωση της γυναικοκτονίας στην Καλαμάτα, προκάλεσαν ακόμα και την δημόσια παρέμβαση της εισαγγελέως στην δίκη της Ελένης Τοπαλούδη, Αριστοτέλειας Δόγκα. 

Τελευταίο αγαπημένο θέμα της ακροδεξιάς; Το πογκρόμ στο Μπέλφαστ. Εκατοντάδες χρήστες και τρολ του διαδικτύου βρήκαν ευκαιρία να ξεράσουν φασιστικό δηλητήριο. Με επιχειρήματα επιπέδου “το μπουζούκι είναι όργανο, ο αστυνομικός είναι όργανο, άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι”, χρησιμοποιούν την εθνικότητα του δράστη της επίθεσης για να δικαιολογήσουν το ρατσιστικό πογκρόμ που ακολούθησε.

Ένα πογκρόμ που κάνει κάθε πολίτη που αγαπά τη δημοκρατία και σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, να ανατριχιάζει. Ένα πογκρόμ που θυμίζει κάτι από Νύχτα των Κρυστάλλων και τις πιο μαύρες σελίδες της παγκόσμιας Ιστορίας. Φυσικά η ιστορία ποτέ δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Επαναλαμβάνονται όμως τα ίδια μοτίβα στον τρόπο σκέψης και στην κοσμοθεωρία των φασιστών: Η πεποίθηση ότι η ομάδα στην οποία ανήκουν, είναι το θύμα κάποιου εχθρού είτε εσωτερικού είτε εξωτερικού που πρέπει να εξολοθρευτεί. Και κάθε πράξη, ακόμα κι αν δεν γνωρίζει κανέναν ηθικό ή νομικό περιορισμό είναι αναγκαία.

Οι ίδιοι χλευάζουν την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη και κάνουν τεμενάδες στον Νετανιάχου, αναγνωρίζοντάς του το δικαίωμα του “εκλεκτού λαού” να επιβάλλεται σε άλλους. Θαυμάζουν την ωμή επιβολή δια της ακραίας βίας, την απόπειρα εξαφάνισης ενός άλλου λαού με όρους δαρβινισμού. Ας επικρατήσει ο ισχυρότερος. Αν και πατριώτες όμως, δεν έχουν κανένα πρόβλημα με την δουλοπρέπεια της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στις ορέξεις του συμμάχου Ισραήλ.

Την ίδια ώρα, η ακροδεξιά πτέρυγα της κυβέρνησης ανοίγει διάλογο με τα κόμματα δεξιότερα της ΝΔ, κατασκευάζει και δείχνει με το δάχτυλο στον όχλο εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς. Οι “εισβολείς” μετανάστες που αντιμετωπίζονται είτε με το δόγμα “φυλακή ή επιστροφή” του Πλεύρη, είτε με εξόντωση όπως “τη βουλιάζεις τη βάρκα ή δεν την βουλιάζεις΄” του Βορίδη. Στο εσωτερικό, οι εχθροί είναι οι “Κομμουνιστές” όπως αποκαλεί ο Άδωνις κάθε υγειονομικό που διαμαρτύρεται. Η ζημιά που προκαλείται στον κοινωνικό ιστό ανυπολόγιστη. 

Απέναντι στον εκφασισμό της κοινωνίας η συνεχής επαγρύπνιση είναι μονόδρομος και χρέος των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων. Να μην προσπεράσουμε τις θηριωδίες σαν τίτλους ειδήσεων. Να μην συνηθίσουμε την βαρβαρότητα. Να μην αφήσουμε αναπάντητη την υποκρισία. Γιατί η ιστορία δεν μας περιμένει, μας καταγράφει. Και ενίοτε μας υπενθυμίζει: 82 χρόνια σήμερα από την σφαγή στο Δίστομο. “Υπερπατριώτη” του διαδικτύου σε εκείνη τη θηριωδία με ποιανού το μέρος θα ήσουνα;