«Ταξίδι» στο Μπέλφαστ των τελευταίων ημερών: Άνδρας από το Σουδάν επιτίθεται σε Βορειοϊρλανδό με μαχαίρι και τον τραυματίζει σοβαρά. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, η πόλη παραδίδεται στο χάος. Φασίστες βγαίνουν στον δρόμο και σπέρνουν τρόμο με ρατσιστικά πογκρόμ, εφόδους, φωτιές σε σπίτια μεταναστών και προσφύγων. Μετά τις επιθέσεις, 27 άνθρωποι έχουν μείνει άστεγοι. Ανάμεσά τους και ένα βρέφος δύο μηνών, το οποίο απομακρύνθηκε για λόγους ασφαλείας. Κλεισμένοι στα σπίτια τους, τρομαγμένοι πρόσφυγες και μετανάστες, περιουσίες κατεστραμμένες.
Μέσα σε 48 ώρες, το ρατσιστικό μίσος φόρεσε στο Μπέλφαστ τα πιο αφιλόξενα ρούχα του. Όταν κάποιοι αποφάσισαν πως η εγκληματικότητα συνδέεται με την καταγωγή, όταν πήγαν τη δράση τους ένα βήμα παρακάτω και θεώρησαν την εθνικότητα από μόνη της ικανό λόγο για να προσπαθήσουν να σκοτώσουν. Για να θεωρήσουν, στη συνέχεια, τον θάνατο ως «πρόληψη εγκλήματος». Επειδή αυτός που σκότωσαν είναι άλλο χρώμα, επειδή σκέφτονται με απλοϊκό τρόπο ζητήματα σύνθετα, όπως η μετανάστευση, η εγκληματικότητα, η προσφυγιά και πάει λέγοντας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Στον κόσμο του μίσους και της τυφλής βίας, οικογένειες, μωρά, παιδιά, ηλικιωμένοι, νέοι άνθρωποι, βιοπαλαιστές άνθρωποι, αξίζουν να καούν ζωντανοί επειδή μοιράζονται ίδια εθνικότητα με κάποιον που έβγαλε μαχαίρι και έγινε εγκληματίας. Στα social media, στις καφετέριες, στα ΜΜΜ και ευρύτερα στον δημόσιο διάλογο, κάποιοι χαίρονται με αυτή τη σειρά σκέψης και την επικροτούν. Χαίρονται, στηρίζουν και, ειλικρινά, μας τρομάζουν. Γιατί κάπως η πυξίδα της ανθρωπιάς έσπασε κάπου μέσα στον χρόνο, χωρίς να ξέρουμε ακριβώς πότε. Σαν να ξεχάσαμε συλλογικά ως ανθρωπότητα τι σημαίνει μίσος και τι κάνει αυτό, σαν να ξεχάσαμε την ομορφιά της συνύπαρξης, τον πλούτο της, τη μεγαλειότητά της. Σαν να βουτήξαμε για μια μικρή στιγμή μέσα στον βούρκο της λήθης και να μην μας ξεπλένει τίποτα μετά από αυτό.
Στο Μπέλφαστ αποφάσισαν πως αν σε μισούν για το χρώμα σου, θα σε κάψουν ζωντανό. Όποι@ και αν είσαι, ό,τι και αν έκανες, ακόμα και αν είσαι μωρό. Ας πάρουμε λίγο χρόνο να σκεφτούμε τι σημαίνει αυτό:
«Βάλτε κάτω τα γαμ@μ@να σας κινητά ή είστε οι επόμενοι», είπαν κάποιοι από τους φασίστες σε ανθρώπους που βρίσκονταν στο περιθώριο των διαδηλώσεων, κοιτάζοντας από μακριά και βιντεοσκοπώντας. Αυτό να έχουν κατά νου όσοι πιστεύουν πως ο εκφασισμός θα τους αφήσει στην απ’ έξω επειδή έκαναν το «χρέος» τους όταν οι κοινωνίες τράβηξαν ξανά «σκανδάλη» απέναντι στον κατατρεγμένο και μίσησαν, διέσυραν, χάρηκαν με τον πόνο κάποιου που απλώς εκείνη τη στιγμή έτυχε να μην ήταν αυτοί. Πριν το «ή είστε οι επόμενοι», κυριολεκτικά θα μπορούσαν να βάλουν οτιδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή το αποφασίσουν.
Εδώ θέλαμε να καταλήξουμε
Ωστόσο, το πιο ανησυχητικό στοιχείο, είναι πως το Μπέλφαστ και η βία που αυτό παρήγαγε στο πεδίο, στον δημόσιο διάλογο και στις συνειδήσεις, έγινε canon event για τη χάραξη και την εφαρμογή πολιτικής.
Όχι, κανένας αντιρατσιστικός νόμος δεν εμπλουτίστηκε, ούτε όσα προβλέπονται για την προστασία της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας ανθρώπων σε κίνδυνο μπήκαν πιο εμφατικά στην κουβέντα.
Αντίθετα, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου μοιάζει να βρήκε άλλοθι στην ακροδεξιά βία, προκειμένου να προχωρήσει στην εφαρμογή πιο αυστηρής (αντι)μεταναστευτικής πολιτικής.
Με φόντο όλα αυτά τρομακτικά γεγονότα, το υπουργείο Εσωτερικών θα εντείνει τις επιχειρήσεις κατά της μετανάστευσης, αναπτύσσοντας σε 24ωρη βάση στελέχη των υπηρεσιών μετανάστευσης σε λιμάνια, αεροδρόμια, οδικά και σιδηροδρομικά δίκτυα.
Όπως μεταδίδει το SkyNews, στόχος είναι να βρουν ανθρώπους που περνούν από την Ιρλανδία για να εισέλθουν στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπως έκανε και ο δράστης της επίθεσης με μαχαίρι.
Η Ευρώπη σε ίδιο μήκος κύματος και η Ελλάδα ακολουθεί, την ώρα που ο κόσμος βράζει από πολέμους, γενοκτονίες, βία και εξαθλίωση. Άνθρωποι παραμένουν εγκλωβισμένοι να ζουν τον εφιάλτη που έφτιαξαν γι’ αυτούς ηγέτες, «φιλάνθρωποι», που νοιάζονται, δήθεν, για την ειρήνη.
Και ενώ συμβαίνει αυτό και ανενόχλητοι γράφουν ξανά τις μαύρες σελίδες της ιστορίας μας, «δείχνουν» της γης τους κολασμένους σαν ενόχους, σαν απειλή.
Εμείς κλείνουμε την τηλεόραση και τα social και -ακόμη- νιώθουμε ασφαλείς. Εκείνοι, παίζουν video games με τις ζωές μας, πετούν βόμβες πάνω από τα κεφάλια μας ή ξυστά και μετά μας μεταφράζουν σε αριθμούς. Οι «άλλοι», ψάχνουν μια επαγγελία για να επιβιώσουν και -αν τα καταφέρουν- να ζήσουν. Και όλοι εμείς μαζί είμαστε ο κόσμος του σήμερα και αυτές τις μέρες βρισκόμαστε στο Μπέλφαστ.
Ακολουθήστε το rosa.gr
