Έξι στους δέκα Gen Z άντρες θεωρούν ότι πρέπει να κάνουν «υπερβολικά πολλά» για να υποστηρίξουν την έμφυλη ισότητα. Το 57% τους λέει πως το έχουμε παρακάνει με την προώθηση της ισότητας -τόσο που πλέον οι γυναίκες βρίσκονται σε θέση ισχύος. Το 28% πιστεύει πως το να κάθεται ο άντρας σπίτι με τα παιδιά τον κάνει λιγότερο «άντρα» ενώ ως φεμινιστές αυτοπροσδιορίζονται 3 στους 10.
Αυτά δεν είναι τυχαία νούμερα, αλλά το αποτέλεσμα έρευνας στην οποία συμμετείχαν 24.000 άτομα από 30 χώρες.
Ταυτόχρονα, το content των trad wives αυξάνεται, οι ανατρήσεις για το feminine energy που πρέπει να αγκαλιάσεις είναι παντού, το soft girl era σου που σε θέλει στο σπίτι με τα παιδιά ενώ ο σύζυγός σου είναι στη δουλειά και φέρνει τα λεφτά (από τα οποία σε ζει διότι ανεξαρτησία δεν έχεις) έχει γίνει ακόμα μεγαλύτερη τάση. Δηλαδή, με ένα rebranding, επιστρέφουμε στους ίδιους έμφυλους ρόλους που ο φεμινισμός προσπαθεί εδώ και δεκαετίες να αμφισβητήσει.
Το ‘χουμε παρακάνει όντως με τον φεμινισμό και την ισότητα; Είναι όντως too much το να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας; Όχι, είναι η απάντηση. Απλώς δεν τους αρέσει να ξεβολεύονται. Είναι αυτό δικό μας πρόβλημα; Και πάλι η απάντηση είναι όχι, παρότι προσπαθούν να μας το φορτώσουν κι αυτό.
Πάμε να θυμηθούμε λίγο σε τι κόσμο ζούμε;
Μία γυναικοκτονία κάθε 10 λεπτά. Οι γυναίκες εξακολουθούν να αμείβονται λιγότερο, να αναλαμβάνουν δυσανάλογα το βάρος της φροντίδας μέσα στο σπίτι, να φοβούνται να γυρίσουν μόνες τους το βράδυ, να περπατούν με τα κλειδιά στο χέρι. Να ξέρουν πως μπορεί να τις αμφισβητήσουν, αν καταγγείλουν βιασμό και να βιώνουν καθημερινά σεξισμό -στο γραφείο, στον δρόμο, στο διαδίκτυο. Να τις αποκαλούν drama queens όταν είναι ευαίσθητες και ξινίολες όταν δεν θέλουν να χαμογελάνε σε αγνώστους. Να τις ρωτάνε αν καταφέρνουν να συνδυάζουν καριέρα και οικογένεια ενώ η ίδια ερώτηση δεν έχει γίνει σε κανέναν άντρα. Να τις σεξουαλικοποιούν από τα 12.
Δεν το λες και θέση ισχύος αυτό το πράγμα. Ούτε ισότητα το λες.
Αν κάποιοι αισθάνονται ότι η ισότητα «τους πιέζει», ίσως αξίζει να αναρωτηθούν γιατί θεωρούν τόσο δυσβάσταχτο το ενδεχόμενο να μοιραστούν εξίσου την εξουσία, τη φροντίδα, τις ευθύνες και τα προνόμια. Γιατί αυτό τους ενοχλεί. Όχι ότι οι γυναίκες απέκτησαν υπερβολική δύναμη αλλά ότι για πρώτη φορά δεν έχουν μόνο εκείνοι τον πρώτο λόγο.
Τους πειράζει που πλέον δεν μπορούν να πουν ό,τι θέλουν χωρίς να ακούσουν αντίλογο. Που τα σεξιστικά «αστεία» δεν περνάνε πια ως αστεία. Που το catcalling δεν αντιμετωπίζεται ως κομπλιμέντο. Που το «έλα μωρέ, έτσι είναι οι άντρες» δεν αρκεί για να ξεπλύνει μια κακοποιητική συμπεριφορά. Που μιλάμε για την έμφυλη βία, απαιτούμε ίσους μισθούς, ισότητα στο σπίτι και τη φροντίδια των παιδιών, που δεν αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα ρόλους που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητοι.
Το πρόβλημα ήταν πάντοτε η ανισότητα. Και κάθε φορά που η καταπιεσμένη ομάδα κάνει έστω ένα βήμα προς τα εμπρός, θα υπάρχουν άνθρωποι που θα το λένε «υπερβολή». Όχι επειδή χάθηκαν τα δικά τους δικαιώματα, αλλά επειδή για πρώτη φορά καλούνται να μοιραστούν τα προνόμιά τους. Αυτό είναι που τους ξεβολεύει.
Ακολουθήστε το rosa.gr
