Υπάρχει κάτι βαθιά αποκαλυπτικό στον τρόπο με τον οποίο ορισμένα δημόσια πρόσωπα επιλέγουν πότε θα μιλήσουν και, κυρίως, πότε θα σιωπήσουν.
Ταυτόχρονα, υπάρχει και ένα ιδιαίτερο είδος δημόσιου προσώπου το οποίο δεν λείπει από καμία εποχή. Πρόκειται για εκείνον που δεν ενοχλείται ποτέ από την εξουσία, αντιθέτως, βρίσκει πάντα μια αφορμή για να την χειροκροτήσει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Οι άνθρωποι αυτής της κατηγορίας, άνετα θα ζήλευαν την επική ατάκα «τι να μας κάνει ο Μητσοτάκης, πόσα να μας δώσει κι αυτός;» εκείνης της ράντομ κυρίας, απλά οι άνθρωποι για τους οποίους μιλάμε έχουν βήμα και κοινό. Και αυτό ακριβώς έρχονται να εκμεταλλευτούν.
Τις τελευταίες ημέρες, αυτόν τον ρόλο ανέλαβε ο Θοδωρής Αθερίδης, ο οποίος έσπευσε να ευχαριστήσει δημόσια τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη για τη «διαλεύκανση» της υπόθεσης της Marfin.
Μόνο που εδώ υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Η υπόθεση δεν έχει ακόμη δικαστεί.
Οι κατηγορούμενοι δηλώνουν αθώοι. Η 46χρονη φερόμενη ως εμπλεκόμενη εμφανίστηκε μάλιστα αυτοβούλως στις Αρχές από τη Βρετανία όπου διαμένει, δηλώνοντας επίσης αθώα, ζητώντας να ταξιδέψει στην Ελλάδα για να εμφανιστεί στις Αρχές. Ταυτόχρονα, οι συνήγοροι υπεράσπισης μιλούν για σοβαρές αντιφάσεις και κενά στη δικογραφία (μια δικογραφία που βασίζεται μεταξύ άλλων και σε ένα ανώνυμο email που κατονομάζει ως δράστη της επίθεσης άτομο που τότε βρισκόταν στη φυλακή, όπως αποκάλυψε η Εφ.Συν.). Η Δικαιοσύνη δεν έχει αποφανθεί. Κι όμως, ο κ. Αθερίδης μοιάζει να έχει ήδη βγάλει καταδικαστική απόφαση.
Δεν είναι παράνομο να εμπιστεύεται κανείς την Αστυνομία. Η έκφραση ωστόσο αυτής της τόσο άκριτης εμπιστοσύνης είναι πολιτικά αποκαλυπτική και ειρωνική. Ιδίως όταν μιλάμε για έναν μηχανισμό που ειδικά τα τελευταία χρόνια βρίσκεται διαρκώς στο επίκεντρο καταγγελιών για αυθαιρεσία, υπέρμετρη βία και ατιμωρησία.
Αλλά μιας και μιλήσαμε για ειρωνεία: Ένας άνθρωπος που αισθάνθηκε την ανάγκη να επαινέσει από σκηνής τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη για μια υπόθεση που εκκρεμεί ακόμη ενώπιον της Δικαιοσύνης, δεν βρήκε ούτε μία λέξη να μιλήσει δημόσια για τον 20χρονο Θοδωρή που έπεσε νεκρός από αστυνομικά πυρά στο Άργος. Ούτε για τον Νίκο Σαμπάνη στο Πέραμα. Ούτε για τον Κώστα Φραγκούλη. Ούτε για τον Χρήστο Μιχαλόπουλο. Ούτε για τον Βασίλη Μάγγο, τον Κώστα Μανιουδάκη, τον Αλέξη Γρηγορόπουλο… Η λίστα των θυμάτων της αστυνομικής βίας δεν έχει τελειωμό.
Ο κ. Αθερίδης σταμάτησε μια εκδήλωση για να δώσει ρεσιτάλ κολακείας προς τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, την στιγμή που το αίμα του 20χρονου Θοδωρή στο Άργος ήταν ακόμη νωπό. Και επειδή δεν μου άρεσε ο τρόπος που το έθεσα πιο πάνω: Ο Θοδωρής δεν «έπεσε» απλά νεκρός, τον δολοφόνησαν εν ψυχρώ αστυνομικοί της ομάδας ΟΠΚΕ όσο αυτός ήταν άοπλος με γυρισμένη την πλάτη. Ο Θοδωρής ήταν ένα παιδί με αυτισμό που πανικοβλήθηκε. Και η τιμωρία για αυτό ήταν τουλάχιστον 13 σφαίρες μπροστά από έναν μαντρότοιχο. Και ξανά λέω, με γυρισμένη την πλάτη.
Νομίζω πως μια λέξη από όλες αυτές θα μπορούσατε να την βρείτε κύριε Αθερίδη… Αλλά μπροστά στην κρατική βία η φωνή χαμηλώνει. Εκεί, η δημόσια ευαισθησία εξαφανίζεται.
Είναι όμως πραγματικά εντυπωσιακή η σταθερή τάση του κ. Αθερίδη να στέκεται δίπλα σε πρόσωπα και μηχανισμούς ισχύος, την ίδια στιγμή που αποφεύγει συστηματικά να τοποθετηθεί για ζητήματα που πλήττουν σοβαρά τον ελληνικό λαό. Στις μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις, στις διεκδικήσεις του ίδιου του του κλάδου, στις στιγμές που κόσμος κατέβαινε μαζικά στον δρόμο για δικαιώματα, ελευθερίες και αξιοπρέπεια, η παρουσία του ήταν σχεδόν αόρατη. Όταν όμως χρειάζεται ένα ακόμη χειροκρότημα προς την εξουσία, βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή.
Βέβαια δεν είναι μόνος του σε αυτό. Ανήκει σε μια ολόκληρη κατηγορία επωνύμων που αντιμετωπίζουν το κράτος σαν αυτονόητη πηγή αλήθειας όταν δολοφονεί χαρακτήρες, αλλά σιωπούν όταν αυτό δολοφονεί κυριολεκτικά. Που ζητούν τυφλή εμπιστοσύνη στην αστυνομία όταν συλλαμβάνει, αλλά σιωπούν όταν πυροβολεί, ή βιάζει (να θυμίσουμε πως πριν μερικές μέρες καταδικάστηκαν πρωτόδικα οι αστυνομικοί για τον ομαδικό βιασμό της 19χρονης στο ΑΤ Ομόνοιας. Αλλά ούτε για αυτό ένιωσε την ανάγκη να μιλήσει ο κ. Αθερίδης).
Που επικαλούνται τη δικαιοσύνη όταν τους βολεύει και την προσπερνούν όταν δεν έχει ακόμη αποφανθεί. Και μιας και το έφερε η κουβέντα… Θυμάστε τότε που ο κ. Αθερίδης ρωτήθηκε για τον – πλέον (απόφαση του 2022) – πρωτόδικα καταδικασμένο για δύο βιασμούς ανηλίκων, Δημήτρη Λιγνάδη; Τότε, ο Θοδωρής Αθερίδης είχε δηλώσει πως δεν ήθελε να τοποθετηθεί γιατί έχει εμπιστοσύνη στα ελληνικά δικαστήρια και δε θέλει να βγάζει αποφάσεις εν ψυχρώ, υπερασπιζόμενος το τεκμήριο της αθωότητας – παρά τις δεκάδες μαρτυρίες και τις διαφορετικές πηγές των σχετικών αποδείξεων.
Έτσι για να φρεσκάρουμε και λίγο τη μνήμη μας, ή σε περίπτωση που θέλουμε νέο επεξηγηματικό ορισμό δίπλα από τη λέξη «διπλά στάνταρ» στο λεξικό.
Ο Θοδωρής Αθερίδης υπήρξε αναμφίβολα ένας πραγματικά ταλαντούχος ηθοποιός που μας χάρισε άπειρες στιγμές γέλιου. Το πρόβλημα είναι πως δυστυχώς, πλέον σκορπάει το γέλιο εκτός σκηνής, καθώς φαίνεται να απομακρύνεται από τον χώρο της τέχνης και να πλησιάζει εκείνον της πολιτικής κολακείας.
Τέλος πάντων… Ό,τι μας χρειαστείτε «θα είμαστε παρόντες», που είπε και ο ίδιος.
Ακολουθήστε το rosa.gr
