Φοίβος Δεληβοριάς: Το τραγούδι για τα Τέμπη

Συναυλία μνήμης στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο για τους 57 νεκρούς της σύγκρουσης των αμαξοστοιχιών στα Τέμπη, Παρασκευή 11 Οκτωβρίου 2024 Eurokinissi, ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΣΩΤΗΡΗΣ
26.12.2024 | 12:24
Διαβάζεται σε 2'
Προσθέστε το Rosa.gr ως προτιμώμενη πηγή στην Google

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.

Προσθήκη του Rosa.gr στην Google


Ο Φοίβος Δεληβοριάς, έχει αυτόν τον δικό του τρόπο να μεταχειρίζεται τις λέξεις. Έχει το δικό του τρόπο να φοράει στις λέξεις νότες. Σχεδόν έχει τις δικές του νότες. Που είναι πάντα φορτισμένες. Που καταπίνουν την πραγματικότητα. Που την αφουγκράζονται. Που την κατανοούν. Που τολμούν να την καταγράψουν. Να την αφηγηθούν. Να τη μιλήσουν. Που δεν την φοβούνται. Ούτε και όταν τις φοβίζουν. Ο Φοίβος Δεληβοριάς, ξέρει να μετατρέπει τις νότες σε συνοδοιπόρους της πραγματικότητάς μας. Να τις κάνει δικά μας soundtrack. Ο Φοίβος Δεληβοριάς, ξέρει να στέκεται με τις νότες του στη σωστή πλευρά. Στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

Είναι εκείνος που αφήνεται να τον εμπνεύσει η ζωή και να εμπνεύσει μετά τη δική μας καθημερινότητα. Τραγουδάει τους έρωτες, μα γραντζουνάει και τα μεγάλα της ζωής. Τραγουδάει τη λύπη. Και τη χαρά ποτέ δεν τη ξεχνάει. Κάνει τραγούδια με άνθη. Και δεν αφήνει απέξω ούτε τα αγκάθια τους. Όπως αυτό που το γέννησε η ζωή. Και του έδωσε εκείνος ζωή. Και το έφερε στα αυτιά μας. Απαλά και θυμωμένα. Και έμεινε για πάντα. Κουβέρτα της μνήμης.

Ένα τραγούδι του να φροντίζει τη μνήμη. Να εναντιώνεται στη λήθη. Οργισμένο. Λυπημένο. Λυτρωτικό. Εκείνο το τραγούδι για τα Τέμπη. Που το παρέδωσε για πάντα στα αυτιά μας. Στις καρδιές μας. Στη μάχη με το χρόνο. Που θα αντέξει. ««Δεν θα κάνω πίσω και δεν θα ξεχάσω» βάζει στο στόμα μας. «Να μην το ξεχάσεις, όταν φτάσεις πάρε, πάρε όταν φτάσεις», ζητάει από όλους αυτούς που δεν έφτασαν. Δεν έφτασαν εκεί που ξεκίνησαν να φτάσουν. Ένα τραγούδι αντίστασης. Στο χρόνο. Ένα τραγούδι που τολμά να φωνάξει.

Ένα τραγούδι μονόδρομος. Από τη χρονιά που φεύγει κρατάμε το Φοίβο. Κρατάμε το τραγούδι του για τα Τέμπτη. Κρατάμε με νύχια και με δόντια τη μνήμη. Ζωντανή. Καθαρή. Ελεύθερη να θυμάται. Κρατάμε το τραγούδι του Φοίβου. «Αν δεν βρω το τέρμα, δεν θα ησυχάσω, δεν θα σταματήσω, δεν θα ξαποστάσω, δεν θα κάνω πίσω. Και δεν θα ξεχάσω, θα σε πάρω εγώ παιδάκι μου όταν φτάσω». Από τη χρονιά που φεύγει κρατάμε το τραγούδι του Φοίβου. Για τα Τέμπη. Ένα τραγούδι που είναι μονόδρομος δικαιοσύνης.