Οι Πανελλήνιες είναι το πιο ασήμαντο σημαντικό ιβέντ ζωής

Στα 12 μου, με το που πάτησα το πόδι μου στο 10^ο Γυμνάσιο Αχαρνών, άκουσα για πρώτη φορά από τους γονείς μου πως οι Πανελλήνιες «είναι μαραθώνιος». Και δεν σταμάτησα να το ακούω για τα επόμενα έξι χρόνια. Κι όχι απλώς το πίστευα αλλά, από την Α’ Γυμνασίου ως τη Γ’ Λυκείου, προσπαθούσα να τα κάνω όλα τέλεια για να πετύχω τον στόχο μου.

Εντωμεταξύ, στόχο δεν είχα. Θέλω να πω πως δεν είχα κάποια σχολή που ήθελα όντως να περάσω -ωστόσο, πάντα με έπειθα πως ήθελα το δυσκολότερο. Ιατρική; Ήθελα μέχρι που κατάλαβα ότι θα έπρεπε να δω αίμα. Ηλεκτρολόγων Μηχανικών; Ήθελα μέχρι που κατάλαβα ότι μισούσα τη φυσική. Εντέλει, το καλοκαίρι που προετοιμαζόμουν για Πανελλήνιες, αποφάσισα πως θα σπούδαζα μαθηματικά.

Διάβασα πολύ για μια ακόμα χρονιά κι είχα φοβερό άγχος -όχι για να πιάσω τα μόρια αλλά για να ικανοποιήσω τις προσδοκίες της οικογένειάς μου. Γιατί, αν κάτι είχα μάθει, ήταν πως έπρεπε να τα κάνω όλα, και να τα κάνω καλά. Να γράψω άριστα γιατί «όπως εγώ δουλεύω για να βγάλω χρήματα, έτσι κι εσύ που είσαι μαθήτρια έχεις δουλειά: να διαβάζεις για να πετύχεις».

Δεν έγραψα άριστα στις Πανελλήνιες, παρότι στο φροντιστήριο δεν είχα πάρει κάτω από 90/100 σε κανένα μάθημα. Και ντρεπόμουν φοβερά να πω δυνατά ότι δεν τα πήγα άριστα -όχι μόνο στους άλλους αλλά και σ’εμένα την ίδια. Παρόλα αυτά, μου έφτασαν τα μόρια για να περάσω στο μοναδικό τμήμα που έβαλα στο μηχανογραφικό μου. Και πήγα στο Μαθηματικό της Αθήνας θεωρώντας πως θα γινόμουν επιστημόνισσα. Ε, επιστημόνισσα δεν έγινα ποτέ. Δεν μου άρεσε καν η σχολή μου και πιέστηκα φοβερά να πάρω πτυχίο ενώ δούλευα κανονικό 8ωρο σε δουλειά εντελώς άσχετη με το αντικείμενο των σπουδών μου.

Και κάπου γύρω στα 25, συνειδητοποίησα πως οι Πανελλήνιες ήταν, ειλικρινά κι αντικειμενικά, το πιο ασήμαντο σημαντικό ιβέντ της ζωής μου. Και πως άλλοι με είχαν πείσει ότι ήταν τεράστιο ζήτημα -και οι καθηγητές γιατί το ψωμάκι τους ήθελαν να βγάλουν, και όλο μου το σόι. Και πως θα ήθελα πολύ κάποιος να με είχε πάρει μία αγκαλιά το 2013, πριν δώσω Έκθεση, να μου πει ότι η αξία μου δεν είχε καμία σχέση με τα μόρια. Κι ότι το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί, ήταν το να ξαναδώσω εξετάσεις. Και ότι, τέλος πάντων, δεν έγινε και τίποτα.

Μας λένε πως στα 18 παίρνουμε τη σημαντικότερη απόφαση της ζωής μας. Πως πρέπει να ξέρουμε τι θα κάνουμε και πως έχουμε μία (1) ευκαιρία να το πετύχουμε -αλλιώς χάθηκαν οι κόποι μας. Γιατί και στο Λύκειο, δεν είναι πως παίρνουμε άξουαλ γνώσεις -να γράφουμε καλά σε διαγωνίσματα μαθαίνουμε. Και παθαίνουμε κρίσεις άγχους στα 16, τα 17 και τα 18. Και δεν κοιμόμαστε το βράδυ πριν βγουν τα αποτελέσματα. Και θεωρούμε ότι όλο μας το μέλλον θα κριθεί από αυτά τα αποτελέσματα, ενώ το μέλλον μας μόνο από αυτά δεν κρίνεται.

Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, δεν θα άλλαζα ούτε τη σχολή μου ούτε τα μόρια ούτε το ροζ φόρεμα που έβαλα τη μέρα που έδωσα Έκθεση. Το μόνο που θα έκανα, είναι το να δώσω στη 18χρονη εαυτή ένα φιλί στο κεφάλι τη μέρα πριν μάθω τους βαθμούς μου, να της πω «φτωχό μου κοριτσάκι» και πως όλα θα είναι καλά.

Πως ο δρόμος που ακολουθείς συνήθως δεν έχει καμία σχέση μ’αυτό που φαντάζεσαι στα 18, πως εκείνη στα 31 της δεν θα είχε πολλά λεφτά ούτε θα φορούσε διαρκώς τακούνια. Και πως το να μην ξέρεις ούτε ποι@ είσαι ούτε τι κάνεις ούτε που πας είναι απόλυτα οκ.