Πήγα σινεμά και είδα το Obsession. Ήταν ταινιάρα; Ήταν. Θα την ξανάβλεπα; Ενδεχομένως. Είναι αυτό που συμβαίνει στη Νίκι τρομακτικό; Είναι. Είναι το πιο τρομακτικό κομμάτι της ταινίας; Σίγουρα όχι.
Το γράφω και πιο πάνω, όλο το άρθρο θα είναι γεμάτο spoilers -μη σχολιάσεις μετά στα σόσιαλ «α μας χαλάσατε την ταινία».
Τι γίνεται στο Obsession: Ο Μπερ είναι ερωτευμένος με τη Νίκι. Η Νίκι τον βλέπει σαν μικρό της αδελφό. Ο Μπερ πηγαίνει σε μαγαζί με κρυστάλλους και μαγικά και παίρνει ένα πράγμα με ένα ξυλαράκι μέσα, που κάνεις μια ευχή, το σπας και η ευχή σου πραγματοποιείται -κι έχεις μονάχα μια. Μην τα πολυλογώ, εύχεται να το αγαπήσει η Νίκι «περισσότερο από οποιονδήποτε στον κόσμο». Και γίνεται. Αλλά δεν τον ερωτεύεται ξαφνικά –μπαίνει μέσα της κάτι σαν πνεύμα. Εκείνη προσπαθεί να δώσει σημάδια ότι δεν είναι η εαυτή της κι όταν, κάποιες στιγμές, επανέρχεται γιατί το πνεύμα κοιμάται (;), φρικάρει. Του ζητά μέχρι και να τη σκοτώσει για να λυτρωθεί.
Κι ο Μπερ; Την ημέρα που συνειδητοποίησε πως η όλη σχέση του είναι αποτέλεσμα του μαγικού που χρησιμοποίησε, βίασε τη σύντροφο που τόσο αγαπούσε. Όταν του έκανε τη ζωή δύσκολη (επειδή ο ίδιος ευχήθηκε να πάθει εμμονή μαζί του) πήρε τηλέφωνο και ρώτησε όχι αν μπορεί να πάρει πίσω αλλά αν γίνεται να τροποποιήσει την ευχή. Όταν η Νίκι τον παρακάλεσε να τη σκοτώσει, ρώτησε αγανακτισμένος πόσο δύσκολο της είναι να τον θέλει. Και παραλίγο να την απατήσει.
Το πραγματικά horror κομμάτι της ταινίας είναι ο Μπερ. Κι όλος ο μισογυνισμός που αποκαλύπτει η συμπεριφορά του, και το ότι υπάρχουν πολλοί Μπερ εκεί έξω. Δεν θα κάνουν ευχή για να δαιμονιστείς και να τους αγαπήσεις –έχουν άλλους τρόπους να αγνοήσουν παντελώς τα «όχι» σου.
Ο Μπερ δεν θέλει πραγματικά τη Νίκι. Θέλει να τον θέλει η Νίκι. Δεν τον ενδιαφέρει η συναίνεσή της, η προσωπικότητά της, η ελευθερία της. Τον ενδιαφέρει να ικανοποιηθεί η δική του επιθυμία. Κι όταν εκείνη υποφέρει, εκείνος αντιμετωπίζει τον πόνο της σαν μια δυσάρεστη παρενέργεια που χαλάει τη φαντασίωσή του.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Δεν είναι τυχαίο ότι ούτε μία φορά δεν αναρωτήθηκε αν αυτό που βίωνε η Νίκι ήταν βασανιστήριο. Ξενέρωσε ωστόσο επειδή δεν είχε τη σχέση που ονειρεύτηκε.
Η ταινία είναι επηρεασμένη από τη ζωή -όχι;
Γιατί αυτή η ιδέα (ότι μια γυναίκα οφείλει να ανταποκριθεί στα συναισθήματα ενός άντρα επειδή εκείνος τα νιώθει έντονα) δεν είναι μεταφυσική. Μας το παρουσιάζουν σαν έρωτα στις ρομαντικές κομεντί. Στις ιστορίες όπου το «όχι» είναι απλώς το πρώτο βήμα μέχρι να πει το πολυπόθητο «ναι». Στα σχόλια κάτω από ειδήσεις γυναικοκτονιών που αναρωτιούνται γιατί «δεν του έδινε μια ευκαιρία». Στους άντρες που θεωρούν την απόρριψη προσωπική προσβολή και όχι δικαίωμα του άλλου ανθρώπου.
Ο Μπερ δεν έγινε τέρας επειδή έκανε μια μαγική ευχή. Η ευχή απλώς γιγάντωσε κάτι που υπήρχε ήδη: την πεποίθηση ότι το δικό του «θέλω» είχε μεγαλύτερη αξία από την αυτονομία της Νίκι.
Στο Obsession βλέπεις την κατάληψη από ένα πνεύμα ως μεταφορά για κάτι που οι γυναίκες γνωρίζουν ήδη πολύ καλά. Το πώς είναι να σταματούν να σε αντιμετωπίζουν ως άνθρωπο και να σε μετατρέπουν σε αντικείμενο της δικής τους επιθυμίας. Να μην έχει σημασία τι θέλεις, τι λες, τι φοβάσαι. Να έχει σημασία μόνο τι σημαίνεις για έναν άντρα.
Ο πραγματικός τρόμος, λοιπόν, δεν είναι ότι υπάρχει ένα μαγικό αντικείμενο που μπορεί να σε κάνει να αγαπήσεις κάποιον. Είναι ότι ζούμε σε μια κοινωνία που, εδώ και χρόνια, διδάσκει στους άντρες πως η επιθυμία τους αρκεί για να διεκδικήσουν τις γυναίκες, ακόμη κι όταν εκείνες έχουν ήδη απαντήσει «όχι».
Ακολουθήστε το rosa.gr
