Με τυμπανοκρουσίες και αμφιλεγόμενους τίτλους όπως «Δίκαιη εργασία για όλους. Απλοποίηση της νομοθεσίας. Στήριξη των εργαζόμενων», η υπουργός Εργασίας Νίκη Κεραμέως παρουσίασε το νέο εργασιακό νομοσχέδιο που θα φέρει «εκσυγχρονισμό» στην αγορά εργασίας. Ωστόσο, ο μανδύας του δήθεν εκσυγχρονισμού δεν μπορεί να κρύψει την πραγματική διάσταση των αλλαγών: περαιτέρω απορρύθμιση, υπερεκμετάλλευση και διάλυση των εργασιακών σχέσεων.
Το παραμύθι της «ευελιξίας» και το εργασιακό λάστιχο
Το βασικότερο σημείο του νομοσχεδίου είναι η διευθέτηση του χρόνου εργασίας σε εβδομαδιαία βάση, που έρχεται να συνεχίσει την καταστροφική παράδοση της διευθέτησης σε εξαμηνιαία βάση, ήδη γνωστής ως εργαλείο εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Με τον νόμο αυτόν, ο εργοδότης αποκτά – διά νόμου – το «δικαίωμα» να επιβάλλει ακανόνιστα, μεταβαλλόμενα ωράρια, 13ωρες συνεχόμενες βάρδιες, 4ήμερα ή ακόμα και εργασίες πάνω από 13 ώρες, με εναλλαγές μέσα στην ίδια εβδομάδα. Η «ευελιξία» για τον εργοδότη μεταφράζεται σε καθημερινότητα λάστιχο για τον εργαζόμενο.
Και παρότι η υπουργός προσπαθεί να πείσει ότι όλα αυτά γίνονται «με τη συναίνεση του εργαζόμενου» και «διευκολύνουν την προσωπική και οικογενειακή ζωή», η πραγματικότητα είναι άλλη: σε μια χώρα όπου η συλλογική διαπραγμάτευση είναι σχεδόν ανύπαρκτη και η εργοδοτική αυθαιρεσία σε ύψη ρεκόρ, η «συναίνεση» είναι απλά μια φενάκη, μια κακόγουστη δικαιολογία για την ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση.
Η υποκρισία της «σπαστής» άδειας
Σε άλλο σημείο, το νομοσχέδιο εισάγει την «ευελιξία» και στην ετήσια άδεια αναψυχής. Υποτίθεται ότι οι εργαζόμενοι θα μπορούν να σπάσουν την άδεια τους σε μικρότερα διαστήματα, ακόμα και πενθήμερα, υποβάλλοντας σχετικό αίτημα. Στην πράξη, όμως, πρόκειται για μια νέα μορφή υποβάθμισης της ξεκούρασης, όπου ο εργαζόμενος δεν έχει πλέον το δικαίωμα να αποσυνδεθεί από την εργασία του για ένα ολόκληρο διάστημα. Η «σπαστή» άδεια σημαίνει ότι η ξεκούραση γίνεται ατελής και θρυμματισμένη, ενώ ο εργαζόμενος μετατρέπεται σε ρομπότ του εργοδότη.
Από τα λόγια στα έργα: 13ωρα και fast-track προσλήψεις
Το νομοσχέδιο επιτρέπει απασχόληση έως και 13 ώρες ημερησίως, με τις υπερωρίες να χτυπάνε κόκκινο, ακόμα και για εργαζόμενους με εκ περιτροπής απασχόληση. Το εργασιακό περιβάλλον γίνεται κατ’ ευφημισμόν «ευέλικτο», αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα απέραντο πεδίο υπερεργασίας, ανασφάλειας και πίεσης.
Παράλληλα, η κυβέρνηση θεσπίζει την πρόσληψη με διαδικασίες «fast-track», που μοιάζουν με μια προσπάθεια να καταργηθεί η οποιαδήποτε γραφειοκρατία που θα εμπόδιζε την εργοδοτική αυθαιρεσία. Πλέον απαιτείται μόνο ένα έγγραφο για πρόσληψη, αντί τεσσάρων, πράγμα που αφαιρεί προστασίες, διαφάνεια και την ανάγκη για έλεγχο.
Το πρόσωπο της κυβέρνησης: από την υποκρισία στην κατάργηση των δικαιωμάτων
Ενώ ο τίτλος του νομοσχεδίου μιλάει για «δίκαιη εργασία» και «στήριξη των εργαζομένων», η ουσία είναι η ακόμα μεγαλύτερη στήριξη των εργοδοτών στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας» και της «ευελιξίας». Η υποκρισία της κυβέρνησης είναι απύθμενη, καθώς παρουσιάζει ως προνόμιο και δικαίωμα του εργαζόμενου ό,τι στην πραγματικότητα είναι άμεση υποβάθμιση των εργασιακών του συνθηκών.
Η πλήρης διάλυση των ωραρίων, η εκτόξευση των υπερωριών, η αποδυνάμωση των αδειών, η μείωση της γραφειοκρατίας σε βάρος της προστασίας, αποτελούν μια συνταγή φτώχειας και εργασιακής ανασφάλειας. Η κυβέρνηση, για ακόμα μια φορά, βάζει στο στόχαστρο τη ζωή και την αξιοπρέπεια του εργαζόμενου, ευθυγραμμίζοντας τη χώρα με τις χειρότερες πρακτικές νεοφιλελεύθερης εκμετάλλευσης. Τα νομοσχέδια που ψευδώς διαφημίζονται ως «εκσυγχρονισμός» και «δίκαιη εργασία» στην ουσία νομιμοποιούν την εργοδοτική αυθαιρεσία και διευκολύνουν την επιβολή εργασιακών συνθηκών-λάστιχο, χωρίς ουσιαστικές εγγυήσεις για τους εργαζόμενους. Με το πρόσχημα της «ευελιξίας» επιβάλλεται η διάλυση της ισορροπίας ανάμεσα στην προσωπική και επαγγελματική ζωή, η επιβολή εξαντλητικών ωραρίων και η διάλυση της συλλογικής διαπραγμάτευσης.
Ακολουθήστε το rosa.gr
