Όταν βιάζεστε να πείτε “οικογενειακή τραγωδία”, εμείς ήδη σκεφτόμαστε “γυναικοκτονία”

Ένα παιδί στην Δράμα βρήκε την μητέρα του βαριά τραυματισμένη μέσα στο υπόγειο του σπιτιού τους και κάλεσε την αστυνομία. Η 40χρονη γυναίκα μεταφέρθηκε σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο. Ο 50χρονος σύζυγος της, αστυνομικός στο επάγγελμα, όπως και η ίδια, βρέθηκε πυροβολημένος μέσα στο αυτοκίνητό του σε άλλη τοποθεσία.

Αυτές ήταν οι πρώτες πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν για την γυναικοκτονία στη Δράμα. Η είδηση στις περισσότερες περιπτώσεις, συνοδεύτηκε με τον τίτλο “Οικογενειακή τραγωδία”. Η γυναίκα κατέληξε στο νοσοκομείο, υποκύπτοντας στα τραύματα που της είχε προκαλέσει ο σύζυγός της, ο οποίος αφού την μαχαίρωσε διέφυγε με το αυτοκίνητο του και τελικά αυτοκτόνησε.

Και δυστυχώς, κάποι@ δεν εκπλαγήκαμε. Απλώς επιβεβαιώθηκε η πρώτη σκέψη μας όταν διαβάσαμε την είδηση: την σκότωσε αυτός.

Είμαστε μάντισσες κακών; Φεμινίστριες μάγισσες που βλέπουν άντρα και τον θεωρούν αμέσως θύτη (όπως θα σπεύσουν μερικοί να σχολιάσουν); Ή μήπως απλά, μετά την 8η γυναικοκτονία από την αρχή της χρονιάς και πάνω από 130 καταγεγραμμένες γυναικοκτονίες από το 2020 μέχρι σήμερα, έχουμε μάθει πως η στατιστική είναι αμείλικτη; Όπως καταγράφει το femicide.gr, στο 40% των δολοφονημένων γυναικών δράστης είναι ο σύζυγος ή ο σύντροφος. Σχεδόν το 50% των γυναικοκτονιών λαμβάνουν χώρα μέσα στο σπίτι του ζευγαριού. Το 25% των γυναικοκτονιών γίνεται με μαχαίρι ή αιχμηρό αντικείμενο. Μέσος όρος ηλικίας δραστών τα 54 έτη. Πως να μην σου πάει το μυαλό;

Δεν είναι καχυποψία. Είναι το συλλογικό τραύμα που αφήνει κάθε γυναικοκτονία και όλες μαζί. Και είναι η συνειδητή άρνηση να βλέπουμε “οικογενειακές τραγωδίες”, εκεί, όπου είναι ξεκάθαρη η έμφυλη διάσταση του εγκλήματος. Δεν βρήκε μία τραγωδία την οικογένεια, δεν έγινε κάποιο ατύχημα. Ήταν για μια ακόμα φορά η πατριαρχία που όπλισε το χέρι του δράστη. Η αίσθηση της ανδρικής κυριαρχίας πάνω στη γυναικεία ύπαρξη. Ακόμα κι αν οι τίτλοι άλλαξαν, στον γυναικοκτόνο δεν αξίζει η αρχική συμπόνοια που προκαλούν οι λέξεις “τραγωδία” και “οικογένεια”.

Για πολλοστή φορά λοιπόν, δεν υπάρχουν οικογενειακές τραγωδίες και εγκλήματα πάθους. Υπάρχουν άντρες που σκοτώνουν γυναίκες, επειδή πιστεύουν ότι μπορούν και έχουν το δικαίωμα. Και αυτό δεν είναι τραγωδία μιας οικογένειας, αλλά πληγή μιας κοινωνίας που μετρά συνεχώς δολοφονημένες γυναίκες. Είναι και η ντροπή μιας πολιτείας που ακόμα κάνει ελάχιστα.