Πάντα θα τους φταίνε οι γυναίκες, είτε πάνε στρατό είτε όχι

Οι άντρες που τις εκθείαζαν όταν αποφάσισαν να καταταγούν είναι οι ίδιοι που τις βρίζουν τώρα που αποφάσισαν ότι δεν θέλουν να βρίσκονται εκεί

γυναίκες στρατός EUROKINISSI
Προσθέστε το Rosa.gr ως προτιμώμενη πηγή στην Google

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.

Προσθήκη του Rosa.gr στην Google

Εδώ και μερικές μέρες διαβάζουμε πως  από τις 72 εθελόντριες που παρουσιάστηκαν στις 4 Ιουνίου πλέον έχουν μείνει 47, ενώ αναμένονται κι άλλες που θα ζητήσουν αναβολή στράτευσης. Και οι πατριώτες που τις εκθείαζαν επειδή αποφάσισαν να καταταγούν, τώρα βγάζουν χολή στα σοσιαλ.

«Εάν δεν έχει μέσα στη μονάδα νυχου, φρέντακι και λεωφορείο για εκδρομουλες στην Ιταλία τότε μην περιμένετε να κάτσουν οι γυναίκες», γράφει κάποιος Κώστας. Κι υπάρχουν πολλοί αντίστοιχοι Κώστες εκεί έξω. Λες κι αν η στρατιωτική θητεία ήταν εθελοντική για τους άντρες, εκείνοι θα έμεναν για να υπερασπιστούν την πατρίδα.

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Το πρόβλημα του Κώστα, και κάθε Κώστα, είναι οι γυναίκες.  

Θυμόμαστε τι μας έλεγαν όταν γράφαμε πως το κράτος θυμήθηκε την ισότητα όταν χρειάστηκε περισσότερο κόσμο στον στρατό. Μας έγραφαν να έρθουν οι Τούρκοι να μας κακοποιήσουν σεξουαλικά (λολ). Μας έλεγαν μίσανδρες (λολ) και φεμιναζί. Και τώρα λένε ανίκανες εκείνες που ήθελαν να υπηρετήσουν αυτήν την πατρίδα που τόσο τις φροντίζει. Και πως μοναδικό τους μέλημα είναι τα νύχια.

Δεν έχει σημασία τι θα κάνουν οι γυναίκες, λοιπόν. Αν δεν καταταγούν, είναι «βολεμένες», «κακομαθημένες» και «ανθελληνίδες». Αν καταταγούν και μείνουν, θα ακούσουν ότι πήγαν για τα μόρια, τις γνωριμίες ή κάποιο υποτιθέμενο προνόμιο. Αν φύγουν, θα τους πουν ότι «οι γυναίκες δεν κάνουν για αυτά». Το αποτέλεσμα είναι προαποφασισμένο. Σε κάθε περίπτωση, φταίνε.

Η όλη  κουβέντα δεν αφορά πραγματικά τη θητεία. Γιατί αν μιλούσαμε για τη θητεία, θα επικεντρωνόμασταν στις συνθήκες μέσα στις μονάδες, στη δυσκολία της στρατιωτικής ζωής, στους λόγους που χιλιάδες νέοι άνθρωποι (άντρες, για να μιλάμε συγκεκριμένα) προσπαθούν να πάρουν αναβολή ή απαλλαγή. Θα μιλούσαμε για ένα θεσμό που ακόμη και πολλοί από όσους τον υπερασπίζονται δημόσια, ιδιωτικά τον περιγράφουν ως χάσιμο χρόνου που απλώς τους έκανε να παχύνουν.

Αλλά όχι. Καθόμαστε και διαβάζουμε σχόλια για νύχια -γιατί προφανώς αυτό αφορά τις γυναίκες. Νύχια, εκδρομές κι ένας καλός σύζυγος -όχι;

Εντωμεταξύ, οι ίδιοι που τώρα επιστρατεύουν τον σεξισμό τους, αντιμετώπιζαν τη στρατιωτική θητεία ως μια αγγαρεία που τους επιβλήθηκε. Ως ένα αναγκαίο κακό. Ως μια περίοδο που έπρεπε απλώς να περάσει. Και με το που μπήκαν στη συζήτηση οι γυναίκες, η θητεία μετατράπηκε σε ύψιστο πατριωτικό ιδανικό, σε δοκιμασία ανδρείας, σε τεστ χαρακτήρα. Όχι επειδή άλλαξε κάτι στη φύση της, αλλά επειδή βρέθηκε ένα ακόμη πεδίο πάνω στο οποίο μπορούν να μετρηθούν οι γυναίκες και να βγουν ανεπαρκείς.

Το έχουμε ξαναδεί το έργο. Το βλέπουμε στην πολιτική, όπου οι γυναίκες κρίνονται για τη φωνή τους, τα ρούχα τους ή το αν είναι «αρκετά σκληρές». Το βλέπουμε στην εργασία, όπου θεωρούνται ταυτόχρονα υπερβολικά φιλόδοξες και όχι αρκετά ικανές. Το βλέπουμε στον αθλητισμό, όπου καλούνται διαρκώς να αποδείξουν ότι αξίζουν τον χώρο που καταλαμβάνουν. Το βλέπουμε παντού: ο πήχης μετακινείται συνεχώς, έτσι ώστε να μην μπορεί ποτέ να ξεπεραστεί.

Η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή και άβολη για τους Κώστες του ίντερνετ. Οι άνθρωποι ζητούν αναβολές ή αποχωρούν από τον στρατό για δεκάδες λόγους: οικονομικούς, επαγγελματικούς, οικογενειακούς, ψυχολογικούς. Συμβαίνει εδώ και δεκαετίες. Συμβαίνει σε άντρες και γυναίκες. Μόνο που όταν το κάνει ένας άντρας, πρόκειται για μια ατομική περίπτωση. Όταν το κάνει μια γυναίκα, μετατρέπεται σε απόδειξη ότι «όλες οι γυναίκες είναι ίδιες».

Το πιο ενδιαφέρον στην όλη ιστορία λοιπόν είναι το εξής: Μέχρι χθες οι ίδιες γυναίκες παρουσιάζονταν ως η απόδειξη ότι οι Ελληνίδες αγαπούν την πατρίδα, ότι μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, ότι η στράτευση είναι ζήτημα ισότητας. Σήμερα είναι οι «κοκέτες», οι «κακομαθημένες» και οι «ανίκανες».

Δεν τους ενδιαφέρει αν οι γυναίκες θα καταταγούν ή όχι. Δεν τους ενδιαφέρει καν αν θα μείνουν ή θα φύγουν. Δεν τους νοιάζει η άμυνα της χώρας, ούτε η ισότητα. Γιατί αν τους ένοιαζε η ισότητα, θα τη ζητούσαν και όταν μιλάμε για μισθολογικά χάσματα, για έμφυλη βία, για αναπαραγωγικά δικαιώματα ή για την άνιση κατανομή της φροντίδας μέσα στο σπίτι. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να υπάρχει πάντα ένας λόγος για να κρίνουν τις γυναίκες.