Σε βαθιά θλίψη έχει βυθιστεί η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα μετά τον εντοπισμό της σορού μιας τρανς γυναίκας σε εμπορικό κέντρο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Την ώρα που το Thessaloniki Pride απαιτεί πλήρη και διαφανή έρευνα από την ΕΛ.ΑΣ., εξετάζοντας ακόμα και το ενδεχόμενο εγκλήματος μίσους, η ακτιβίστρια και διευθύντρια του Red Umbrella Athens, Άννα Κουρουπού, πήρε θέση για το τραγικό συμβάν μέσα από σχετικό ποστ.
Στην ανάρτησή της, η κ. Κουρουπού υπογραμμίζει την ανάγκη να χυθεί άπλετο φως στην υπόθεση, αναδεικνύοντας παράλληλα την ευαλωτότητα και την περιθωριοποίηση που εξακολουθούν να βιώνουν τα τρανς άτομα στην καθημερινότητά τους.
Η ανάρτηση της κ. Κουρουπού
«Είκοσι χρόνια.
Τόσο κράτησε η ζωή μιας τρανς γυναίκας που βρέθηκε σήμερα νεκρή στη Θεσσαλονίκη.
Δεν γνωρίζω γιατί αποφάσισε να φύγει.
Δεν θα προσποιηθώ ότι ξέρω.
Αυτό που γνωρίζω είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο έζησε αυτά τα είκοσι χρόνια.
Είναι ένα παιδί που δεν θα προλάβει να γίνει είκοσι ένα.
Μια χώρα όπου υπουργοί, βουλευτές, αρχηγοί κομμάτων και κάθε λογής δημόσιοι τιμητές ανακάλυψαν ότι οι τρανς άνθρωποι είναι το ιδανικό πολιτικό θήραμα.
Φθηνό. Ακίνδυνο.
Χωρίς κόστος.
Μια ολόκληρη βιομηχανία φόβου χτίστηκε πάνω στις πλάτες μιας ελάχιστης μειονότητας.
Και δεν έμειναν μόνοι τους.
Βρέθηκαν δημοσιογράφοι να κάνουν το μίσος, τίτλο.
Εκπομπές να το κάνουν τηλεθέαση. Ιστοσελίδες να το κάνουν click.
Ακόμη και άνθρωποι που μιλούν στο όνομα του φεμινισμού να ανακαλύπτουν ξαφνικά ότι η πιο επείγουσα απειλή για τις γυναίκες είναι οι τρανς γυναίκες.
Απ την άλλη, μια Αριστερά που διακήρυττε την ισότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προστασία των πιο ευάλωτων, προτίμησε τη σιωπή, τις ίσες αποστάσεις ή τις πολιτικές εκπτώσεις , όταν έρχεται η ώρα να υπερασπιστεί έμπρακτα τις τρανς ζωές.Δεν πρόδωσε μόνο εμάς.
Πρόδωσε τις ίδιες τις αρχές που επικαλείται.
Αυτό πλέον δεν είναι δημόσιος διάλογος.
Είναι η συστηματική κατασκευή ενός εχθρού.
Ούτε μετά τον θάνατό της την άφησαν να είναι αυτή που ήταν.
«Πρώην άντρας». «Τρανς άντρας». «Διαφυλικός».
Έσκυψαν πάνω από το σώμα της μόνο και μόνο για να της αρνηθούν, για μία τελευταία φορά, το δικαίωμα να υπάρχει όπως η ίδια όριζε τον εαυτό της.
Και αύριο οι ίδιοι άνθρωποι θα συνεχίσουν να μιλούν για “ιδεολογία φύλου”, για “woke ατζέντες”, για “υπερβολές των μειονοτήτων”.
Δεν θα αναρωτηθούν ούτε για μια στιγμή αν οι λέξεις τους έχουν βάρος.
Γιατί το προνόμιο όσων δεν κινδυνεύουν ποτέ από αυτές τις λέξεις είναι ότι δεν χρειάζεται ποτέ να λογοδοτήσουν γι’ αυτές.
Γιατί βγαίνουμε στον δρόμο.
Γιατί μιλάμε τόσο δυνατά.
Γιατί “τα κάνουμε όλα θέμα”.
Επειδή κάποιοι αποφασίζουν ότι οι ζωές μας είναι ΘΕΜΑ δημόσιας συζήτησης.
Και όταν ένα τρανς παιδί μεγαλώνει ακούγοντας καθημερινά ότι είναι αρρώστια, απάτη, απειλή, διαστροφή ή λάθος, μην απορείτε , ΓΙΑΤΙ;
Υπάρχουν και θάνατοι που προηγούνται της κηδείας ενός 20χρονου σώματος.
Είναι οι θάνατοι της ελπίδας, της αξιοπρέπειας, της πεποίθησης ότι αξίζει να συνεχίσεις να ζεις.
Η πολιτική δεν έχει ανάγκη από όπλο για να σκοτώσει.
Αρκεί ένας λόγος που νομιμοποιεί το μίσος,που δεν αντιδρά σε αυτό , μια σιωπή που το συγκαλύπτει και μια κοινωνία που μαθαίνει να θεωρεί κάποιες ζωές λιγότερο άξιες από άλλες.
Κι όταν συμβεί το μοιραίο, οι ίδιοι που έχτισαν αυτό το κλίμα σπεύδουν να δηλώσουν τη θλίψη τους.
Δεν θέλουμε άλλα συλλυπητήρια.
Ζητάμε από τα σχολεία να διδάσκουν τον σεβασμό στη διαφορετικότητα πριν τα παιδιά μάθουν να τη φοβούνται. Το οφείλουν.
Οι δημόσιοι λειτουργοί να εκπαιδεύονται ώστε να προστατεύουν και όχι να αναπαράγουν προκαταλήψεις.
Πολιτικούς να σταματήσουν να χτίζουν καριέρες πάνω στον φόβο και στο μίσος απέναντι σε μια ελάχιστη μειονότητα.
Οι νόμοι υπάρχουν για να εφαρμόζονται, ακόμη κι όταν ο δράστης φοράει κοστούμι, κρατάει μικρόφωνο ή ανεβαίνει στο βήμα της Βουλής.
Και η δημοσιογραφία οφείλει να θυμηθεί ότι η ακρίβεια και ο σεβασμός δεν είναι θέμα πολιτικής άποψης.
Είναι θέμα δεοντολογίας και μετά, ιδεολογίας.
Κάθε φορά που μια τρανς ζωή χάνεται, δεν αποτυγχάνει μόνο ένας άνθρωπος να αντέξει.
Αποτυγχάνει μια ολόκληρη κοινωνία να προστατεύσει τους πιο ευάλωτους ανθρώπους της.
Και γι’ αυτή την αποτυχία, υπάρχουν ευθύνες.
Με ονόματα.
Η σιωπή άλλωστε δεν είναι ουδέτερη. Είναι με το μέρος του ισχυρού.
Και σιωπή έχει πάντα συνυπογραφή».
Ακολουθήστε το rosa.gr
