Οι αστυνομικοί είναι εδώ για να μας προστατεύουν -εκτός απ’ όταν αποφασίζουν να μας σκοτώσουν

Τρίτη 30 Ιουνίου, Λεμεσός. Αστυνομικός αποπειράθηκε να σκοτώσει τη σύζυγό του και αυτοκτόνησε.

«Απαπα, επικίνδυνη η αστυνομία στην Κύπρο», θα μου πεις. «Πού να δεις στην Ελλάδα», θα σου πω εγώ.

Δευτέρα 15 Ιουνίου, Δράμα. Αστυνομικός μαχαίρωσε μέχρι θανάτου την επίσης αστυνομικό σύζυγό του -τον είχε καταγγείλει για ενδοοικογενειακή βία αλλά όταν τον εξέτασαν, βρήκαν ότι δεν αποτελούσε κίνδυνο.

Κυριακή 26 Απριλίου, Θεσσαλονίκη. Αστυνομικός συνελήφθη για σεξουαλική παρενόχληση κρατούμενης.

Πέμπτη 12 Φλεβάρη, Εύβοια. Αστυνομικός επιτέθηκε στη σύζυγό του, μπροστά στα παιδιά.

Αυτά μόνο το 2026. Μπορούμε να θυμηθούμε κι άλλους, ωστόσο -τον αστυνομικό της Βουλής, τον αστυνομικό από την Ηλεία που κακοποιούσε τη σύζυγο και το παιδί του.

Αστυνομικός είπε στους φίλους της Βασιλικής από την Καλαμάτα να μην ασχοληθούν γιατί θα μπλέξουν, αστυνομικός είπε στην Κυριακή ότι τα περιπολικά δεν είναι ταξί -και τις δύο τις σκότωσαν οι κακοποιητές τους.

Οι αστυνομικοί είναι εδώ για να σε προστατεύουν. Εκτός αν δεν είσαι cis στρέητ άντρας -γιατί δεν είναι μόνο οι ζωές των γυναικών που, για εκείνους, αξίζουν λιγότερο απ’ ό,τι φαίνεται. Εκεί, είσαι μόν@ σου.

Εσύ πρέπει να προσέχεις για να μη σε παρενοχλήσουν -αν σε παρενοχλήσουν, ίσως πρέπει να ξαναδείς τα ρούχα σου. Ήταν αρκετά σεμνά; Μήπως δεν κατάλαβες καλά; Εσύ πρέπει να προστατευτείς για να μη σε σκοτώσουν. Τι τους έκανες κι αποφάσισαν να βγάλουν το μαχαίρι ή το όπλο; Έλεος με το πείσμα σου, τόσο δύσκολο ήταν να πας με τα νερά τους; Αφού είναι νευρικοί και το ξέρεις. Και, αφού είχες δει τις συμπεριφορές, γιατί δεν έκανες την καταγγελία σου;

Κι αν κατήγγειλες, γιατί είσαι νεκρή; Oh wait.

Η έμφυλη βία είναι ένα συστημικό πρόβλημα εξουσίας. Και προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρόκειται για οικογενειακή υπόθεση, «κακιά στιγμή». Ένας άντρας που «θόλωσε». Και όταν αυτός ο άντρας φοράει στολή, κρατάει όπλο και εκπαιδεύεται να ασκεί νόμιμη βία εκ μέρους του κράτους, το πρόβλημα γιγαντώνεται.

Δεν αρκεί να πούμε ότι «υπάρχουν και καλοί αστυνομικοί». Προφανώς και υπάρχουν. Το ζήτημα δεν είναι αν κάθε αστυνομικός είναι κακοποιητής. Το ζήτημα είναι τι κάνει η ίδια η Αστυνομία όταν καταγγέλλουν έναν «δικό της» για ενδοοικογενειακή βία, για σεξουαλική παρενόχληση, για κατάχρηση εξουσίας. Τον απομακρύνει; Του αφαιρεί το υπηρεσιακό όπλο; Προστατεύει πραγματικά το θύμα; Ή μήπως, πολύ συχνά, προστατεύει πρώτα τον θεσμό και μετά τους ανθρώπους;

Το έχουμε δει ξανά και ξανά. Τα αναφέραμε παραπάνω -κι είναι κι άλλα, μη γελιόμαστε. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα λάθη. Όταν τα ίδια μοτίβα επαναλαμβάνονται, παύουν να είναι εξαιρέσεις. Γίνονται σύστημα.

Και κάθε φορά που έρχεται το επόμενο περιστατικό, ακούμε τις ίδιες ακριβώς υποσχέσεις. Περισσότερη εκπαίδευση. Περισσότερα πρωτόκολλα. Μηδενική ανοχή. Αυστηρές ΕΔΕ. Κι έπειτα, μέχρι να περάσουν μερικές εβδομάδες, το θέμα ξεχνιέται. Και βγαίνουν οι Μπαλάσκες στην τηλεόραση να δίνουν συμβολές σε εν δυνάμει γυναικοκτόνους. Μέχρι την επόμενη κακοποιημένη ή/και νεκρή. Μέχρι την επόμενη που θα της πουν ότι υπερβάλλει. Μέχρι την επόμενη που θα φύγει από ένα αστυνομικό τμήμα με λιγότερη ασφάλεια απ’ όση ένιωθε όταν μπήκε.

Τέλος πάντων.

Ας μαζευτούμε στις 20 Οκτώβρη (Παγκόσμια Ημέρα Αστυνομίας) έξω από τη ΓΑΔΑ να χορέψουμε ένα ζεϊμπέκικο.