Επειδή κάπου ώπα με τη σαπίλα και το ρατσιστικό μίσος, 4-5-6 Ιουλίου δεν υπάρχει πουθενά καλύτερα να πας από το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας, που ανοίγει και φέτος τις πόρτες του στο πάρκο Γουδή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ είναι ένας θεσμός που έχει εγκαθιδρυθεί στη ζωή της πόλης και κάθε χρόνο τέτοιες μέρες μας δίνει την ευκαιρία να υπάρξουμε ελεύθερα σε έναν κόσμο αλλιώς.
Έναν κόσμο όπως τον φανταζόμαστε. Χωρίς θύματα ρατσιστικής βίας, χωρίς πολέμους, γενοκτονίες, έμφυλη και ομοτρανσφοβική βία, γυναικοκτονίες.
Το 2026, από τις ΗΠΑ μέχρι την Ευρώπη, οι πολιτικές για τη μετανάστευση πνίγουν ανθρώπους και τους σκοτώνουν στα σύνορα. Η ζωή μετατρέπεται σε «στοίχημα» λίγων και ισχυρών, με εγκληματικές αποφάσεις για το μέλλον. Οι νεκροί άνθρωποι γίνονται κανονικότητα, ειδικά στη δική μας «γειτονιά», τη Μεσόγειο.
«All lives matter», σου λένε, αλλά κάποιων μετρούν λιγότερο. «Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά κάποια είναι πιο ίσα από τα άλλα». Τα βλέπουμε τα «ίσα» και μας πιάνει κόμπος στο στομάχι. Πνιγμένα στο Αιγαίο, σκοτωμένα κάτω από κάποιον φράχτη, νεκρά στα χέρια γενοκτονικών κρατών, θλιμμένα αναζητώντας λίγο φαγητό και νερό, μαχαιρωμένα από τα χέρια του κακοποιητή τους.
Τι άλλο μπορείς, λοιπόν, να κάνεις για να μη χάσει η ζωή το νόημα και την αξία της εκτός από το να αγωνιστείς γι’ αυτήν, όπως μπορείς;
Εξάλλου, όπως λέει και το κεντρικό σύνθημα του φετινού φεστιβάλ, «Δεν υπάρχει δρόμος για την ειρήνη, η ειρήνη είναι ο δρόμος».
Ένας χώρος που η διαφορετικότητα είναι γιορτή
Μπαίνοντας στους χώρους του φεστιβάλ, οι «κανόνες» που ισχύουν εκεί έξω και σε πνίγουν, καταργούνται.
Εδώ κανένα άτομο δεν κινδυνεύει επειδή είναι διαφορετικό, και κανένα δεν είναι αόρατο. Η αποδοχή και η συμπερίληψη είναι οι νέοι κανόνες. Μετανάστες/-τριες, πρόσφυγες/προσφύγισσες, ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, πιάνονται χέρι-χέρι και δημιουργούν τα πιο όμορφα στιγμιότυπα της ζωής που μας αξίζει.
Διαφορετικές καταγωγές, εθνικότητες, πολιτισμοί, ηλικίες, φύλα, εμπειρίες και βιώματα φτιάχνουν μια μικρή πολιτεία, ανέγγιχτη από το μίσος που κυριαρχεί εκεί έξω.
Στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας, η διαφορετικότητα είναι γιορτή, η χαρά γίνεται αντίσταση. Εκεί αναπνέει η ζωή, για λίγες μέρες, δίνοντας κουράγιο για τις επόμενες.
Μια πόλη που συναντιέται
Η Αθήνα είναι πόλη πολύχρωμη, πολυπολιτισμική, πόλη ανοιχτή. Η ιστορία της είναι χτισμένη πάνω στον μόχθο των ανθρώπων που τη ζουν και τη ζωντανεύουν, αλλά και στις μάχες που δίνουν καθημερινά για αξιοπρέπεια.
Η ακροδεξιά και το σύστημα που τη στηρίζει ξοδεύουν «χρυσό» στην προπαγάνδα για να πείσουν πως οι κατατρεγμένοι άνθρωποι, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα και εκείνοι που παλεύουν για να ζήσουν είναι «ο εχθρός».
Όμως, η Αθήνα είναι εκεί για να διαψεύσει. Στις γειτονιές και τα σχολεία με την ποικιλομορφία, στους αγώνες κατά των διακρίσεων, στην καθημερινότητα και τα πρόσωπα των ανθρώπων της, όποιο χρώμα δέρματος και αν έχουν, απ’ όπου και αν έρχονται, όποι@ και αν αγαπούν.
Και γινόμαστε ένα
Αυτή τη στιγμή, το ρατσιστικό μίσος έχει καταλάβει χώρο στις ζωές και στα μυαλά των ανθρώπων, από την οθόνη του κινητού τους μέχρι το λεωφορείο που θα πάρουν για να πάνε στη δουλειά.
Γενοκτονία, πόλεμοι, τραμπισμός, ακροδεξιά, συνθέτουν μια πραγματικότητα που χωράει μόνο αυτούς που μας πατούν στον λαιμό, σε έναν κόσμο φτιαγμένο για εκείνους, αλλά όχι για εμάς.
Κι εμείς;
Εμείς τρώμε ο ένας από το φαγητό της άλλης, και γινόμαστε ένα. Χορεύουμε στη μελωδία της αλληλεγγύης και γινόμαστε ένα. Θυμόμαστε τι σημαίνει συλλογικότητα, και γινόμαστε πολλ@.
Όταν, λοιπόν, όλα σε πνίγουν, να θυμάσαι πως υπάρχει το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας που δεν σε αφήνει ποτέ να ξεχάσεις τον κόσμο που θες να φτιάξεις από τα χαλάσματα που σου αφήνουν οι «ισχυροί προστάτες» σου.
Ακολουθήστε το rosa.gr
