Sam Albatros: «Η καταπίεση που δεχόμαστε ως queer άτομα δε σταματάει στα ελληνικά σύνορα»

Με μια δήλωση στη ROSA το Sam Albatros, εξηγεί και αποσαφηνίζει όλα όσα έγιναν με τις Εκδόσεις Εστία τονίζοντας: «Αυτό που πραγματικά με σόκαρε στην Ελλάδα ήταν ότι η Εστία είχε κάθε νόμιμο δικαίωμα να μου θυροκολλάει εξώδικα με όλα μου τα στοιχεία: καλλιτεχνικό όνομα, νομικό όνομα, τίτλους βιβλίων. Δηλαδή ο οποιοδήποτε στη γειτονιά θα μπορούσε να ανοίξει αυτό τον φάκελο (συμπεριλαμβανομένης και της μάνας μου) και να μου γίνει έτσι outing. Μάλιστα πολλούς από αυτούς τους φακέλους με τα εξώδικα της εστίας, τους βρήκα όντως ανοιχτούς. Το χειρότερο από όλα είναι ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το σταματήσω αυτό, αφού είναι σύμφωνο με το νόμο!!!»

Ολόκληρη η δήλωση

«Η προστασία των δεδομένων μας δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα και υποχρέωση. Και όσο οι οργανισμοί δεν το καταλαβαίνουν, είναι συνένοχοι στην έκθεση και την κακοποίησή μας.

Το θεωρώ πολύ ελπιδοφόρο για τα ΛΟΑΤΚΙ+ (και ιδίως τα queer) άτομα που η αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων αναγνώρισε τη διαρροή της Εστίας όχι απλώς ως απλή παραβίαση προσωπικών δεδομένων, αλλά ευαίσθητων, λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού, αλλά και λόγω ταυτότητας φύλου.

Είναι σαφές ότι το queer πλέον πουλάει και στην Ελλάδα. Εταιρίες και οργανισμοί σπεύδουν να συνεργαστούν με ΛΟΑΤΚΙ+ καλλιτέχνες, όχι επειδή τους καταλαβαίνουν ή τους σέβονται, αλλά γιατί έχουν αντιληφθεί πως υπάρχει χρήμα. Όμως, αν δεν μπορούν να διαχειριστούν στοιχειωδώς τα προσωπικά δεδομένα των ανθρώπων με τους οποίους συνεργάζονται, καλύτερα να μην το παίζουν σύμμαχοι. Συγκεκριμένα, όταν το έργο κάποιου είναι αφιερωμένο σε queer παιδιά που μεγαλώνουν σε τοξικά περιβάλλοντα της επαρχίας, το λιγότερο που μπορείς να κάνεις είναι να μην τον εκθέσεις. Πέραν της social media δράσης μου, και τα δύο βιβλία μου, το “ελαττωματικό αγόρι” και το “μπαμπά θέλω να ντρέπεσαι για μένα”, είναι εμπνευσμένα από αληθινά περιστατικά, οπότε υπάρχει ισχυρή ανάγκη να διαφυλαχτεί η ανωνυμία μου.

Η καταπίεση που δεχόμαστε ως queer άτομα δε σταματάει στα ελληνικά σύνορα. Στο πανεπιστήμιο της Αγγλίας όπου διδάσκω, δύο συνεχόμενες χρονιές προσπάθησα να οργανώσω events που εστιάζουν σε non-binary και trans άτομα. Και μου το ακύρωσαν με χαζές αφορμές κάθε φορά. Αν δεν μπορούν να δεχτούν στην Αγγλία κάτι τέτοιο, άραγε πώς θα αντιδράσουν στην Ελλάδα αν μάθουν ότι είμαι και non-binary;

Αυτό που πραγματικά με σόκαρε στην Ελλάδα ήταν ότι η Εστία είχε κάθε νόμιμο δικαίωμα να μου θυροκολλάει εξώδικα με όλα μου τα στοιχεία: καλλιτεχνικό όνομα, νομικό όνομα, τίτλους βιβλίων. Δηλαδή ο οποιοδήποτε στη γειτονιά θα μπορούσε να ανοίξει αυτό τον φάκελο (συμπεριλαμβανομένης και της μάνας μου) και να μου γίνει έτσι outing. Μάλιστα πολλούς από αυτούς τους φακέλους με τα εξώδικα της εστίας, τους βρήκα όντως ανοιχτούς. Το χειρότερο από όλα είναι ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το σταματήσω αυτό, αφού είναι σύμφωνο με το νόμο!!!

Ελπίζω κάποια στιγμή να γίνουν πραγματικά βήματα, όπως έγινε και με τα ιατρικά δεδομένα, που παλιά τα έπαιρνε όποιος ήθελε. Τώρα λένε ότι κάποια στιγμή τα εξώδικα θα επιδίδονται ηλεκτρονικά. Μακάρι.»