Αποχαιρετώντας τα παιδιά της τάξης της που φεύγουν από το Δημοτικό για να ανοίξουν πλώρη για νέα μονοπάτια στο γυμνάσιο, μια δασκάλα είπε λόγια που λίγο-πολύ, όλ@ έχουμε την ανάγκη να ακούσουμε. Μικρά και μεγάλα «παιδιά».
Τα λόγια αυτά, μάλιστα, ήρθαν από μια εκπαιδευτικό που αποχαιρετούσε τους μαθητές και τις μαθήτριες της τάξης της, αλλά και το ίδιο το επάγγελμά της, καθώς, όπως γράφει σε ανάρτησή της, μετά από 21 χρόνια, αποφάσισε να παραιτηθεί.
Όλα αυτά, ειπώθηκαν σε μια «γιορτή-κραυγή», σε ένα σύστημα που, όπως λέει η εκπαιδευτικός, δεν μπορεί να υπηρετεί πλέον. «Ένα σύστημα στεγνό, αυστηρό και σκληρό. Που δεν σε αφήνει να είσαι ο εαυτός σου. Είτε σαν παιδί είτε σαν ενήλικας. Αγαπώ πάρα πάρα πολύ τα παιδιά για να συνεχίσω να είμαι μέρος αυτού», γράφει, ανάμεσα σε άλλα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Πέφτοντας τυχαία στο βίντεο και την ανάρτηση στα social media, είδαμε πολλές μικρές και συνάμα τεράστιες υπενθυμίσεις ότι το σύστημα Παιδείας στη χώρα «τρώει» τα παιδιά του και τους ανθρώπους που το πονούν, τους/τις εκπαιδευτικούς.
Τους ανθρώπους, δηλαδή, που δεν μαθαίνουν απλώς γράμματα στα παιδιά, αλλά γίνονται το «σπίτι» για εκείνα όταν βρίσκονται στο σχολείο. Με πενιχρά μέσα, να κρατούν όρθιες τις τάξεις τους, με την φροντίδα τους να κρατούν και να «ποτίζουν» τα μικρά άνθη που έχουν ακόμα να μάθουν πολλά για τον κόσμο, ακόμα και όταν εκείνοι έχουν στερέψει σε ένα σύστημα που τους εξουθενώνει.
Το μήνυμα της δασκάλας, όμως, είναι ελπιδοφόρο και αισιόδοξο. Γι’ αυτό αξίζει να φτάσει έξω από την αυλή του σχολείο που έγινε το φόντο για να ακουστεί. Πέρα και έξω από αυτό το σύστημα που την «έδιωξε» από το να κάνει αυτό που αγαπάει, 21 χρόνια μετά. Και δεν είναι η μόνη, καθώς το κύμα παραιτήσεων είναι πολύ μεγάλων, λόγω των συνθηκών στην Παιδεία.
Λέξεις γεμάτες κουράγιο, σε μια γιορτή κάπου σε ένα σχολείο της Αθήνας, σε μια παρουσίαση αφιερωμένη στα «δυο κορίτσια μας» από την Ηλιούπολη και «σε όλα τα πλάσματα που από ταράτσες κοιτάνε τον δρόμο και τον βλέπουν σαν λύτρωση».
Φεύγοντας, λοιπόν, η δασκάλα είπε στα παιδιά της -και σε όλ@ μας, με έναν τρόπο
«Σήμερα κλείνει για εμάς, τα εκτάκια, ένας πολύ σπουδαίος, πολύ όμορφος κύκλος. Θ’ ανοίξουν άλλοι. Κάποιοι πιο εύκολοι, κάποιοι πιο δύσκολοι. Η παρουσίασή μας αν και δουλεμένη εδώ και αρκετούς μήνες, βρέθηκε τραγικά επίκαιρη και θέλουμε να την αφιερώσουμε στα δύο κορίτσια μας, στα παιδιά μας, σε όλα τα πλάσματα που από ταράτσες κοιτάνε τον δρόμο και τον βλέπουν σαν λύτρωση.
Θέλουμε να σας πούμε ότι σας αξίζει να μεγαλώσετε και να γίνετε ο εαυτός σας. Η πιο όμορφη εκδοχή σας.
Είσαι ένα πλάσμα περίπλοκο, πολυδύναμο. Έχεις καλές μέρες και έχεις και κακές. Είσαι η γκρίνια σου και είσαι τα γέλια σου. Είσαι τα δάκρυά σου, και είσαι η χαρά σου.
Είσαι οι φορές που έπεσες και είσαι η δύναμη να σηκώνεσαι. Είσαι οι μέρες που φοβάσαι, μα είσαι και οι μέρες που βρήκες το θάρρος να λες τη γνώμη σου.
Είσαι οι μέρες που είπες “δεν αντέχω άλλο”, οι μέρες που είπες “δεν μπορώ”, μα είσαι και οι μέρες που σεβάστηκες το μυαλό σου και το σώμα σου και είπε “δεν πειράζει. Κι αύριο μέρα είναι”.
Είσαι οι μέρες που είπες “όλα τα μπορώ”. Είσαι τα σωστά σου και είσαι και τα λάθη σου.
Όλα αυτά είσαι εσύ.
Κι εγώ; Εγώ σ’ αγαπώ ακριβώς όπως είσαι».
Η ανάρτηση της εκπαιδευτικού
«Αυτή ήταν η τελευταία μου γιορτή.
Η τελευταία μας πράξη με ένα τμήμα που μου άλλαξε τη ζωή.
Μια γιορτή που συνοψίζει όλα όσα με πλήγωσαν σαν παιδί και με πληγώνουν βαθιά και σαν ενήλικα και σαν εκπαιδευτικό.
Και πλήγωσαν και ακόμη πληγώνουν τόσα παιδιά.
Μια γιορτή που συνοψίζει και τους λόγους που πια -μετά από 21 χρόνια διδασκαλίας- αποφάσισα να παραιτηθώ.
Μια γιορτή κραυγή σε ένα σύστημα που δεν μπορώ πλέον να υπηρετώ.
Ένα σύστημα στεγνό, αυστηρό και σκληρό.
Που δε σε αφήνει να είσαι ο εαυτός σου. Είτε σαν παιδί είτε σαν ενήλικας.
Αγαπώ πάρα πάρα πολύ τα παιδιά για να συνεχίσω να είμαι μέρος αυτού…
Αγαπώ τη δουλειά μου πολύ. Και θα μου λείψει.
Η διδασκαλία ήταν για εμένα τρόπος να γίνω καλύτερος άνθρωπος.
Τα μαθήματα μέσα στην τάξη ήταν και δικά μου.
Να ακούω περισσότερο, να συμπονώ περισσότερο, να ενσυναινάσθομαι.
Κι αν φεύγω δεν είναι γιατί φοβάμαι. Δε φοβήθηκα ποτέ. Φεύγω γιατί δεν υποσχέθηκα ποτέ -ούτε στον εαυτό μου, ούτε στις μαθήτριες και τους μαθητές μου – μια εκδοχή μου λιγότερη από αυτή που μπορώ να είμαι.
Χρωστώ πολλά σε όλα τα πλασματάκια που βαδίσαμε παρέα όλα αυτά τα χρόνια .
Από τους Λειψούς και την Ύδρα μέχρι τα πολλά σχολεία της Αθήνας που δούλεψα.
Θα μου λείπετε όλα!
Θα μου λείπετε κι εσείς μικράκια μου που δεν θα έχω την τιμή να σας γνωρίσω.
Μα θα είμαι πάντα κοντά σας. Με όποιο τρόπο με χρειαστείτε.
Δε θα χαθούμε!
Θα σας περιμένω στην άκρη του ουράνιου τόξου!
Κι ένα σημείωμα για τις/τους υπέροχες/ους, τρυφερες/ούς γονείς που στάθηκαν δίπλα μου και μπόρεσαν να αποδεχτούν το διαφορετικό.
Χρωστώ πολλά και σε αυτούς. Κι εύχομαι να φάνηκα αντάξια της εμπιστοσύνης τους.
Με αγάπη και συγκίνηση
Αντίο σχολειάκι!».
Ακολουθήστε το rosa.gr
