Πριν από την ταράτσα

Κάθε φορά που ένα παιδί χάνεται με αυτόν τον τρόπο, τα ΜΜΕ σπεύδουν να ψάξουν το τελευταίο μήνυμα, τη φωτογραφία, τη γειτονιά, το σχολείο, την οικογένεια. Σαν να υπάρχει κάπου μια λεπτομέρεια που θα εξηγήσει τα πάντα και θα μας επιτρέψει να επιστρέψουμε ήσυχοι στην καθημερινότητά μας.

Οι μέρες περνούν, η είδηση ξεθωριάζει, η ζωή συνεχίζεται. Μόνο που πίσω από κάθε τέτοια τραγωδία υπάρχει μια ολόκληρη εποχή που ασφυκτιά.

Τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε έναν κόσμο εξάντλησης. Μεγαλώνουν ακούγοντας ότι η αξία τους εξαρτάται από επιδόσεις, εικόνα, αποδοχή, αριθμούς, επιτυχίες. Μαθαίνουν από πολύ νωρίς να φοβούνται την αποτυχία και να κρύβουν ό,τι τα βαραίνει.
Η θλίψη αντιμετωπίζεται σαν αδυναμία, η ευαλωτότητα σαν πρόβλημα προς διόρθωση. Κάπου εκεί αρχίζει η σιωπηλή κατάρρευση.

Ένα παιδί σπάνια φτάνει ξαφνικά στο χείλος μιας ταράτσας. Έχει προηγηθεί μια μακρά διαδρομή μοναξιάς. Μέρες όπου ένιωθε αόρατο. Βράδια όπου πίστευε πως αποτελεί βάρος. Στιγμές όπου ζητούσε βοήθεια με τρόπους που οι μεγάλοι γύρω του αδυνατούσαν να διαβάσουν.

Και η κοινωνία συνεχίζει να λειτουργεί σχεδόν μηχανικά. Παράγει πίεση, ανασφάλεια, φόβο για το αύριο, εξάντληση.
Απαιτεί από ανθρώπους δεκαέξι και δεκαεπτά χρονών να κουβαλούν μέσα τους το άγχος μιας ολόκληρης εποχής χωρίς να λυγίσουν ποτέ.

Και στο τέλος μένει μια πόλη που συνεχίζει να ανάβει φώτα, να ανοίγει μαγαζιά, να πηγαίνει στις δουλειές της, ενώ κάπου ένα παιδικό δωμάτιο έχει μείνει άδειο. Ένα κρεβάτι στρωμένο. Ένα κινητό που δεν θα ξαναχτυπήσει. Μια μάνα που θα ξυπνά κάθε πρωί με την ίδια σκέψη καρφωμένη στο στήθος της. Κάθε παιδί που χάνεται έτσι παίρνει μαζί του κάτι από όλους μας. Παίρνει λίγη από την ανθρωπιά που νομίζαμε πως έχουμε κρατήσει ζωντανή. Γιατί καμία κοινωνία δεν μπορεί να λέγεται υγιής όταν τα παιδιά της φτάνουν να πιστεύουν πως ο κόσμος έχει περισσότερο χώρο για τον πόνο τους παρά για την ύπαρξή τους.

Και ίσως η πιο τρομακτική εικόνα να μην είναι η ταράτσα. Ίσως να είναι η στιγμή που συνηθίζουμε την είδηση. Η στιγμή που διαβάζουμε άλλη μία απώλεια, σκύβουμε για λίγα δευτερόλεπτα πάνω από την οθόνη και ύστερα συνεχίζουμε τη μέρα μας σαν να μην χάθηκε ολόκληρο ένα σύμπαν. Γιατί κάθε παιδί που φεύγει έτσι είναι μια κραυγή που άργησε να ακουστεί.