Γυναικοκτονίες: Άλλη μία νεκρή, και ακόμη το συζητάμε

Βρισκόμαστε στο 2026 για κάτι παραπάνω από 6 μήνες. Οι γυναικοκτονίες φτάνουν τις 9. Με πολύ πρόχειρα μαθηματικά, αναλογικά, έχουμε πάνω από μία γυναικοκτονία κάθε μήνα. 

Αυτή τη φορά, οι γραμμές αυτές γράφονται για τη Σταυρούλα στα Χανιά. Πριν λίγες μέρες ήταν για τη Βασιλική, για την αστυνομικό στη Δράμα, για όλα αυτά τα ονόματα που γνωρίσαμε επειδή εκείνος αποφάσισε για τη ζωή και τον θάνατο εκείνης. 

Ο απολογισμός είναι μαύρος, και κάποιοι ακόμη χρειάζονται εξηγήσεις. Κάποιοι, ακόμα δεν βρίσκουν νόημα στη νομική αναγνώριση του όρου. Κάποιοι άλλοι, την πολεμούν με λύσσα. Γυναίκα πρόεδρος ελληνικού κόμματος, τίθεται απέναντι γιατί «δημιουργεί διάκριση». 

Και μαζί της συμφωνούν διάφοροι, γιατί αρνούνται να δουν πως διάκριση δημιουργεί το γεγονός ότι το αίμα των δολοφονημένων είναι αόρατο για το νομικό σύστημα. Διάκριση δημιουργεί το πάνοπλο πατριαρχικό σύστημα που κάθε μέρα παλεύουν οι γυναίκες με κλειδιά σε σφιγμένες γροθιές. Διάκριση, δημιουργεί ότι αποφασίζει εκείνος πώς θα ζήσει και πώς θα πεθάνει εκείνη.

Τη φίμωσε, την έδεσε, τη μαχαίρωσε, την έθαψε κάτω από τη γη

Ας το διαβάσουμε ξανά αυτό: Τη φίμωσε, την έδεσε, τη μαχαίρωσε στην καρδιά, την έθαψε κάτω από τη γη. 

Αυτή είναι η ιστορία της 45χρονης Σταυρούλας. Η Σταυρούλα αγνοείτο από τα τέλη Μαίου. Τη σορό της εντόπισαν οι Αρχές την Κυριακή (21/6), ύστερα από την ομολογία του 43χρονου δράστη, ο οποίος υπέδειξε πού την έθαψε. 

Είπε πως είχαν καβγά που «ξέφυγε» και τελικά ακόμα μία γυναίκα βρίσκεται νεκρή. Η εκδοχή αυτή δεν πείθει τις Αρχές, που εξακολουθούν να ερευνούν τα κίνητρα. Ένα από τα κίνητρα είναι το «ερωτικό», όπως το αποκαλούν -λες και υπάρχει κάτι που να θυμίζει έρωτα όταν σηκώνουν χέρι και χτυπούν, βιάζουν και σκοτώνουν. 

Όταν τη σκότωσε, φρόντισε να διαγράψει το βίντεο που δείχνει τη γυναίκα να μπαίνει στο σπίτι και να μη φεύγει ποτέ. 

Είπε ότι μάλωσαν επειδή του έκανε παρατηρήσεις για το σπίτι που έμενε ως ενοικιαστής. Δεν του άρεσε αυτό και όπως πολλοί, έτσι και αυτός, τη σκότωσε. 

Η Σταυρούλα, λοιπόν, είναι η 9η στα μισά του 2026

Άλλη μια κηλίδα οργής σε μια χώρα που δεν είδε, δεν άκουσε, δεν έπραξε, σε ένα κράτος που συνεχίζει να γυρίζει το βλέμμα αλλού, όταν γυναίκες ξεψυχούν κάτω από το μαχαίρι του συντρόφου, κάτω από τη γροθιά του αδερφού, μέσα στα χέρια του πρώην. 

Και κάπως, σε μια διεστραμμένη πραγματικότητα, κάποιοι δεν το βλέπουν, ή κάνουν πως δεν το βλέπουν, ή δεν θέλουν να το δουν. 

Και προτιμούν ενώ συμβαίνει αυτό, ενώ γυναίκες βρίσκονται σε κίνδυνο και υποφέρουν, να λένε ό,τι μπορούν για να σε πείσουν γιατί δεν είναι γυναικοκτονία, γιατί πρέπει να σιωπήσεις, γιατί να μην το λες με το όνομά του. 

Να μην ξεχνάμε: Γυναικοκτονία είναι η δολοφονία γυναικών, ακριβώς λόγω του φύλου τους, σε ένα πατριαρχικό σύστημα που ορίζεται από την εξουσία, τις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών, την επιβολή, την ιδιοκτησιακή λογική πάνω στα σώματα και τις ζωές τους.

Είναι επίσης η πιο ακραία εκδήλωση έμφυλης βίας. Τα επίσημα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ.για το 2025 (με βάση αυτά που καταγγέλλονται, όχι αυτά που μένουν κρυμμένα στη σιωπή και τον φόβο), δείχνουν κατακόρυφη αύξηση στην κακοποίηση γυναικών. 

«Διαφέρει από την ανθρωποκτονία, όπου το κίνητρο μπορεί να μη σχετίζεται με το φύλο»: Το λέει ξεκάθαρα ο ΟΗΕ, που αναφέρει επίσης:

• «Αυτοί που βρίσκονται στον στενό κύκλο των γυναικών, είναι πιο πιθανό να τις σκοτώσουν
• Ο πραγματικός αριθμός των γυναικοκτονιών είναι πιθανλως πολύ μεγαλύτερος
• Οι γυναικοκτονίες πρέπει και μπορούν να αποτραπούν».

Ας σταθούμε στο τελευταίο:

«Συχνά, η γυναικοκτονία αποτελεί το αποκορύφωμα επαναλαμβανόμενων και κλιμακούμενων επεισοδίων έμφυλης βίας, γεγονός που σημαίνει ότι μπορεί -και πρέπει- να προλαμβάνεται εφόσον αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά τα πρώιμα σημάδια βίας. Πρωτοβουλίες που εστιάζουν στην πρωτογενή πρόληψη, στην αλλαγή κοινωνικών αντιλήψεων και στην κινητοποίηση ολόκληρων κοινοτήτων για τη δημιουργία μηδενικής ανοχής απέναντι στη βία κατά των γυναικών, είναι οι πιο αποτελεσματικές για την πρόληψη των έμφυλων ανθρωποκτονιών.

Η αστυνομία και ο τομέας της δικαιοσύνης έχουν σημαντικό ρόλο να διαδραματίσουν, πιστεύοντας και υποστηρίζοντας τα θύματα έμφυλης βίας, ανταποκρινόμενοι στις αναφορές περιστατικών και τιμωρώντας τους δράστες ώστε να τερματιστεί η ατιμωρησία. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις, τα θύματα γυναικοκτονίας είχαν προηγουμένως αναφέρει περιστατικά βίας και οι δολοφονίες τους θα μπορούσαν να είχαν αποτραπεί».

Με άλλα λόγια;

Γυναίκες βρίσκονται καθημερινά σε κίνδυνο, στο σπίτι, στη δουλειά, στον δρόμο, επειδή είναι γυναίκες. Σφίγγουν κλειδιά σε γροθιές, ψάχνουν διέξοδο, καθώς εκείνος τις χτυπά και τις σκοτώνει. Αυτό μπορεί, και πρέπει να σταματήσει. Είναι γυναικοκτονίες, και οφείλει το κράτος, η κοινωνία, η Δικαιοσύνη, να τις κοιτάξει κατάματα. Επιτέλους.