Χρειάζεται όντως να χρησιμοποιούμε τις τελευταίες λέξεις που έγραψε ένας άνθρωπος για νούμερα και κλικς;

Σήμερα το πρωί, δύο κορίτσια 17 χρονών πήδηξαν από τον έκτο όροφο πολυκατοικίας στην Ηλιούπολη. Κλείδωσαν την πόρτα που οδηγούσε στην ταράτσα, μπορεί και να πιάστηκαν χέρι-χέρι. Γνωρίζουμε ότι προσπάθησαν να βάλουν τέλος στις ζωές τους -η μία, το κατάφερε κι η άλλη χαροπαλεύει. Γνωρίζουμε ότι η μία άφησε σημείωμα στους δικούς της. Και γνωρίζουμε ακριβώς τι έγραφε αυτό το σημείωμα.

Βλέπουμε παντού -σε σόσιαλ και σάιτ, σε εκπομπές- τις τελευταίες τους σκέψεις. Το σημείωμα κυκλοφορεί αυτούσιο σαν ακόμη μία «ανατριχιαστική λεπτομέρεια» που έπρεπε να μάθουμε.

Χρειάζεται όντως να γνωρίζουμε τις τελευταίες λέξεις ενός ανθρώπου για να ενημερωθούμε; Είναι οι λέξεις του σημειώματος αυτό που λείπει, για να ξέρουμε την υπόθεση;

Γιατί υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην ενημέρωση και στην κατανάλωση του πόνου. Και τα ελληνικά μίντια δείχνουν όλο και πιο συχνά να τη χάνουν. Όσο πιο προσωπική η πληροφορία, όσο πιο ιδιωτική η στιγμή, τόσο πιο «δυνατός» ο τίτλος. Λες και δεν αρκεί η ίδια η τραγωδία. Πρέπει να αποκτήσουμε πρόσβαση και στο πιο προσωπικό της κομμάτι. Να νιώσουμε ότι κοιτάξαμε μέσα από την κλειδαρότρυπα.

Το σημείωμα ενός ανθρώπου που θέλει να πεθάνει, μόνο κόντεντ δεν είναι. Δεν είναι τρέιλερ από ταινία, είναι πραγματική ζωή.

Και δεν είναι θέμα πολιτικής ορθότητας ή «υπερβολικής ευαισθησίας». Οι διεθνείς οδηγίες για την κάλυψη αυτοκτονιών λένε εδώ και χρόνια ότι η δημοσιοποίηση σημειωμάτων, οι δραματοποιημένες λεπτομέρειες και η συναισθηματική υπερέκθεση μπορούν να λειτουργήσουν επιβαρυντικά, ειδικά για ανθρώπους που βρίσκονται ήδη σε ευάλωτη ψυχική κατάσταση.

Παρόλα αυτά, κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, η ίδια φάση επαναλαμβάνεται. «Σοκάρουν οι λεπτομέρειες», «τι έγραφε στο τελευταίο μήνυμα», «οι τελευταίες στιγμές πριν το τέλος». Λες και ο θάνατος χρειάζεται storytelling για να πάρει κλικς.

Ίσως γιατί έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ να καταναλώνουμε ανθρώπινο πόνο σε πραγματικό χρόνο, που δεν αναρωτιόμαστε καν αν υπάρχουν πράγματα που δεν μας αφορούν. Αν υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζεται να γίνουν δημόσιες για να θεωρηθούν σημαντικές.

Και κάπου εδώ ίσως χρειάζεται να θυμηθούμε κάτι πολύ βασικό: δεν μας ανήκουν όλες οι πληροφορίες μόνο και μόνο επειδή μπορούν να γίνουν viral. Ειδικά όταν πρόκειται για τις τελευταίες σκέψεις ενός ανθρώπου.