Αν με ρωτούσατε πώς θα ήταν η ζωή στην Ελλάδα του 2026 όταν ήμουν μικρότερη, δεν ξέρω αν θα απαντούσα ότι θα είχαμε ιπτάμενα αυτοκίνητα. Θα περίμενα, όσο να πεις, πως η ποιότητα ζωής μου θα ήταν καλύτερη (όχι ιδανική, αλλά σίγουρα όχι όπως είναι τώρα).
Δεν θα μπορούσα με τίποτα να φανταστώ ότι θα εργαζόμουν περισσότερο από τον μέσο όρο στην Ευρώπη, ότι θα έδινα τα δύο τρίτα του μισθού μου στο ενοίκιό μου και ότι τα χρήματα που λαμβάνω κάθε μήνα δεν θα έφταναν ούτε για τα βασικά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, όχι, δεν τα βγάζω από το κεφάλι μου.
Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του ΙΝΕ ΓΣΕΕ, ο μέσος πραγματικός ετήσιος μισθός αυξήθηκε μόλις κατά 0,3% την περίοδο 2019-2025, ενώ σε σύγκριση με το 2021 παραμένει μειωμένος κατά 1,3%. Αυτό σημαίνει πως παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση διατείνεται πως αύξησε τους βασικούς μισθούς, οι τιμές των βασικών αγαθών και υπηρεσιών αυξήθηκαν πολύ περισσότερο και το υψηλό κόστος ζωής απορρόφησε την οποιαδήποτε ονομαστική αύξηση στα εισοδήματά μας.
Από την άλλη, η Ελλάδα «σπάει ρεκόρ» στις ώρες εργασίας σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη.
Χαρακτηριστικά, στο εμπόριο οι εργαζόμενοι απασχολούνται κατά μέσο όρο 42,3 ώρες την εβδομάδα, στη μεταποίηση 41,7 ώρες και στον πρωτογενή τομέα 47,1 ώρες, χωρίς αντίστοιχη ανταμοιβή στις αποδοχές.
Οι περισσότερες ώρες εργασίας, ωστόσο, δεν μας προστατεύουν από τη φτώχεια.
Ειδικά για όσους εργάζονται με μερική απασχόληση ή διαθέτουν χαμηλό και μεσαίο μορφωτικό επίπεδο, η φτώχεια παραμένει υψηλή.
Η κατάσταση είναι το ίδιο «ασφυκτική» για τα νοικοκυριά, καθώς το 34,9% των οικογενειών με εξαρτώμενα παιδιά έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές σε λογαριασμούς κοινής ωφέλειας – ποσοστό σχεδόν τετραπλάσιο από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αξίζει, επίσης, να αναφέρουμε πως, σύμφωνα με την έκθεση, η ανεργία στην Ελλάδα χτυπάει «κόκκινο».
Περισσότεροι από τους μισούς ανέργους (55,8%) βρίσκονται εκτός αγοράς εργασίας για διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους – με τις γυναίκες και τους νέους να αντιμετωπίζουν τις μεγαλύτερες δυσκολίες.
Στην Ελλάδα του σήμερα, λοιπόν, μπορεί να μην έχουμε ιπτάμενα αυτοκίνητα. Έχουμε, όμως, «ιπτάμενα» ωράρια εργασίας, υψηλά ποσοστά ανεργίας και εργασιακής εξάντλησης και μια γενιά που παλεύει καθημερινά για την επιβίωσή της.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι το εξής: Αν πράγματι υπάρχει ανάπτυξη στην Ελλάδα, ποιος πραγματικά επωφελείται από αυτήν; Γιατί η έκθεση του ΙΝΕ ΓΣΕΕ δεν είναι απλά στατιστικές και νούμερα. Είναι η ακτινογραφία μιας χώρας, της οποίας οι πιο αδύναμοι πολίτες εργάζονται σαν μηχανές, χωρίς αρκετό λάδι στα γρανάζια τους
Ακολουθήστε το rosa.gr
