Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν είναι μια γραφική φιγούρα που πουλάει νανογιλέκα και εθνικιστικά βιβλία σε λουμπεν κανάλια. Είναι αντιπρόεδρος της Ν.Δ. Είναι επίσης κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης, σε ένα νευραλγικό τομέα όπως αυτός της υγείας.
Προς τι το disclaimer; Γιατί πολύ απλά, οι δημόσιες τοποθετήσεις του δεν βαραίνουν μόνο τον ίδιο. Δεν είναι απλώς προσωπικές απόψεις ενός ιδιότροπουτ πολιτικού. Εκφράζουν την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό. Αφήστε που δεν μιλάμε για κάποιον ερασιτέχνη «φωνακλά» αλλά για έναν επαγγελματία της πολιτικής που κατέχει όσο λίγοι το παιχνίδι της επικοινωνίας.
Ξανά τα ίδια
Δεν πάνε παρά λίγα 24ωρα από την δήλωση του Γεωργιάδη ότι ο Τσίπρας ως πρωθυπουργός χρηματίστηκε για να αλλάξει τους ποινικούς κώδικες το καλοκαίρι του 2019. Αρκετοί κυβερνητικά και κομματικά στελέχη είτε τον άδειασαν, είτε πήραν αποστάσεις. Ο πρώην υπουργός δικαιοσύνης, Στ. Κοντονής, τον οποία επικαλέστηκε, τον διέψευσε κατηγορηματικά.
Παρόλαυτα, σήμερα το πρωί, επανήλθε. «Το λέω με θάρρος, ναι, έχει πάρει λεφτά», επανέλαβε μιλώντας στο OPEN.
Προσκόμισε αποδείξεις; Όχι. Παρουσίασε κάτι νεότερο στον δημόσιο διάλογο; Όχι. Έχει κάποια σημασία; Για την ηθική και την σκοπιμότητα του Γεωργιάδη, απολύτως καμία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Πηγή: Eurokinissi
«Α, εσείς; Δεν έχει καμία σημασία τότε»
Ο Αλέξης Τσίπρας, χθες, ανέσυρε από την κοινοβουλευτική ιστορία ένα στιγμιότυπο που πέρασε στην σφαίρα του ανέκδοτου.
Σε μια κοινοβουλευτική σύγκρουση, ο ηγέτης της Ένωσης Κέντρου Γεώργιος Παπανδρέου βρισκόταν στο βήμα. Κατά την διάρκεια της ομιλίας του παρεμβαλόταν διαρκώς ένας βουλευτής της ΕΡΕ. Κάποια στιγμή, ο «Γέρος» διέκοψε την ομιλία του για να ρωτήσει ποιος τον διέκοψε και έλαβε την απάντηση «εγώ». Και σχολίασε: «Α, εσείς; Δεν έχει καμία σημασία τότε».
To the point η αναλογία, πράγματι.
Ωστόσο εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πιο σύνθετο φαινόμενο που συνδυάζει την έμφυτη τάση της ελληνικής δεξιάς να διχάζει, να επενδύει στο μίσος και να δρά με όρους ρεμβασισμού, με την τακτική του gaslight, τα fake news και την συκοφαντία.
Ο «Αδωνισμός»
Το φαινόμενο που στην βιβλιογραφία θα μπορούσε να περιγραφεί ως «Αδωνισμός», δεν συνιστά εξαίρεση, ούτε κακοφωνία από έναν φωνακλά πολιτικό. Είναι η ψυχή- μια από τις ψυχές τελοσπάντων- της δεξιάς παράταξης και της κυβέρνησης. Διαφορετικά, ο πρωθυπουργός θα… τον μάζευε. Δεν το κάνει, συνεπώς το υποστηρίζει.
Παραφράζοντας το έργο του Λένιν, ο Αδωνισμός είναι η παιδική ασθένεια της δεξιάς. Και ανίατη, θα προσθέταμε.
Ακολουθήστε το rosa.gr
