Ακόμα φοβάστε τον Δεκέμβρη;

Η νεότερη και σύγχρονη ιστορία δεν είναι το δυνατό σημείο του κ. Συρίγου. Αυτό θα υποστήριζαν οι καλοπροαίρετοι. Κάποια πιο πονηρεμένη από μένα, όμως, ίσως να σκεφτόταν ότι η παραχάραξη της ιστορίας και κυρίως των κοινωνικών αγώνων με μπροστάρισσα τη νέα γενιά, γίνεται συνειδητά, αφού εξυπηρετεί εξαιρετικά το αφήγημα μιας δεξιάς συντηρητικής κυβέρνησης που επενδύει στο δόγμα “τάξη και ασφάλεια”.

Σήμερα λοιπόν, ο κ. Άγγελος Συρίγος, επιχείρησε να μπλέξει τις εμπρηστικές επιθέσεις στη Θεσσαλονίκη και την δολοφονία της Βάγιας Νέστορα με τον Δεκέμβρη του 2008: “Αυτή η ψευδοεπαναστατική υποκουλτούρα υποτίθεται ότι συμβολίζει αντίσταση, ανατροπή και επανάσταση. Στην πραγματικότητα οι φορείς αυτής της υποκουλτούρας είναι απολύτως μηδενιστές. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού, ήταν η λεγόμενη εξέγερση του Δεκεμβρίου του 2008, ήταν μηδενιστική εξέγερση. Κατά τη γνώμη μου είναι αντίστοιχη με αυτή του χούλιγκαν που κολλάει πάνω στα σήματα οδικής κυκλοφορίας αυτοκόλλητα”, είπε σε τηλεοπτική του εμφάνιση και πρόσθεσε: “Αναφέρομαι στους εκατοντάδες που έριξαν μολότοφ. Αναφέρομαι στους εκατοντάδες οι οποίοι λεηλατούσαν μαγαζιά. Αυτός ήταν ο Δεκέμβρης του 08. […] Η εξέγερση αυτή του 08 είχε κάποια ιδεολογία; Ήταν εξέγερση με έντονο το χαρακτηριστικό της βίας”.

Προφανώς οι ζώντες και παρόντες, γνωρίζουμε καλά, ότι ο Δεκέμβρης του 2008 δεν θύμιζε αυτοκόλλητα πάνω σε STOP. Σαν ο μηδενιστής εδώ να είναι ο κ. Συρίγος.

Και δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Συρίγος επιχειρεί να υποβαθμίσει εξέγερση της νεολαίας. Το χει επιχειρήσει και στο παρελθόν, με την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τότε που υποστήριζε στη Βουλή ότι η Χούντα έπεσε μόνο από την τραγωδία της Κύπρου, τότε που υποβάθμιζε την αντίσταση στη δικτατορία και έλεγε πως το Πολυτεχνείο «μετά το ‘74 προσέλαβε μυθικές διαστάσεις».

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, το 2022 ο κ. Συρίγος έλεγε στη Βουλή: «Το χουντικό καθεστώς δεν έπεσε λόγω της εσωτερικής αντιστάσεως. Η Χούντα κατέρρευσε το ’74 υπό το βάρος των ανομημάτων της κυρίως υπό το βάρος της Κυπριακής τραγωδίας. Το γεγονός ότι στα θεμέλια της μεταπολίτευσης δεν υπήρχε ένα γεγονός ανατροπής είχε τεράστια αξιακή σημασία στην ποιότητα της μεταπολιτευτικής μας ζωής. Δεν υπήρξαν ογκώδεις συγκεντρώσεις διαδηλώσεις και πορείες επί Χούντας. […] Αυτό που δεν έγινε από τον ελληνικό λαό όταν υπήρχε η Χούντα έπρεπε να αναπληρωθεί μετά. Μετά το ’74 είχαμε τις πορείες μας, τα λάβαρά μας, αντάρτικα στις ταβέρνες και μετά πηγαίναμε σπίτι μας αφού είχαμε εκπληρώσει εκ του ασφαλούς το αντιστασιακό μας καθήκον».

Γιατί όμως, -και μάλιστα λίγα 24ωρα αφότου έχει προηγηθεί η δολοφονία ενός 20χρονου παιδιού από σφαίρες αστυνομικών-, ο κ. Συρίγος επιλέγει να επαναφέρει στη δημόσια συζήτηση τα γεγονότα που ακολούθησαν την δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από την σφαίρα του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα; Κι όχι απλά να τα επαναφέρει, αλλά να τα διαστρεβλώσει κατ’ αυτόν τον τροπο;

Αλήθεια, τόσο πολύ φοβούνται ακόμα τον Δεκέμβρη του 2008;

Έτσι φαίνεται. Μάλλον η συντηρητική δεξιά, δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει το πόσο ισχυρό ήταν το αποτύπωμα του Δεκέμβρη. Γιατί εκεί γίνεται στην πραγματικότητα η επίθεση. Στο αποτύπωμα.

Στο μπλοκ του αυταρχισμού, η μεγαλύτερη νεολαιίστικη εξέγερση μετά την Μεταπολίτευση εξακολουθεί να προκαλεί δυσφορία. Το ξέσπασμα μίας γενιάς που είδε να δολοφονούν έναν δικό της, που δεν ανέχτηκε την βία της εξουσίας στην πιο ακραία της μορφή, που αψήφισε τις εικόνες τρόμου και καταστροφής στα κανάλια, που παράκουσε τις εκκλήσεις των γονιών να μείνει στην ασφάλεια του παιδικού δωματίου και να μην κατέβει στην καρδιά της Αθήνας που όλα συμβαίνανε, μιας γενιάς που κατέβηκε να διαδηλώσει και δεν έφυγε, αλλά μεγάλωσε απότομα, πολιτικοποιήθηκε και διάλεξε πλευρά, αυτό το ξέσπασμα στοιχειώνει ακόμα την εξουσία.

Γιατί μία εξουσία που παραμένει κραταιά επενδύοντας στην παραλυτική λογική του ατομικού δρόμου, φοβάται τον αληθινό δρόμο. Θέλει η αγανάκτηση, η απόγνωση, η εξαθλίωση, που προκαλούν οι αντιλαϊκές πολιτικές να βιώνονται ατομικά. Πίσω από κλειστές πόρτες. Εκεί όπου όταν αυτή η συνθήκη θα γεννήσει βία, να μπορεί ν’ αποτελέσει άλλο ένα αστυνομικό ρεπορτάζ. Και η ίδια θα μπορεί να περνά αλώβητη μέσα από σκάνδαλα, να συνεχίζει να διαλύει το κράτος δικαίου, να καταπατά δικαιώματα μεταναστών και προσφύγων, να υποθηκεύει το μέλλον της επόμενης νέας γενιάς.

Τι κι αν σήμερα, τίποτα δεν θυμίζει τον Δεκέμβρη; Ακόμα πολεμάνε την ιδέα, ότι κάτι κάποτε μπορεί να πολιτικοποιήσει μέσα σε μία νύχτα μία γενιά. Να την μεταμορφώσει από μαθητούδια σε ανήσυχους πολίτες. Να την κάνει να μάθει να κατεβαίνει πιασμένη χέρι χέρι στο δρόμο.

Αυτόν τον αφυπνιστικό και διαπαιδαγωγικό χαρακτήρα της εξέγερσης του 2008 και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου φοβούνται.

Φοβούνται ό,τι, έστω και για λίγο, μας κάνει να μην φοβόμαστε.