Ο Γιάννης Μπρούζος έφυγε πριν από δύο ημέρες. Έδωσε τη μάχη με τον καρκίνο και το έκανε με έναν συγκλονιστικό τρόπο, που ξεπερνά ακόμη και τα ανθρώπινα. Με αυτή την έννοια, δύσκολα μπορεί να πει κανείς ότι έχασε. Για όσους γνωρίζαμε τον Γιάννη, προσωπικά ή διαδικτυακά στο σχεδόν καθημερινό του «μοίρασμα», γίναμε μάρτυρες αυτής της μάχης, που ποτέ δεν τον λύγισε. Για χάρη του Στελλάκη του, αλλά και γιατί ο ίδιος δεν θα παραδινόταν στη μοίρα.
Δεν σταμάτησε ποτέ να δίνει το «παρών», όταν του το επέτρεπε η υγεία του, σε κινητοποιήσεις, συγκεντρώσεις και συνελεύσεις της οργάνωσής του. Ούτε στιγμή δεν σταμάτησε να αγωνίζεται και να μιλά για την Παλαιστίνη, για τις νεκρές εργάτριες στη Βιολάντα, για την αδικία και την απελευθέρωση των καταπιεσμένων. Ακόμη και λίγο πριν το τέλος. Ο Γιάννης ήταν δάσκαλος, μαθητής, πατέρας, φίλος, σύντροφος, βαθιά ιδεολόγος.
Η αξιοπρέπεια, η δύναμη και το απτό παράδειγμα του τι σημαίνει να ζεις και να αγωνίζεσαι συλλογικά, με ιδέες και ιδανικά. Όπως είχε πει και ο ίδιος σε μια συνέντευξή του: «Το να είσαι κομμουνιστής σημαίνει, όμως, βασικά να θέλεις να μοιραστείς τον αγώνα για τον κόσμο με τους άλλους, όχι να σώσεις τους άλλους ή να αναθέσεις σε κάποιον να σε σώσει αυτός».
Ο Γιάννης πρόλαβε να αφήσει μια διπλή παρακαταθήκη: το παράδειγμα της στάσης του και το βιβλίο που πήρε σάρκα και οστά. Τα 24 γράμματα στον αγαπημένο του γιο, τον Στέλιο. Όπως έγραψε ο ίδιος: «Στα 40 μου έχω διαγνωστεί με δύο μορφές καρκίνου τελικού σταδίου. Ξεκίνησα να γράφω αυτά τα γράμματα στον εξάχρονο γιο μου με την ελπίδα ότι κάποτε, στο μέλλον, θα τα διαβάσει, είτε είμαι εδώ είτε όχι. Μέσα βρίσκονται οι σκέψεις, οι φόβοι μου, οι χαρές και τα μυστικά που θέλω να του αφήσω για το τι πραγματικά αξίζει στη ζωή. Είναι η μαρτυρία μου, η μαρτυρία μιας ζωής ή έστω μισής».
«Ελπίζω να τα καταφέρω να ζήσω τελικά και να μπορέσουμε να διαβάσουμε μαζί με τον Στέλιο αυτά τα γράμματα και να γελάμε με τις υπερβολές και τις ανοησίες μου», έγραφε στην εισαγωγή του στο «Τι πραγματικά αξίζει».
Η απώλεια ενός νέου ανθρώπου, ενός νέου πατέρα, είναι πάντα δυσαναπλήρωτη. Το κενό θα είναι εκεί. Ποτέ δεν καλύπτεται. Ο Γιάννης, όμως, φρόντισε να αφήσει πολύτιμα εφόδια: στον γιο του, στη σύντροφό του, στους ανθρώπους του, στους συναγωνιστές του. Κατάφερε να μοιραστεί τον αγώνα με τους άλλους. Να τον κάνει κοινό κτήμα.
Η κηδεία του Γιάννη Μπρούζου θα γίνει τη Μ. Δευτέρα, 6 Απριλίου, ώρα 11.00, στον Ι.Ν. Αγ. Θεοδώρων, στο Α’ Κοιμητήριο Αθηνών. Επιθυμία της οικογένειάς του, αντί στεφάνων, είναι όσοι και όσες το επιθυμούν να καταθέσουν χρηματικό ποσό στον λογαριασμό του, προς ενίσχυση των σκοπών του «Βιβλιοχαρίσματος», ενός οργανισμού που αποτέλεσε δική του έμπνευση και προσφορά, ώστε να συνεχιστεί το έργο του για την υποστήριξη συνασθενών του που δίνουν τον δικό τους αγώνα.
ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΛΛΑΔΑΣ
IBAN: GR6401107190000071960144880
ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΣ: ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΠΡΟΥΖΟΣ
Ακολουθήστε το rosa.gr
