Μπες στο προφίλ μίας γυναίκας που τοποθετείται δημόσια, πάτα ένα τυχαίο ποστ και δες τα σχόλια. Θα σου πάρει κυριολεκτικά μερικά δευτερόλεπτα. Σ’αυτά τα δευτερόλεπτα, θα διαβάσεις κακίες που κανείς δεν θα της έλεγε ποτέ δυνατά, αν την είχε μπροστά του. Θα δεις να την αποκαλούν ηλίθια, άσχημη, χοντρή ή αηδιαστικά αδύνατη, ανάλογα με το αν εγκρίνουν τα κιλά της ή όχι. Το περιεχόμενο της ανάρτησης δεν θα έχει καμία σημασία. Το μοναδικό που τους νοιάζει, είναι με κάποιον τρόπο να τη θίξουν. Και μετά να συνεχίσουν τη μέρα τους.
Έστω ότι είσαι εσύ η παραπάνω γυναίκα. Τι θα σου πουν οι περισσότεροι; Να μην ασχοληθείς γιατί «αξία τους δίνεις χωρίς λόγο». Αν απαντήσεις, είσαι κομπλεξική. «Ελευθερία λόγου έχουμε», θα σου γράψουν. Άρα πρέπει να δεχτείς κάθε προσβολή από ανθρώπους που ενδέχεται και να μη δεις ποτέ στη ζωή σου. Άσε που, αν τους μπλοκάρεις, «δεν άντεξες» και το στομάχι σου δεν είναι αρκετά γερό, οπότε σταμάτα αυτό που κάνεις κι άσε χώρο για εκείνους που θα το αντέξουν.
Όχι;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Γιατί όλο αυτό δεν είναι απλώς «η κακή πλευρά του ίντερνετ». Είναι ένας ολόκληρος μηχανισμός που δουλεύει σχεδόν αυτόματα. Υπάρχει μια ιδιότυπη οικονομία μίσους, στην οποία το γυναικείο σώμα και η σεξουαλικότητα γίνονται το πιο εύκολο νόμισμα απαξίωσης. Δεν έχει σημασία αν είσαι πολιτικός, δημοσιογράφος, καλλιτέχνιδα ή απλώς κάποια που εκφράζει άποψη. Κάποια στιγμή, η κουβέντα θα φύγει από αυτά που λες και θα πάει σε αυτό που «είσαι». Και το «είσαι» σου θα οριστεί μέσα από στερεότυπα που δεν είναι καθόλου καινούργια.
Το πιο ύπουλο; Ότι αυτή η βία σπάνια λέγεται με το όνομά της. Θα την πουν χιούμορ, «μια άποψη», ελευθερία λόγου. «Ένα σχόλιο έκανα», «έτσι είναι τα σόσιαλ», «μην τα παίρνεις όλα προσωπικά». Μόνο που η επανάληψη αυτών των «αστείων» δεν είναι αθώα. Σιγά σιγά φτιάχνει ένα περιβάλλον όπου η προσβολή γίνεται κανονικότητα και η αντίδραση παρουσιάζεται σαν υπερβολή.
Εντωμεταξύ δεν είναι ποτέ ένα το σχόλιο. Είναι πολλά και συνεχόμενα. Είναι ένα σύνολο από φωνές που μαζεύονται, δυναμώνουν και τελικά καθορίζουν το πόσο άνετα (ή όχι) μπορεί να υπάρχει μια γυναίκα δημόσια.
Η περίπτωση της Σίλβια Σάλις ήρθε να ταράξει αυτή την «κανονικότητα». Όχι επειδή αποκάλυψε κάτι καινούργιο, αλλά επειδή έβαλε ένα κόστος εκεί που μέχρι τώρα υπήρχε σχεδόν πλήρης ασυλία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Γιατί αυτή η βία δεν είναι ούτε τυχαία ούτε στιγμιαία. Δεν τους αρκεί να διαφωνήσουν με μια γυναίκα. Πρέπει να τη μειώσουν ως γυναίκα. Να τη μικρύνουν. Να τη βάλουν «στη θέση της». Κι αυτή η θέση είναι πάντα πιο κάτω. Γι’ αυτό και τα περισσότερα σχόλια δεν πιάνουν ποτέ αυτά που λέει. Δεν μπαίνουν στον κόπο να αντικρούσουν ένα επιχείρημα. Στοχεύουν αλλού: στην εμφάνιση, στη σεξουαλικότητα, στην προσωπική ζωή. Είναι πιο εύκολο να αποδομήσεις κάποιον έτσι, παρά να τον αντιμετωπίσεις ως ίσο.
Κάπως έτσι, η δημόσια παρουσία των γυναικών καταλήγει να είναι μια διαρκής δοκιμασία αντοχής. Πόσα θα αγνοήσεις. Πόσα θα σε ακουμπήσουν. Πότε θα κουραστείς αρκετά ώστε να κάνεις πίσω.
Κι όμως, το να μιλάς δεν (θα έπρεπε να) είναι θέμα αντοχής. Και το να αντιδράς δεν είναι υπερβολή. Είναι το ελάχιστο.
Ακολουθήστε το rosa.gr
