Η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών έχει καθοριστεί από δύο άκρα. Στο ένα είναι η βία, η εκμετάλλευση. Η σφαγή των γηγενών πληθυσμών, τα σχεδόν 400 χρόνια της δουλείας, ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός, οι πόλεμοι, ο μιλιταρισμός. Στο άλλο άκρο είναι οι ιστορίες των ανθρώπων που την έχτισαν. Οι μετανάστες από την Ευρώπη, οι αλυσοδεμένοι από την Αφρική, οι κυνηγημένοι από την Ασία, οι φτωχοί του Νότου της Αμερικανικής Ηπείρου.
Ένας λαός που γεννήθηκε και πορεύτηκε μέσα στις αντιφάσεις του. Ένα κράτος που αφηγείται την ιστορία του, βουτώντας τα κεφάλια των ανθρώπων του στην άμμο της λήθης. Μιλώντας μόνο για τα μεγαλεία του. Κραδαίνοντας την ισχύ του πάνω από τα κεφάλια συμμάχων και αντιπάλων σε Δύση και Ανατολή.
Η αντίφαση και η υπενθύμιση της ιστορίας
Αλλά η ιστορία εγγράφεται στις συνειδήσεις. Η αντίφαση δεν μπορεί να πάψει να την γράφει. Η πόλη που γέννησε και έφτιαξε τον Τραμπ, εξέλεξε τα ξημερώματα δήμαρχο έναν άνθρωπο που εκπροσωπεί την σιωπηρή ιστορία της πόλης και της χώρας.
Ένα παιδί μεταναστών, ένας άνθρωπος που γαλουχήθηκε στην έννοια της κοινότητας και την αξία του να παλεύεις για αυτή. Ένας σοσιαλιστής, που δεν ακολούθησε τη νόρμα της πολιτικής τάξης. Ένας νεοϋορκέζος 34 χρονών. Στην πόλη που σφύζει από ζωή, κουλτούρα και ιστορία αλλά και από ανισότητες. Στην πόλη όπου ζουν οι περισσότεροι εκατομμυριούχοι από κάθε άλλη στον κόσμο αλλά τα 2/3 των κατοίκων της δηλώνουν ότι δυσκολεύονται ή αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα με το κόστος ζωής.
Στην πόλη που ζουν όλες οι φυλές, οι θρησκείες, οι καταγωγές. Στην Νέα Υόρκη που διαφέρει τόσο πολύ από τη μια γωνιά της στην άλλη, αλλά είναι τόσο κοινό το αποτύπωμα, η ταυτότητα που αφήνει σε όποιον την ζει και έχει μάθει να την αγαπά.
Η πολιτική ως λύση
Ο Μαμντάνι πέτυχε το πολιτικά ακατόρθωτο. Να κερδίσει δύο φορές απέναντι στις ελίτ του κόμματος και της χώρας του. Και το κατάφερε γιατί δεν άπλωσε ποτέ το χέρι του προς την κατεύθυνση τους. Αντίθετα, το χέρι του έσφιγγε καθημερινά αυτά των ανθρώπων της πόλης που μεγάλωσε, αυτών που δεν ζουν στην Νέα Υόρκη των ταινιών αλλά στη Νέα Υόρκη των εργαζόμενων, των μεταναστών, των καλλιτεχνών, των γονιών, των πιτσιρικάδων, των παππούδων και των γιαγιάδων τους.
Και αυτοί έσπασαν τις νόρμες. Όχι γιατί έμειναν εντυπωσιασμένοι κοιτώντας τις οθόνες τους ένα χαμογελαστό τριαντάρη αλλά κυρίως γιατί 3.000.000 άνθρωποι συνάντησαν τον Μαμντάνι και τους εθελοντές της καμπάνιας του και μίλησαν μαζί τους για τα προβλήματα και πώς μπορούν να λυθούν. Όπως μιλούσαν πάντα οι κοινότητες. Όπως μιλούσαν πάντα οι γείτονες. Όπως μιλούν οι άνθρωποι και όχι τα avatars στα social media.
Ο Ζόραν Μαμντάνι έφερε την πολιτική στα σπίτια των ανθρώπων. Και αυτό είναι ίσως το πιο ριζοσπαστικό πράγμα από οποιοδήποτε σημείο του καλοζυγισμένου προγράμματος του.
Θύμισε στις ΗΠΑ ξανά την υπαρξιακή τους αντίφαση. Το τέλος της ιστορίας με την επέλαση του τραμπισμού, δεν ήταν ποτέ αναπόφευκτο. Χρειαζόταν κάποιος, κάπου να καταγράψει μια πρώτη νίκη, τόσο ουσιαστική μα και τόσο συμβολική.
Αυτή ήρθε στο σπίτι του Τραμπ. Και του τη σέρβιραν αυτοί που έχει βάλει στο σημάδι.
Το χειρότερο για αυτόν δεν είναι ο Μαμντάνι.
Αλλά όσοι από σήμερα, πίστεψαν ξανά.
Ακολουθήστε το rosa.gr
